Alle inzendingen van Roosje

In the middle of nowhere Waar ons ontstond Één blik en alles ging stromen De toekomst nog vermomd Het hart geraakt Warm, liefdevol en licht Jij meteen zo dichtbij Nog dichter met mijn ogen dicht Overtuigd van opnieuw ontmoeten Tijd en plaats nog onbekend Dansend samen verder groeien Vol vertrouwen in een happy end De afgelopen…

ver weg en toch niet ik doe mijn ogen dicht en huiver licht is het kou of verdriet je pakt mijn hand je streelt mijn haar een lief gebaar ik voel een band dan gaan mijn ogen open zie je weer voor me staan ik kijk je aan en zet het op een lopen…

Mijn tranen zitten vast Achter lange tralies Verstopt achter de muren Vluchtend voor de pijn Mijn verdriet is weg Niet meer goed te vinden Verblind door stralend daglicht Bang om vrij te zijn Mijn lach is ver te zoeken Als regen in een droogte Niet bang om soms te neppen Dus doet er ook niet toe Leef onder grote bomen Schuil ik voor…

lopend langs het strand de wind in de haren de golven die gebaren komt niet te dichtbij de zon is al jaren verdwenen de nevel komt op en zegt ga naar huis de wind houdt mijn oren gevangen ik hoor niks en loop door richting kustlijn, mijn voeten in 't water de zee is niet kouder dan mijn voeten al waren weer voel ik niks en ga niet naar…

Waarom omdat ik van je hou loop ik je achterna waar je ook gaat ik kom er aan juist nu de angst regeert lijkt alles verkeerd te gaan en kunnen wij elkaar niet meer verstaan woorden, tranen, kussen en gebaren het lijken loze kreten ze komen niet aan…

Mijn fiets staat nog bij haar, dus moet ik even lopen. Het is niet ver, maar het lijkt eeuwig. Mijn buik doet zeer, heel erg zeer. Zie je me al gaan, met een chagrijnig gezicht en mijn handen op mijn onderbuik? Heel even moet ik stil staan, zo zeer doet het. Voorovergebogen sta ik op straat, wachtend tot de ergste kramp wegzakt, en dan ruik ik ineens…

Loom zit ik onderuit gezakt op de bank. Een flesje ijswater in mijn ene hand, de afstandsbediening van de stereo in de andere. Het is een warme dag voor Nederland in deze periode. Buiten spelen kinderen op straat, fietsen, stepjes, waterpistolen… ik hoor het gelach en geschreeuw en dat doet me ergens aan denken, ik weet alleen even niet aan wat. De…

op twee tegels afstand staat hij tegenover mij even slaat hij zijn blik op kijkt hij echt naar mij? de zon schijnt op zijn haren zijn ogen zijn verborgen achter lange bruine wimpers toch ziet hij mij, hij ziet mijn zorgen want hij zocht mij en hij vond mij hij ziet wat ik ben, nu wel… en dan lach ik en dan raakt hij mijn hand; het is…

Ze stonden samen op het bruggetje, de jongen en het meisje, en als je ze zou zien staan dan zou je denken dat je in een sprookje was beland. De zon scheen nog zwak. Het water kabbelde rustig onder hen door, maar hun was het alsof met wilde golven tegen de oever en tegen de brug aan werd geslagen. Ook de wind die zachtjes blies, stormde om hun heen…

Ze kende hem nog van vroeger, van de basisschool en van zwemmen. Ja zwemmen… Elke vrijdag, van 5 tot 6 hadden zij en Melissa les met hem. God wat waren ze verliefd op hem geweest! Nu ze er over nadacht was het eigenlijk wel zielig geweest, hij was heel verlegen en twee grote meiden hadden hem letterlijk bestóókt… Maar zij was van school veranderd, ze…

Ze kon haar zelf even niet geloven, toen ze zichzelf hoorde denken: Thijs… ja die krijgt mijn roos met de valentijnsactie… Nee, nee, dat moest maar niet. Daar had ze het toch al een keer met zichzelf over gehad? En uit het hoofd gepraat? Het kon niet, om duizenden reden, in de eerste plaats dat hij verkering had. Hij was jonger! Hij was haar type niet…

Ik fiets naar de stad, naar Charlotte, om naar de bioscoop te gaan. Het is al donker en ik staar wat voor me uit. Eigenlijk heb ik helemaal geen zin. Het is weer zo’n opgeprikte sociale gezelligheid. En het zal vast wel leuk zijn als ik er eenmaal ben, maar toch voelt het nep. Toch fiets ik door, ik kom lachend bij haar aan en we hebben een leuke…

Maar hij… Ondanks de donkere wallen onder zijn ogen, hij is wakker. Hij is er. Als de wereld slaapt, en ook ik begin te doezelen, houdt hij me wakker. En hij… Hoe zou ik het kunnen weten? Maar toch zie ik, dat zijn ziel vol hoop is, vol verlangen om alles te zien, alles te kunnen voelen, alles… ja alles… hij is gewoon alles… En net als ik het…

‘Ga je mee?’ vroeg hij. ‘Waarheen?’ vroeg ik. ‘Dat zie je wel. Ik zal je wel leiden…’ ‘Ahh, vertel het me! Mag ik zelf ook sturen?’ vroeg ik. ‘Je kan het proberen,’ zei hij, ‘maar het lukt je vast niet…’ ‘Wat gaan we dan allemaal doen?’ wilde ik weten. ‘Je kan me toch wel iets vertellen!’ ‘Ja,’ zei hij. ‘Dat kan ik. Maar ontdek het maar… Durf…

We lagen in elkaars armen, pratend over dingen die ons bezig hielden. Buiten ons was het koud, maar binnen in, tussen ons in, was het warm. Tot het opeens, heel opeens, te veel werd voor mij. Teveel ‘wij,’ te weinig kans om mezelf te zijn. En in plaats van daar over te praten, gooide ik je armen van me af en liep ik stotterend van je weg, ik keerde…

Ik kwam gisteravond terug van oppassen, het was wat laat op de avond, en dus al donker. Ik weet niet precies waarom, maar toen ik langs het AZC liep bleef ik staan, en ik zocht een bankje. Het bankje was nat maar ik voelde het niet echt. Ik keek de donkere nacht in, de natte straat over, vage lichten van de lampen. Er fietst een fietser voorbij maar…

‘Ik heb het koud, maar hoe vaak ik ook douche of warmere kleren aantrek, het vuur in mij wil niet branden. Ik zag het aankomen weetje, ik wist dat het zou komen. Na een lente en een zomer zoals deze, kan je het alleen maar koud krijgen, want de warmte is te snel verbruikt. Er is zoveel gebeurd… van April tot Augustus heb ik constant gevoeld en geleefd…

Ik heb een favoriet café, daar aan de grote markt. Het is een beetje klein, maar ik ga er vaak heen, ’s middags om een tosti te eten tussen het schoolbezoek door, of ’s avonds als ik met mijn vrienden uit ben. Maar het liefst dinsdagmiddag, het liefst ga ik er dan heen. Want het heeft namelijk een heel mooi uitzicht, over de grote markt, en op dinsdag…