Alle inzendingen van Zywa

Een hoekige dans: een doos springt over de weg – radslag na radslag.…

Hoe tel je van nul tot één? Begint het nieuwe jaar bij het openbreken van de knoppen? mijn leven bij de geboorte? of al in de winter wanneer moederbuik en knoppen zich verdikken? in de zomer bij de allereerste molecuul? of is er geen begin, alleen honger en een verslindende mond die de staart van het oude verteert tot eeuwige slang…

Ik ben onderweg, met uitzichten, dat is het – doelen zijn bijzaak.…

Ik leef: momenten waarvan ik niets weet en niets kan weten Pas een fractie van een seconde erna besef ik het – mijn verstand verdeelt het in mezelf in anderen en objecten – wat er allemaal niet is wanneer ik leef, dan ben ik één met alles zonder dat er aandacht en zintuigen aan te pas lijken te komen Het is gewoon zo en kan niet…

Je beklimt een berg terwijl je denkt aan de top – dus je bent nergens.…

Wat duivels niet doen is kwaad met ander kwaad vergelden ze geven juist vrij spel aan verstand en onverstand als een weddenschap dat mensen kunnen overleven en samenleven als ze maar verstandig zijn en bescheiden over hun bijdrage, tevreden met anonieme eer voor wat er is bereikt met dank ook aan de vandalen en de barbaren die altijd…

Steeds sneeuw of regen, steeds blijven de wolken grijs – nog steeds geen lente.…

Ik zit lekker in de zon te wachten, begeerlijk denk ik, hoop ik voor jou te zijn Om me heen gaan mensen zoals altijd hun gang De zon schuift verder en de schaduw volgt Vissen houden zich stil boten varen voorbij de geur van houtskool Leven is eten…

We wedijverden vaak over onze vaders – wie de ergste was.…

Kom ik mijn schaamte voorbij om over mijzelf te vertellen? Over mijn angst anders te zijn mijn angst voor de reacties die alles kunnen veranderen Ik wil lachen, feestelijk leven, kom, zet muziek op we wagen er een dansje aan en misschien vertrouwen we elkaar dan genoeg om open te zijn Het is geen examen we hoeven niet te vechten…

Wennen, bij elkaar zitten, steeds dichterbij – tot we vrienden zijn.…

Kinderen trekken mij aan ik wil geraakt worden hun energie voelen botsen op mij en ik wil terugkaatsen mijn ziel tegen hen aan duwen als een streling De bejaarden op de soos raken mij hun aanwezigheid en hun lach verwarmen mij, de verstandhouding de knipoog van een raak woord de wijsheid van hun rimpels Ik heb vriendinnen ik maak…

De wekelijkse rustdag is zo heilig saai! Ik wil gaan werken!…

Praat niet over mij het lukt toch niet om te zeggen wie ik ben Jij weet lang niet alles maar je wilt me meemaken zoals jij me kent Daar past geen verhaal om dat jouw ervaring verpakt en verbergt Waag je niet aan etiketten je zou er nog meer nodig hebben dan er in een boek passen dikke lagen over elkaar heen een onleesbare muur…

De quarantaine: wie kunnen het volhouden? Eenzame mensen?…

Alles begint ermee, taal (mama's gezicht en lieve woorden) draaien, kruipen, lopen (mama's hand en aanmoediging) eten, spelen, willen (mama's voorbeeld en commentaar) zand, water, wind, hout en vuur (hemel en aarde) dieren, auto's, bouwkranen (de wereld) school, luisteren, oefenen (leraren en lezen) oefenen en oefenen (vakmanschap) tot…

Volop sneeuwvlokken, verderop zie je ze niet – tot ze mist vormen.…

Ik hoor mijn eigen stem weerklinken waar ik woon in de schoot van de bergen Ik kan springen en draaien luidkeels zingen en zwaaien naar jou aan de overkant Van je hieperdepiep van je hopperdepop lievelievelottelot Kom je klopperdeklop met mij klikkerdeklak een middag spelen? Van je hieperdepiep van je hopperdepop lievelievelottelot…

Een vernissage: de galerie vol sokkels – met lege glazen.…

Jij slaapt en ik kijk – moe, maar gelukkig met jou, een droom die is uitgekomen Met jou weet ik meer van geluk, met jou ken ik mezelf meer Met jou ben ik nieuw Met jou is de wereld vol van jouw wonder Samen vouwen wij ons om jou heen tot een veilig huis waarin jij de wonderen van de wereld ontdekt, het piepen van de halsbandparkieten…

Ik kreeg wat ik wou; nu heb ik nergens zin in – ik rommel maar wat.…

Waar de drukte van alledag stilvalt en ik iemand in zichzelf zie keren, houdt alles op ogenblikkelijk val ook ik stil, heb ik geen plannen meer niet eens een lichaam ben ik niet meer op weg alleen nog de zacht trillende energie die liefde heet verbonden met het gezicht dat ik zie, zo mooi in balans met het leven Mens, ik houd van…

In de oase zocht ik een schat, ik vond jou – We werden vrienden.…

Wie zou ik zijn zonder woorden? Hoe zou ik heten als een woordwezen mij noemde? Hoeveel woorden zijn er nodig om te duiden dat ik net als jij ben dat we dus contact kunnen maken kunnen vertellen wat we denken en toen en toen hebben meegemaakt – alle vluchtige gebeurtenissen die behouden zijn zoals in een gedicht – in steeds…

Niemand wil dom zijn, of erger nog: een dwaas zijn – laat staan onhandig.…

Geen pad, wel een afgrond Koude wind, dreigende wolken Het is onherbergzaam hier Schuin voor mij knisperen zwarte bladeren open Recht uit de grond Er groeien uilen uit ze blazen zichzelf op bedachtzaam zoals ze zijn Alsof ze zouden kunnen vliegen staan ze dicht op de rand mij te weren van een misstap Achter mij hoor ik ze verschrompelen…

Tsjik tsjik, de sproeiers vormen vliesdunne nevels – met een regenboog.…

Ik ken de namen en een paar foto's van jouw vrienden, onwennig zouden we elkaar begroeten er zijn geen woorden voor om jouw wonder te delen We willen wel, maar kunnen het niet uitleggen, we willen het niet uitleggen omdat al tijdens het bedenken elke aanzet jouw essentie mist Ik moet erin berusten in de war te zijn gebracht…

De avondzon giet een dagvol diepe kleuren – uit in de vijver.…

De deur is nooit op slot De sleutel zit er gewoon in klaar voor gebruik en nooit kwijt maar wie bezig is met problemen aan zijn hoofd gaat er naar zoeken en komt niet op het idee dat je gewoon verder kunt door op de klink te drukken Ook mediteren helpt niet met de zorgen wordt vergeten wat er is achter de deur en blijf je waar…