De wandelaar
netgedicht
Ver weg in ’t prachtig land van hoog en laag,
nabij een rustig kronk’lend glinsterlint,
besteeg een wandelaar een berg gestaag,
bezield door eeuwenoude fluisterwind.
Wat hogerop, diep in het heuvelbos,
verhief zich rank een stille stenen stulp.
Daar was de ziel van méns, maar niet van God los,
geborgen in een monastieke schulp.
’t Gefluister…

Bezig met laden