Alle inzendingen van Martien Montanus

ik voel ‘m hij staat er weer al kloppend aan m’ n deur mijn eindigheid…

avond tikt voorbij finale zwelt glorieus het einde doemt op senryu…

al lopend op m’ n wenkbrauwen bespaar ik me wel een paar nieuwe schoenen…

is het leven werkelijkheid of houdt een hogere macht mij steeds een ander plaatje voor om te kijken hoe ik reageer in een bepaalde situatie regelmatig hoop ik het laatste…

openend mijn ziel branden jouw ogen gaten door mijn dikke schild senryu…

cowboys vertellen indianenverhalen roodhuiden zwijgen senryu…

geknotte wilgen staan uitgekamd te wachten op hun nieuwe pruik…

binnen vier muren kaatsen woorden koud schieten blikken dwars door en langs niets hecht meer het behang laat los…

het Hollands landschap eindeloos vlak vergezicht een molshoop breekt al…

zoen elkaar maar plat in plaats van te bombarderen…

geschiedenis is niet om te vergeten of om te ontkennen maar om van te leren besef respecteer twee minuten stil…

met mijn ogen toe zie ik die mooie van jou dwalend in dromen senryu…

het frisgroene blad absorbeert gestreeld door wind volop de lente…

verhitte lijven stoken het vuur steeds hoger dat wordt nablussen senryu…

bloesem mij rozerood windt me wild als een wingerd bedekt door liefde senryu…

bollenvelden staan in volle pracht te kleuren om in te lijsten…

de lente verdampt de laatste wintersnippers het zonnetje bloost…

wieken zoeven rond en spelen verstoppertje met de lentezon…

met een koffer vol met niks trek je sleurend door het leven maar waar moet je naar toe als je niet van deze wereld bent…

als verdriet verdroogt verdampt een zee vol tranen tot een zoutwoestijn senryu…

de bomen gesnoeid het bos weer netjes gekapt donkerte geveld…

vogels verlaten mij uit volle borst zingend vliegend richting de zon laten ze mij hun schaduw…

gedrapeerd hangen haar laatste levenslinten lonkend naar eeuwig senryu…

gespannen wachtend passeren witte jassen zwijgzaam af en aan…

bevroren tranen barsten bij een poging tot een eerste glimlach…

we lopen nog wel maar zonder een stappenplan dus passen niet meer…

ijzeren vogels staan aan de grond genageld vleugellam in rij…

mijn veel te zoute zee werd heerlijk zoet water waarin ik zwemmend steeds natter werd door jouw overweldigende liefdesgolven die mij voldaan het warme strand op spoelden waar jouw stralen als meer dan duizend zonnen mijn traangordijnen voorgoed deden verdampen zomerblauw kleurde onze hemel…

ik de kaft van het boek waarin ik jouw mooi spannend verhaal eindeloos hoop te mogen blijven lezen met jouw naam op mijn rug…

de avond valt zacht een koekoek in de verte dooft langzaam het licht…