Alle inzendingen van Willem B. Tijssen

'Jabedabedoe', de futuristische tijd; van een steentijd wereld naar een mogelijke Flintstone werkelijkheid. Wat eens zal kunnen, en nu virtueel wordt geprobeerd; zal dan met feiten aan ons nageslacht worden gedoceerd. De Fred en de Barney's, die met hun Wilma's in ruimtelijke sferen, iets in hun ruimteschip bij Mac Donald's consumeren…

Orchidee, nieuw idee over schoonheid zuiver en onversneden; over uiterlijke schijn, die niet op het innerlijke is toegesneden. Een schoonheid wild bloeiend in de natuur. Zo bloesemfris, zo oogverblindend puur; dat aan het idee voorbij lijkt te gaan, dat dit weldra zo niet meer kan bestaan.…

Tempo doeloe zit het westen niet zo in het bloed. Het lijkt haast wel Oost-Indisch doof voor ieder advies dat het veranderen doet. Haast je, rep je, is wat het leven activeert. Dubbel bewerend wordt met haastige spoed geconsumeerd. Het schrokken, het haasten zonder te verteren. Een ziel vindt geen rust om wat van zichzelf te leren. 'Prima…

Kinderen van deze wereld; hen maakt het niet uit. De stand van neus en ogen. De kleur van de huid. Waar zij werden geboren; hun tongval werd gevormd. Nergens vindt men in hen de sporen die de oproep tot eenheid verstomt. Kinderen van deze wereld; hen maakt het niet uit. Hun spreken in vele talen sluit wederzijds begrip niet uit.…

Op ziekenhuiszalen, aan infuuspalen op weg naar een nieuw onderzoek, valt er voor een kinderziel weinig geluk te halen; valt er soms over alle dromen het laatste doek. Het prille leven kent niet de regelmaat van een blije lagere schooltijd, maar slechts het verzuim van een bittere pil in de gezondheid strijd. Waarin meer verpleegd wordt…

Het is februari en er ligt sneeuw aan de einder. Teruggekeerd is de winter en zij belaagt, mijn hart dat onwennig maar steeds gewender Zijn schrikkel kwellingen met zich draagt. Alleen op mijzelf verlaten heeft februari in mij moeite met zijn eigen gezicht. Doet zij dagdienst onder haar fletse winterschijnsel, kort en kleurloos is…

Van de hoed en de rand, of van toeten nog blazen. Het verschil is markant, als bijna de laatste adem wordt uitgeblazen. Een niet kordaat optreden; kan voortijdig zijn overleden. (het belang van hartreanimatie)…

Nog ben ik vol vertrouwen dat er hoop zal gloren in de duisternis. Dat er tussen al die mensen, een reactie geeft op hetgeen ik mis. Nog ben ik vol vertrouwen, dat die een mij vinden zal. Die mij redding biedt, voordat ik ten zonde val. Nog ben ik vol vertrouwen ten aanzien van mijn weerwerk aan de schaduw van het tegenspel. die mij…

Een laantje zonder einde. Een laantje zonder begin. Een laantje van het weten, voordat ik mij bezin. Een laantje naar de einder. Een laantje, het einde niet in zicht. Een laantje wegbereider van de duisternis tot het ochtendlicht. Een laantje dat immer opwekt voort te gaan. Een laantje dat niet doelloos kronkelt zonder levenszin. Een…

Moeder leer mij nog eens lopen. Leer mij te leven bij de dag. Leer mij te houden van dit leven, dat geen kennis vraagt van een ongedwongen lach. Leer mij dat tussen kennis en emotie er nog zoveel valt te weten zonder wetenschappelijk gezag; dat leren lopen zonder 'kennen' leidt tot 'kunnen' bij een moederlijke glimlach. Moeder laat…

De heilige stoel op een rots van vertrouwen stoelt op een rots waaruit het geloof in Christus werd gehouwen. Vanuit een rots in de eeuwige stad tot miljarden splinters; menselijkerwijs betekent zoiets wat voor wie niet blind is. Symboliseert zo'n stoel heiligheid; tegen de duivels van de nieuwe tijd. De heilige stoel leidt met zijn…

In een wagon-lits onder het turen over het weidse land, klinkt verleidelijk 'koffie, frisdrank, sprits'. In mijn wagon-lits, onderbreekt mij uit datgene mij ontbreekt tussen de rails en de buitenkant; wat ik sluimerend verlang, 'koffie,frisdrank,sprits'. In een wagon-lits, zijn het mijn ogen die vluchtend zoeken aan de overkant. In mijn…

Wie zijn leven als een reis aanvaardt. De grens van plaats en tijd kan overschrijden. Wie zijn blik in vrijheid op beschaving richt; en zo bekomt wat een mens in wijsheid vergaart; die zal zichzelf kunnen bevrijden. Wie zijn leven als een reis aanvaardt. Wie uit angst nimmer een avontuur zal mijden. Wie zijn handelen paart aan het gezond…

Het mysterie van het leven laat zich nimmer eenvoudig lezen in hetgeen de enkeling soms beleven mag; op die momenten die pas betekenis krijgen als er iets doorwerkt van een wonderlijk hoger gezag. Het mysterie van het leven laat tekenen aan de enkeling onuitwisbaar voortleven; op die momenten die van geest en werkelijkheid vreemd;…

Ik weet het zijn moeilijke tijden. Je zoekt naar wat vrijheid, maar het is er niet. Dus zoek je naar wat innerlijke inspiratie, maar je innerlijk hoort je niet. Geef niet op in de liefde. Het kan vaak werken voor lang. Want iedereen is vaak eenzaam en iedereen is vaak bang. Geef niet op te dromen. Ze helpen je door een moeilijke tijd.…

Als mijn wereld in brand staat; de wereld om mij heen. De bouwsels van mijn dromen afgebroken worden tot de laatste steen. Als mijn wereld niet meer draait om zijn dagelijkse zon. De duisternis overschaduwt het licht waar het eens begon. Als mijn wereld niet meer rond is, maar een helling naar het ravijn. Ik in de diepte val, en zo verlies…

Tussen alle burgers hakt het vlees ook wel eens iets anders in de pan. Spettert en soms spattert het omspekte gehaktrolletje even boven vuur en vlam. Voor carnivoren een keuze naar behoren; die verantwoordelijk past in de schijf van vijf. Die de aromatische smaakzin en eetlust nimmer zal verstoren na een kortdurend bakpan verblijf. In…

Een tovertol met bomen. Een tovertol die draait in het rond. Ergens een plek om op haar te dromen, doet mij denken dat ik niet voor niets bestond. Gegrepen te zijn door het voorrecht om met de zwaartekracht om te gaan; is een strijd om te leven mij overkomen; leven en laten leven geeft reden te bestaan. Een goochelaar schept illusies.…

Vechten, vechten, mensenrechten, mama Biba warmt zich bij het vuur. Mama Biba wil voor rechten vechten. Voor haar kinderen strijdt zij uur na uur. Vechten, vechten, mensenrechten, mama Biba strijdt voor de vrije mens. Mama Biba wil de daders berechten die wars zijn van enige morele grens. Vechten, vechten, broederstrijd, mama Biba voor…

Ik vind het soms moeilijk te praten over wat ik voel. Misschien snappen sommige mensen wat ik bedoel. Ik heb maar een masker opgezet. Zodat er niemand is die er op mij let. Ik doe alsof ik vrolijk door het leven ga. Totdat ik op een dag bijna stil sta. Omdat niemand me kent zoals ik eigenlijk ben. Ik de enige ben die mezelf herken.…

Hoe belangrijk is het je mening te uiten in tijden van spanning en oorlogsgeweld; hetgeen je van mening bent als een samenspel van woordbeelden op papier mag worden blijven verteld. Het vrije woord tegen de repressie. De 'letterlijke' opstand tegen de agressie van een bezetter die alles gelijkschakelt met zijn eigen woord; voor wie het…

Gedenk mij wanneer ik voorgoed zal zijn weggegaan; gedenk mij. Wanneer de woorden door mij gesproken aan jouw schoonheid ooit ontloken; dan gedenk mij. wanneer beelden tot schimmen de gedachten aan mij niet dimmen; dan gedenk mij. Wanneer vreemde ogen jou reeds vele malen bedrogen; dan gedenk mij. Gedenk dat wat voortleeft van…

De echo van de lach schalt over de wereld. Over de steden klinkt de waan van de dag. Een oog, een mond van het gewone ontsteld; de vrije expressie, een uiting zonder geweld. Het bulderen uit buiken ontluistert het gezag. De echo van de lach schalt over de wereld. Geen plaats ter wereld ontrouw aan zijn gezag. Een clown, een marionet…

De feestmuziek lijkt te werven de ziel van het volk dat op zijn tijd, wanneer de werkvlijt niet wenst te bederven dat de moraal zich met een feest van zijn banden bevrijdt. Wanneer de banden gaan knellen, en de geesten zich bevrijden in een vrije val; speelt het jaar zijn ouverture, klinkt feestelijk de fanfare van het nieuwe carnaval.…

Zachtjes klingelen de ijspegels in de wind een serene melodie. Schuin en scheef schotst het pakijs een onaantastbare illusie. Koud schuurt de wind voorbij een ijsbreker die door het pakijs snijdt. Ver onder de min vecht de mens een ongelijke strijd. Ver van huis in een rechte lijn door het krakende ijs; fluit een ijzige wind een ontheemde…

Zoals lang geleden de Piggelmee's deden; het dwergenpaartje aan de zee, wier leven weer tevreden kabbelde bij eb tij; en bij vloed tij spoelde er nog wel eens wroeging voorbij. Hun harten bleven sneller kloppen als ze lazen over alle luxe in de krant, maar de les was heel hard geweest en zo kozen zij weer met gezond verstand. Het strand, de…

Zoals lang geleden de Piggelmee's deden; het dwergenpaartje aan de zee, die bemerkten dat de tijd van het vele schenken door die wondervis in de zee; na het vele plichtmatig wenken, spoedig veranderde in een onverbiddelijk nee. Het visje verdween om zoveel onvrede naar de diepte van de zee en nam voorgoed hun reeds verworven voorspoed met zich…

Zoals lang geleden de Piggelmee's deden; het dwergenpaartje aan de zee, die hun omgekeerde bloempot van de hand deden voor een huisje met een bordes met treden; en die dankzij het tovervisje de strijd om het alledaagse bestaan in vrijheid onbezorgd aan zich voorbij konden laten gaan. De noodzaak voor de maaltijd te gaan jagen zou simpel door…

Zoals lang geleden de Piggelmee's deden; het dwergenpaartje aan de zee dat desondanks zij het alledaagse leven leefden, zat hen ook het geluk nog wel eens mee. Toen dat geluk de kop op stak boven de golven van de zee; in de hoedanigheid van een tovervisje, bracht dat vinnig geluk verandering van haard en stee. Het dwergenpaartje schroomde…

Zoals lang geleden de Piggelmee's deden, het dwergenpaartje aan de zee; hun leven van alledag te bestieren, zo gelijk van stemming en wel te vree. Maar evenzo als ieder ander te streven naar wat het gewone leven niet kent; uit drang naar een grotere welstand die pas dan hun tevredenheid met het aardse leven verlengt. Om vervolgens in bitterheid…