Alle inzendingen van Ralameimaar

Al wandelend zag ik in 't asfalt kleine gaatjes op één viel mijn oog 't had de vorm van een hart ik werd er blij van en dacht aan mijn zoon vanavond zou 'k naar een medium gaan Dankbaar dichtte ik dat uit het hartje bloempjes door zon en wind en lucht hùn hartjes naar boven om stralen te vangen hoe zon zaad warmt hoe mieren en andere…

Lopend maakte ik een mooi gedicht een goed sujet en was alweer gezwicht voor rijm en dacht: 'k wou dat 'k dit onthou 't was ook vanwege Valentijn en jou Toen kwam ik iemand tegen die op iemand wachtte die niet kwam en die een slecht humeur Ik had rode rozen, chrysanten met geel hart tulpen, hyacinten en zette ze in vazen op het podium…

Ik gebruik je om bij te slapen de schouder waarop de hand waarin Iemand die ik kan zoenen om alles te delen te voelen ik gebruik je lijf om te kneden vast te pakken om mijn oude straten en vrienden mee te verbinden om de Seinpost die er niet meer is om de boulevard die zo veranderd om het strand, de wolken en de zon daaronder om…

Er is in mij een resoneren van geluiden van gesprekken van beelden mantra's en gebeden een weerklank van gevoel op bepaalde plekken Ik weet niet altijd wat ze met me doen of deden veel ruis en gruis is er misschien ook een bezinksel en soms zomaar uit het niets is er een blinksel als een ster, een diamant en ben ik ineens daaraan verpand…

Tussen zoveel leuzen op de radio reklame zoek ik waarheid luister naar verheven muziek doe jouw ketting om kijk naar het blauwe van de lucht een poes die me verwelkomt, geaaid wil zie planten, bloemen in mijn tuin de kleur van viooltjes hoe intens en uitbundig warm ruik de geur van de olijfwilg dit is mijn kleine waarheid o…

In die ogen van die ander jou te zien zuiverheid en onschuld te ontdekken terwijl alles van jou als scherts, scheef, krom en ingewikkeld zoals bij hem zoals bij mij zal zijn alleen zie ik dat meestal niet Dat pure, ondanks al dat.…

Het was een zonnige dag en ik wilde erop uit, maar eerst even rusten op bank En toen was er mist Toch verrekijker mee je weet nooit, ik die nooit een verrekijker mee als ik op pad, zelfs niet in de Oostvaardersplassen liep ik daar in dichte mist met verrekijker zag ik een mol, die zich wentelde in het gras als een hond, als een…

Na de dag met z'n drie keuvelend, betastend, zoenend zwemmend en zwetend, op weggetjes door 't donkere bos alleen terug terwijl zij over een aanrijding met een hert, met een hond gesproken hadden, toen ik thuis was kwam hij nog langs na over het verenigd veld verteld, even te kussen, kers op de taart en 's morgens kreeg ik van…

Ze liet me een foto zien van hen beiden van achter genomen hand in hand lopend Een meisje van drie en mijn dochter, vrouw in een jurk Ook als een meisje, het tasje dat ik ooit voor haar kocht langs haar schouder op haar rug, haar blote huid bleek nog Hun haar beide bruin en half lang Niemand leidde, ze hadden elkaar beiden die dag voor '…

Toen ik me na lekker warm koud afdouchte dacht ik aan jou die de nieuwjaarsduik en dat ik je nieuwjaarskruik wil zijn en onmiddellijk klonk de klankschaal van mijn mobiel en wist ik nu dat jij het was zag ook wie ìk was: die aanbiedt waarvan ze denkt wat nodig en er zelf ook van geniet…

Haar heb je vast weleens gezien, ze woont in mijn straat daar achter de woningbouw waar die man, hoe heet hij alweer die altijd zo loopt Weet niet wie Jawel, zo met zijn ziel onder zijn arm hij woont nu bij die lange man eh..hoe heet hij alweer, die magere man, die ook altijd loopt bij diè man is hij ingetrokken. In dat lege huis…

Sommigen doen het voor hun plezier In de regen op weg naar station de uitlaat (als vegetariër) trotseren van viskraam, poelier Ergens uitstappen in een klein plaatsje In één hand de beschrijving op een a vier dat al gauw een vod, nat, de plu in de andere omhuld door handschoen die nat en koud een 3e hand, waar ?, voor bril die…

Rond Kerst hangt er een soort grote stille wolk Het is er voor en door het hele wereldvolk Het is geen mist of nevel of een witte waas Onzichtbaar krachtig hangt het als een stille Baas We kunnen dingen voelen, binnenkomen, stromen Niets hoeven we ervoor te doen of ervoor te laten niets geloven in wijzen uit het oosten of in sterren die over…

Het leven is een jongleren tussen goed en ook slecht tussen onwaar en terecht een contempleren is het tussen los en gehecht tussen vrede en vecht! tussen een witte en zwarte knecht tussen een oude baard of één met stoppels, recht tussen een is-dat-de-moeite-wel-waard? of dat je pas laat je lijf eens neerlegt tussen gezond en ongezond onbevreesd…

Piet en Sint stonden blij te lachen want ze zagen zoveel vlaggen voor hen in dit land wapperen. kou deed mensen hun tanden klapperen en heel veel kinderen opgewonden die op hun ouders arm of aan de hand van oma en ook opa, zelfs aangelijnde honden wachtten aan de waterkant. Sint riep tegen hen: Olaaa! Hij kreeg bijna tranen in de ogen…

Mijn verhaal slik ik altijd in elk dagbegin en elke avond Terwijl zoveel mensen veel te zeggen, veel weten mooie zinnen boeken schrijven Ik breng alle woorden tot rust. Soms blijven ze flikkeren als een neonlicht Dan toch gaan ze eens uit, opgenomen waar alle woorden vandaan waar alles in rust, verweven met elkaar tot niets meer…

Ik heb een vriend tot hoofdvriend uitverkoren, hij woont in het dorp, waarin ik ben geboren, waaruit ik vroeger ben vertrokken, hij zorgt ervoor dat mijn oude dorp weer opleeft, me terug wil lokken. Als hij een bloem zou zijn in een bloemenvaas, is hij de altijd verse roos die de kamer geurt, met druppels op het zachte bloemenblad…

In woorden vatten wat ons beroert Het ontsnapt aan het woord aan letters, het vliegt door mazen als een rookpluim, niet te vangen te kaderen, te kooien Hooguit een spoortje waarin een ander verder, meekijken kan in die flikkerende vlam, vervagende rookwolk. Of bij de vloedlijn, door golven bevloed en beëbd, de rand gracieus bekringeld…

Plots was 't alsof ik maar niet uit een droom ontwaken wou iets me wakker maken wou En kort daarop weer het moment dat ik verdergaan mocht in de droom alsof alles bij het heden heel gewoon Maar ook, dat dit juist en het enige echte is waarom nu alles draait…

Zondags wandelde ik als kind aan de arm van mijn moeder en zij aan de arm van mijn vader Langs de haven rook het naar touw en naar teer en haring, de tonnen als puntige bergen gestapeld Wij liepen naar haar zus en haar broer Mijn tante was doof. We leerden van haar duidelijk spreken zodat ze liplezen kon Zij hadden een kijker waarin we…

Handen op kaart van de wereld, op landen waar een haard die kan branden om te zegenen, om licht door kruin, door lijf, handen op kaart aan landen, aan die mensen als een laser zo eenvoudig als een spreuk onder een vat water, waardoor water blij een liefdevolle aai over een dier, deur openhouden voor een vlieg of spin als 't waar…

In de natuur, in een bos of park zonder gehark laten we los In een meer zwemmen zwanen zo smetteloos, statig als dame en heer Een paadje kronkelt als draadje tussen dicht en bebost met aan het einde een gaatje van licht. Het herfst aan de bomen, de doorschijnende blaad'ren zijn op z'n generfdst Zomaar ineens rood of bruin in de kruin…

Lopend langs water en wegen kregen we veel fijne regen een plu kon 't niet weren Zeiknatte schoenen en dijen alsof 't ons niet kon deren Op een adres boden w'ons als drenkeling aan Warme thee en een bed en vooral een cv en dekens Na middernacht pas werden mijn voeten ook warm De volgende morgen opnieuw moesten z' in natte schoenen…

Dit stille leven ik kijk er daag'lijks naar appels, peren uit tuin bananen om hen te rijpen gember en citroen kaarten, breakfast is served nog uit hotel en daartussen een gezicht van klei van dochter ooit gemaakt mondhoeken naar beneden als ze wist hoe ze tussen die heerlijkheden mocht, het langst van allen bewaard zou ze zeker lachen…

Boven het vogelparadijs van jouw dorp daar kwam mij een lege vuilniszak om droog te zitten aanwaaien Daarin kon ik toen mijn natte badpak doen En daarmee kwamen talloze herinneringen aanwaaien hoe jij op de Hondsbossche een matras vond waarop je rustte, het zware touw dat je meezeulde en nooit gebruikte, alle kuiltjes en ribbels…

Ik heb een versteende man in mijn tuin is een steen beter dan geen? Heb er ook één van hout in mijn kamer hij is deel van een kolossaal paar dat naar elkaar kijkt of geacht wordt naar elkaar te kijken Maar meestal kijken ze langs elkaar heen door uitdroging zijn er grote barsten in hun lijven.…

Het meeuwengeschreeuw mis ik in de polder het geluid van die gillende geeuw en gekrakeel, met hun krijsen, met hun kromme puntige snavel, geel het eisen en krijgen en pikken en pakken en hakken als gieren, loerend speurend en peurend in kieren Ik lijk wel niet wijs want ik mis hun gekrijs hun scherpe vlucht zomaar vallend uit lucht naast…

Ik liep die heuvel op in de regen zoals iedereen daar deed die dag, als een pelgrim, naar dat kerkje waar zich het oudste orgel bevond. Eenmaal binnen liep ik zomaar wat, in een bank zat iemand die bad Ineens hoorde ik hemelse klanken, zocht en stuitte tegen een video ging zitten, 't was bekends maar... ja Kortjakje 'k leek als vastgeklonken…

Toen je dreigde weg te gaan maakte ik foto's van blaad'ren die geel, rood verkleurd, dreigden te vallen en zoals jij nog telkens een laatste wandeling wou zo nam ik het blad nog één laatste keer, voordat het afvallen zou En nu dat je lichaam verteert, zoals ook het blad is verdwenen er nieuwe lentes en zomers verschenen zo dienden zich…

Buurvrouws oude vader van louter dochters schilderde er één: vrouw, zwarte spencer over witte bloes boek lezend met een tevreden lach, rust op haar gelaat. Buurvrouw ging verhuizen 't schilderij stond bij de grijsbak op een avond laat. Mijn dochter, kennend tante van haar buurvriendin, nam het doekje mee en hing het in haar keuken.…