Alle inzendingen van Zywa

We racen omlaag, zo te horen verliezen -- we nu de uitlaat.…

Wonen er wezens in de wolken? Wie is daar -- aan het rommelen?…

Het aantal bruggen is oneven, hoe zet ik -- dan een route uit?…

Naar mijn armen rent de blijdschap van haar ogen -- rechtstreeks mijn hart in.…

Alle luikjes opengezet voelen wat er gaande is in de schemering in mij niet fantaseren voelen wat er gaande is daar buiten een afscheid hun armen om elkaar en heel de laan lang zijn mijn benen moe van de trimmer die lacht naar de gelukkige…

Onder het nachtfilter lig ik wakker in winterslaap de bloesems op mijn huid schemergrijs, gelukkig denk ik dat, kan ik nog iets denken, meer zit er niet in en de jeuk blijft me plagen in mijn hoofd, daar waar ik niet bij kan Ik kan alleen wachten tot het is opgelost en ik weer zin heb in taart, gelukkig kan ik die zelf bakken…

De storm gromt en fluit door spleten in de spouwmuur -- als een huisorgel.…

De winterbomen: geen duiven, geen goudvinken -- Verlaten nesten.…

De dinertafel, stijlvol gedekt, smetteloos -- Behalve ik dan.…

Ze vindt mijn gevoel niet herkenbaar: 'Zoek nu eens -- je echte gevoel!'…

Er zat een geheim in mij, ineens ken ik het -- zeg ik het hardop.…

Kon je de wereld maar beetpakken en alles -- op zijn plaats schudden...…

De politici zwalken, want De Meerderheid -- wil steeds iets anders.…

Tussendoor kijk ik naar de tuin, het zou fijn zijn -- als we nu zwegen.…

Zesendertig jaar, eindelijk begint mijn jeugd -- mij los te laten!…

Mijn foto's van haar aanwezigheid: de afwas, het beslapen bed.…

Ik wil je graag zien, dat is alles, je hoeft niet -- gezellig te zijn.…

Langzame wolken drijven donker in zichzelf -- brommen een beetje.…

De vijver is kil, de wind hoog in de dennen -- brengt weer het najaar.…

Liefde is een storm die ons stuurloos maakt en dan -- speelt met ons verstand.…

Met een brede borst masturberende tong mooie veren, hete adem en gespleten tong leven ze op onze huid Wij geile ratjes in de ogen van de gillende meute die in de dierentuin rammelt aan de hekken, de kooien waarin we gevangen zitten De gorilla's die wegen banen de hyena die zegt te helpen de pauw die ons kapsel doet de draak voor ons…

Zij zoekt mij steeds op om met me te praten, want -- ik ken haar leven.…

Het bezoek helpt haar graag met zoeken, maar wie vindt -- haar zoals ze was?…

Ik werk in het witte paleis Input, output, geen rimpeling in mijn lichaam, mijn geest blijft rustig, wat ik ook doe Tussendoor onderga ik de stilte in de rode paleiskamers die ik altijd kan binnengaan waar ik ook ben Daar open ik mijn schedel tot een kom en ervaar ik mijzelf, laat ik liefde stromen naar wat mij bezighoudt Daar bezie…

Hopen op een wonder waarin ik niet geloof een verlenging, weer kunnen wat gewone mensen doen op gewone dagen, eten en niet verdrietig zijn Aansterken, mezelf restaureren de namen van mijn ziektes niet meer nodig hebben Alleen mijn neus is gezond zet me in mijn eigen stank ruikt waar het naar toe gaat Duiven koeren klaaglijker kauwen…

Hij is weg, ik blijf hangen in ons verleden -- waar hij nog steeds is.…

Zie ik de boom zelf nog wel of herinner ik -- me het beeld ervan?…

Als regendruppels op een dak tikt het pedaal -- tegen de muziek.…

Haar jurk springt bogen in de eetzaal, ze wervelt -- onaanraakbaar licht.…

Jij stroomt in mijn bloed, in mij leven jouw sporen -- Wilde Wonderbloem.…