Alle inzendingen van Martin

Vergankelijkheid stimuleert ons steeds verder te gaan in de tijd.…

Vrede en oorlog dat al eeuwen lang bestaat. 't is liefde of haat.…

Er komen dagen dat alles weer zijn gang gaat. Want hoop doet leven.…

Morgen de lente. Het wordt nog een zware tijd. Het virus dat leidt.…

Een klein paradijs. Gezien vanuit het heelal. Dat zouden wij zijn.…

De zuster duwt het bed door lange Stille gangen naar de OK, haar kleppers Piepen op de vloer, patiënt Ligt in een blauwe schort Patiënt ben ik, en aan 't plafond Zoeven tl-buizen voorbij, de weg Gaat naar het licht, om niet Te zeggen dat ik steeds dichter Bij de waarheid kom, Grote duisternis -----------------------------------…

Nu geen tranen meer. Een moeilijke tijd gehad. Die is nu voorbij.…

Even de stilte. Na een rumoerige dag. Is men daaraan toe.…

In de schemering zit zij te mediteren. Niets kan haar deren.…

Het kind in je bewaren, zodat je de volwassenheid kunt begrijpen. De "volwassenheid" zonder kind kunt verklaren, Zodat volwassen kinderen je kunnen verrijken. Volwassen zonder kind te zijn, is een onvolwassenheid met onbegrip. Alleen maar het bezit van een heel klein " domein ", Tja, volwassen zijn is vaak gelinkt aan een tijdstip. Niets…

Hoi pap,hoe is het met jou, lang niet gezien. Als ik aan je denk,kijk ik omhoog,in het blauw, om ff te memoreren en wat ik weet even terugzien. Had je graag wat beter leren kennen, klinkt raar,maar je werd geleefd. Je wilde graag een ieder believen een soort "verwennen", een nobel streven,totdat jijzelf het uiteindelijk begeeft. Je humor…

Waarheden herkennen in onwaarheden, fictie,bedrog, bewust of onzeker. Noem mij een beweegreden, het is en blijft een breinbreker. Mensen zijn gewoon mensen, bang uit angst voor niets. Met even zoveel wensen, het wordt ineens heel groot,het kleine iets. Is het bewuste,bewust van het onbewuste, kan het verdwalen in jezelf. In onwaarheden…

De oude man huilt, ik zie hem zoekend met zijn hoofd. Het verkeer raast eromheen en ik zie hoe hij zijn ogen uitpuilt, hij staat als verdoofd. Moeizaam zoek ik mijn weg, niemand heeft er oog voor. Ik neem zijn hand, terwijl ik het verkeer stilleg, hij zegt, ik weet niet waar ik thuis hoor. Ik denk hetzelfde maar hou mij stil, kom we gaan…

Het strand en het zand, ik plof neer. Het is niet meer bemand, heerlijk z'on heel groot meer. Mijn gedachten maken mij wakker, alles komt in mij op. En zeg tegen mijzelf, hee makker, wat zitten wij hier tof. De rust maakt zich van mij meester, ik zie en hoor niets meer. Hee daar drijft een zeester, ik citeer. Het getij is dood, de…

Zeven kraaien bij een dooie meeuw drie advocaten bij een koffieapparaat oude aantekeningen voor een pleitnota tussen de contracten en de uitgeprinte e-mails in een map ik kon niet slapen vannacht en ik stond op om nieuwe aantekeningen te maken de lucht betrekt, de zon breekt door en er barst een regenbui los een bordje 'afgifte goederen…

Bladeren zo droog in de zomer op het gras. Het lijkt zo wel herfst.…

Het is druk in de supermarkt: morgen is een feestdag zijn er nieuwe ideeën? nee, maar we hebben nog genoeg oude ideeën we zitten in een vliegtuig de violiste waar ik naar luister vraagt zich af hoe haar hand in elkaar zit maar ze gaat door het lijkt een struikelpartij maar het is wegrennen in slow motion de zee weerspiegelt de langzaam…

De schuifwanden tussen het terras en het vertrek zijn gesloten binnen laat een waaierverkoper zijn koopwaar zien aan een verzamelaar vanuit een ander vertrek komen de geluiden van serviesgoed en bestek en van het water dat door de waterleiding stroomt maar hier zijn de geluiden van de waaiers als de verzamelaar ze openvouwt, en als hij ze beweegt…

De tijd staat nooit stil. Dat zelfde geldt voor de wil. Het is nooit genoeg.…

Wat we willen: Momenten Van helderheid Of beter nog: van grote Klaarheid Schaars zijn die momenten En ook nog goed verborgen Zoeken heeft dus Nauwelijks zin, maar Vinden wel De kunst is zo te leven Dat het je overkomt Die klaarheid, af en toe ---------------------------------------- uit: Verzameld werk. Gedichten (2002).…

Aandacht volgt op ontspanning zoals de nacht volgt op de dag en de droomslaap volgt op de kalme slaap ik lig met mijn hoofd op mijn arm voor het toetsenbord: de deadlines naderen, de deadlines komen voorbij terwijl er - zoals dat aanvoelt - een weiland in mijn hoofd is en een rij koeien die daar voortschrijdt, langzaam naar het hek waar…

De zon ging stralend onder De zon kwam stralend op Daar lag het dus niet aan Dat ik zo godvergeten was.…

In vrijheid steekt een pad de weg over en haalt dan de overkant.…

In een storm op zee is een reddingsploeg bezig iemand te redden.…

Een zeilboot op zee bestemming onbekend vaart zoals de wind waait.…

Hij beklom een berg. Bereikte de top en keek nog verder omhoog.…

Staren naar de lucht, luisteren naar de stilte, dan een meeuw die krijst.…

Momenten van rust vervliedend en ongrijpbaar als water dat stroomt.…

Soms zit het tegen, maar dat valt dan toch weer mee. Dat is een zegen.…

De tijd is evenals ruimte relatief voor de mens die leeft van dag tot dag met ongerief, maar iedere dag heeft hij in wezen lief.…