Alle inzendingen van Martien Montanus

in de verte lonken de aasgieren met nekken hongerig steeds langer -hun botontkalkend gekrijs maakt me als maar brozer – langzaam sterf ik weg uit mijn bewustzijn en laat me begraven onder scherpe snavels die ongezien snel ter plekke zijn…

kietel je even tussen neus en lippen door het zit nog wel snor…

walvissen tranen zeehondenbaby’s huilen een zee vol verdriet…

vrolijke keeltjes zingen de lente open swingend kleurt het bos…

stormvogels vliegen geruisloos voorlangs de zon de wind trekt al aan…

werd vermoeid wakker in een uitputtende droom en viel weer in slaap…

zon glinstert vrolijk kabbelend geniet ik mee al pootje badend…

beschrijf me met de inkt der liefde kerf je zinnen sierlijk ze zullen mij op het lijf geschreven staan lezen zal ik je…

het schelpenpad trekt me dwars door zand en duinen vredig ruist de zee…

dumpende afval dendert menselijke trein ontspoort door natuur…

sta nog wel rechtop maar brokkel al wel gestaag naar horizontaal…

koeten speeddaten hard lopend over water eenden vliegen op…

ik viel uit mijn rol en was weer voor even mezelf confronterend wel…

brandganzen vliegen in V-vorm naar de bliksem emmers doorgevend…

rietkragen wuiven muggen dansen vrolijk mee zonnig fiets ik langs…

woon op de aarde ben werkzaam in de hemel en verdien de hel…

hoestend en proestend al snakkend naar frisse lucht zichzelf oprokend…

als een kluwen wol lig ik totaal in de war wie rolt me weer op?…

jouw ogen vol vuur slaan vlammen in mijn bodem brandend de liefde…

troepen sneeuwganzen kruisen spierwitte wolken versmeltend tot een…

bodembedekkend wortels hechtend richting blauw immer groenblijvend…

tafels en stoelen komen terrasjes vullend zonnig naar buiten…

jouw openheid geeft mij alle ruimte meer heb ik niet nodig…

hang mijn aardse jas aan de kapstok van de dood voorgoed naar eeuwig…

golven rollen uit vochtig tongend de branding zilt kussend het strand…

tegen de stroom in als een vis in het water tot de beer hem klauwt…

uit mijn laatste raam kijkende zag ik al luisterend naar het wegsterven van hun klaagzang traag zwarte vogels vliegen over grijs betegelde akkers waarachter ze verdwenen in een hels avondrood al wachtend op de volgende vlucht tank ik mijn laatste glaasje diesel klop mijn pijp en sluit alvast m’ n luiken…

massief basalt breekt stukslaand het woeste water rotsvast de branding…

vlinder dagpauwoog warm je hart met bloemenzoet nectar voor de nacht…

mezelf in de spiegel groetend maak ik een eind aan de eenzaamheid en lach me maar weer eens te barsten…