Alle inzendingen van Tracy+Rossy

'Goede morgen mevrouw, U ziet er goed uit', zei m'n huisarts en wendde zijn blik van mijn vakantiebruine voorkomen terug naar zijn computer. Ik vulde zijn gedachten in; gelukkig, het gaat goed met haar, snel klaar. Met twintig minuten vertraging op z'n spreekuur maakte hij een gehaaste indruk. Dit gebeurde vaker en ik had voor de goede orde mijn…

Waarom sterven er nog kinderen door honger en gebrek aan drinkbaar water. Terwijl er genoeg voedsel is ter verzadiging van heel dees aarde. Waarom lijden er nog mensen, aan de last van een leven zonder glans. Terwijl wij met zo velen zijn grijpt eenzaamheid nog steeds z'n kans. Waarom noemt men een missile…

De dag van het feest was aangebroken. Andy werkte zich in zijn rokkostuum met de aan het zicht onttrokken bretels om zijn broek op z'n plaats te houden vanwege een vooruitstekende buik. Ik moet altijd zijn vlindertje vast maken over zijn smokinghemd en dit irriteerde hem vanwege zijn iets te korte nek. Ik krijg dan meestal te horen dat ik z'n hemd…

'Ja Saartje het is goed zo', riep ik onze hond tot orde. Bij het zien van de postbode blaft zij altijd de post naar binnen. Deze keer zag ik een plechtige kaart tussen de reclame en belastingpost. De adressering in prachtig schoonschrift, uitgevoerd door iemand met aanleg voor kalligrafie. Het was een uitnodiging. De Vrijmetselarij bestond honderdvijftig…

Samen met twee andere dames vrijwilligers hielden wij ons maandelijkse lotgenotencontact voor schildklierpatienten. De opkomst was zoals altijd goed. In kleine onderonsjes waren de luitjes gezellig met elkaar aan de praat. Ik liep wat rond in de gespreksruimte om eventuele vragen te beantwoorden. Een gebrilde man met een slobberig licht kostuum…

Wachtend op onze reisleider zat ik samen met mijn man Andyin het atrium van Margaritha Village. Wij wilden vanwege problemen aan het thuisfront eerder terug van onze vakantie op Isla Margaritha. Tegenover ons zat een jong Hollands stel. Ik had dit niet meteen door omdat zij geen Nederlands spraken; gekker nog, zij spraken helemaal niet met elkaar,…

Ik was op weg naar mijn moeder. Deze titel verdiende zij niet; zij was mijn pleegmoeder en ik had het meestal over stiefmoeder. Aangekomen bij 'IJseloord', het complex van aanleunwoningen, was op afstand al te zien dat het moederdag was. De parkeerplaats was vol en ik moest uitwijken naar een ander terrein. Iets anders dan bloemen had ik niet kunnen…

Mevrouw Klinkenberg was mijn hospita. Zij was weduwe en haar man had een goeie baan bij de Post gehad, zo zei ze altijd. Ik was op zoek naar een kamer omdat mijn ouders mij de deur hadden gewezen. Hier kon ik niet om rouwen want ik had het ook met hen gehad. Mevrouw Klinkenberg bood mij woonruimte op de tweede verdieping. Er waren twee kamertjes…

Kleine Daisy zat voor het keukenraam en keek de straat in waarlangs haar zusje Gerdien terug moest komen van school. Dikke vliegen zoemden tegen de ruit en zij probeerde deze met haar wijsvinger te volgen. Ze gingen dan sneller bewegen en dit vond zij grappig. Zij drukte er een plat. Er kwam een bloedvlek op de ruit en ook haar wijsvinger was besmeurd…

Oh! veelvormig water der zee, los me op en neem me mee. Houd mij in jouw diepten gevangen Voer mij mee naar zonnige stranden. Laat mij opgaan in wolken jouw veelzijdigheid vertolken rimpelloos glad zijn door de zon uitgedaagd en ontstuimig kokend door de wind opgejaagd. Breng mij ten slotte voor een langdurige rust en ontspanning terug…

Mocht ik reincarneren na dit leven, dan wil ik dat als bloem. Als mens heb ik mezelf genoeg bewezen; ik zou dit niet graag overdoen. Ik kom graag terug als klaproos. Ik identificeer me met die plant; terwijl zij haar oranjerode gewaad toont, in het veld en langs berm en bosrand. Ieder voorjaar bloei ik op, gedragen door mijn vlassige steel…

Schiet je pijlen! Vuur je wapens! Spuug je gal in mijn gezicht. Je raakt mij niet, noch mijn lichaam. Ik doe gewoon mijn ogen dicht. Ook mijn oren willen niet horen wat je op je lever hebt. Ik voel alleen nog diep van binnen; mijn hart dat bonst met groot geweld.…

Drie mensen in mijn leven hebben mijn lichaam als goed ervaren: Mijn man die het genot ervan beleefde en mijn kindjes tot ik ze mocht baren. De eerste is reeds heen gegaan en de laatsten worden groot. Wie geeft mij nog reden voor bestaan hetgeen mij zekerheid bood. Ik plaats mijn lichaam voor de spiegel. Een wazig beeld verschijnt. Ik…

Och arm blinde darm! Vond je het niet fijn om blind te zijn? Wilde je ontsteken om te worden bekeken, en vervolgens te worden verlost? Heb je nu je zin wanneer je in de handen van de chirurg vakkundig wordt gewurgd? Nu ben je geen deel van een levend geheel Je hebt zoveel pijn gekost.…

Mijn schildklier werkt niet meer. Hoewel ik haar stimuleer, heeft zij na een lang gevecht het bijltje er bij neergelegd. Zij geeft er de voorkeur aan om in de V.U.T. te gaan. Dit heeft ze duidelijk gezegd in ons laatste werkoverleg. Ik moest dus snel beslissen want ik kan haar echt niet missen…