Alle inzendingen van Zywa

Tussen wat resten en onverteerde huizen: de parkeerkelder.…

Stofjes in zonlicht, zo dansen onze zielen -- Zie jij het nu ook?…

Ga niet slapen, jij wilt graag liefhebben, durf het -- en ga niet slapen!…

Het gaat goed met mij, scherven ruim ik op, gauw -- kijk ik naar buiten.…

Massages met wijn en beelden van de opstand -- in een klanklandschap.…

Pas later speelde ik zonder te acteren de hoofdrol in mijn leven, mijn lot voorgesorteerd of toevallig pech binnenin mijn begeerde lichaam bemind zonder blijvende interesse in mij, mijn aanwezigheid mijn begerige geest die wakker lag van hen, hun dromen die ik niet volgen kon die mij versmaadden bang voor de moeite die het kost…

Zijn geheugen stuurt zijn gedachten steeds op pad -- langs haar ogenglans.…

Ik heb iets bereikt, en nu voel ik een leegte -- die ik wil vullen.…

Meestal gaat het wel, soms ben ik zelfs blij, dat mag -- dan op de foto.…

Schepping: geesten die uit vlees lichamen blazen -- en zich bottelen.…

Ik word steeds ouder: meer eigen ervaringen -- meer anders dan jij.…

Mensen denken wel: hij heeft een goed geheugen -- maar ach, het heeft hem.…

Het vuur laait hoog op, en onze verhalen ook -- We gloeien ervan.…

Alsof mijn lichaam nieuw is, en ik opnieuw moet -- zoeken naar de rem.…

Liefste woordkunstenaar je wijst aan wat je ziet en de façades storten in elkaar het is een wonder waar je bij staat Er komen mensen op af, ze willen in jou geloven Liefste woordkunstenaar jouw woorden verwarren je en belagen je gillend uit de monden van mensen die verlost willen worden door jou Urenlang leggen ze elkaar uit wat jij…

We dansen, sporten, fietsen en zingen mee met de liedjes van ons leven, zolang we niet op de woorden letten Anders zouden we struikelen door de klap van de boodschap of over onze gedachten over het bezongen verdriet of de onbeholpenheid van de tekst, hoe de zanger die uit het hoofd heeft kunnen leren? En dat het zo'n toeval is als…

Ik nestel me graag tussen mijn dikke poezen -- de divankussens.…

De monnik naait, naait, trekt, trekt de draad door de stof -- Geen knoop aan het eind.…

Het begon zo goed - een zekere herkenning van pijn en de belofte van een helpende hand een Happy Ending van volwassenheid en we gaven elkaar wat ons thuis vroeger had moeten zijn Maar het bleef niet privé niet alleen van ons twee ook onze liefde werd een burgerlijke staat die alles concreet maakt meer dan een daad, liefdesdaad…

Wolken zijn het bloed van de Aarde, mijn moeder -- het bloed van mijn bloed.…

Af en toe een boot, een auto, de bezorger -- De stad is verdorpt.…

Dat heb ik bereikt: dat jij niet kunt geloven -- hoe erg het toen was.…

Als ze ruzie had, las ze hem woedend de les -- uit zijn gedichten.…

Een glimp van opa, hij is alweer vertrokken -- maar ik ruik hem nog.…

Etend in de trein, schrijven we op de ruiten -- tekens van leven.…

Wolkenkrabbers storten in Reuzenkeien zijn kiezels voor kruiend ijs, kastelen en tempels houden geen stand onder bang en boos geweld Elke angst gaat ten onder aan zichzelf, kan niet blijven binden en raakt verdeeld Wetten worden gebroken maar niet de liefde waarin wij wonen, vrij van chaos die ruimte neemt voor eigen gemak steeds…

Ik wil haar kussen, maar niet wakker maken, want -- dan gaat ze praten.…

De ambtenaren in hun lichtblauwe hemden -- om te weinig borst.…

Luister naar mij, zo half als ik ben Praat tegen mij, praat over mij tegen je liefsten, tegen je vrienden Praat! over mijn grote ogen, mijn dwaze dromen En ik, wat ik wil, is van alles vertellen dat jou raakt Ja, dat is het .....Alsjeblieft, dit is wie ik ben .....Hier sta ik, bloot voor jou, ja .....ik ben bang .....Hier sta ik, stil in…

Soms is een nieuw begin dor hout in zwart slijk of in geblakerde grond na een verwoestende vloed een snelle vuurzee, of menselijke domheid Dan ontwaakt de aarde van de Aarde en gaat haar zaadkluis open Alles bloeit weer op waar we bij staan maar we kennen onszelf en durven niet er volledig op te vertrouwen We zijn zonen van Noach…