Alle inzendingen van Zywa

Dementie: mama bezoeken valt wel eens mee – maar altijd tegen.…

Vader hangt er nog: een mooie jongeman in opzichtige kleren die van zich liet horen op hoge hakken net getrouwd, niet streng de man van plichten die ik heb gekend, in werkkleren bezig met belangrijke zaken toegeeflijk kijkend naar mama die zich tooit in ongemak, 's ochtends op hun koperen bruiloft beiden de wissels voorbij en verder…

Het was ergens feest, er ligt braaksel in de goot – feest voor de spreeuwen.…

Door de wouden, over bergen en zeeën reizen we, de wegen zijn vrij Wat bijzonder is, nemen we onderweg mee, in lange karavanen Langs de markten langs kusten en ravijnen door steppen, door stormen en rovers Wat goed is voor de buren is nog beter voor ons Het is welvaart Vrije doorgang, vrije handel zijn ons oorlogen waard We lachen…

Mensen zijn raadsels, zelfs wanneer ze vrienden zijn – is dat niet zeker.…

Een beroep duurt en duurt een leven in wel en wee zo'n 100.000 uren van doen wat mogelijk is alsof het je niet kan schelen dat je wensen onmogelijk zijn zodat je doet wat mogelijk is alsof het allemaal al voorbij is en je geniet van elke toegift afwisselend naar lucht happend in de vloed en droogstaand in de eb temidden van het sissende…

Mijn gaap in de tuin ademt frisse lucht, ik hoest – een vlieg uit mijn mond.…

Met handen en voeten spreken ...met mijn vuisten, met regen, en woedende storm in paswoorden dicht ik wie ik ben ...met armslagen en gestamp, zonder na te denken wie ik ben, wie als jij met mij vecht ...wanneer het stormt in ons bloed en ook jij je dansend vrij huilt ...mijn ziel verbonden met jouw hart de hemel gevonden in elkaars hand…

Soms mis ik mijzelf, zoals ik me heb gekend – zoals ik wil zijn.…

Kokers in de keuken, koters in de tuin het is feest in het buitenhuis samen eten en praten aan een lange tafel, zo zou het altijd mogen zijn wij zijn het leven dankbaar, de zon en de regen het zachte bed van een lief lichaam schoonheid om ons heen Alleen bij oom Somber en tante Precies breken frustraties los over…

Jongens in een boot, paraplu's naar de zon, klaar – om weg te zeilen.…

We varen zomaar te ver en raken verstrikt – in lotusbloemen.…

Mijn oude ogen zien wazig, ze verlossen – me van oordelen!…

Het dorp in de mist, ik weet waar het is, luister: honden en een haan.…

Liefste, ga alvast, dan kan ik met je vrijen – in warm beddegoed.…

Ik speel goed citer maar maak af en toe een fout – dan kijkt hij naar mij.…

Zijn er heiligen? Misschien, ze verbergen zich – zoals de eenhoorns.…

Ik las gedichten totdat het te donker werd – nu voel ik de wind.…

Opa vertelt graag over vroeger, maar pas op! – hij maakt ook grappen!…

Hoeveel ruzies ondenkbaar relaties veel gelukkiger en wetten overbodig, als ondeugden niet bestonden? Geen hebzucht op de troon in ons hoofd, opgemaakt met trots en schone schijn geen gulzige ontevredenheid en genotzucht in onze buik geen bang bloed meer rondgepompt door ons hart als iedereen eerlijk antwoord geeft aan…

Sneeuw, er is geen pad. Zal iemand me bezoeken? – Dan zijn we vrienden!…

Er is een nieuwe jongen in onze straat Onhandig in hinkelen en knikkers moet hij lenen Vandaag heeft hij iets, een bloedknikker Volgens hem is het echt bloed maar niet van mensen De knikker rolt in zijn hand Het is zwaar bloed, zegt hij je weet wel, net als zwaar water Er bestaan gemuteerde dieren die beter overleven…

Mijn liefde voor jou deel jij niet, maar vanavond – zie ook jij de maan.…

Het is gezellig, maar ik kijk stil naar buiten: heldere herfstmaan.…

Ze is oud, wriemelt, waaiert voor ze gaat zitten – het stof van de stoel.…

Feest, een bloesemtak: heerlijk om dan te spreken – met een edelman.…

Pyjamadagen van ziek zijn met dichte gordijnen denkend aan vrij zijn met dichte gordijnen genietend van elkaar Ziek zijn is vurig verlangen naar bruisende energie zonverlichte kamers nooit meer slapen zingen, lachen, elkaar onvermoeibaar voeden en op zijn hevigst lijden aan het verlangen met vrienden onsterfelijk te zijn…

Het meer stroomt over, er is veel te veel water – om zelf te houden.…

Ik ben rijk, ik kan kiezen: een storm sturen die hen wegsmijt als het afval dat ze zijn Hoe erg zij stinken onder hun o zo sjieke kleren kan ik in geuren en kleuren aan iedereen vertellen Terugtrekken kan ik me, verschansen en nog niet het minste aan hen afstaan omdat ze helemaal niets verdienen voor hun daden, dag en nacht kan ik grijze…

Liefde versiert zich met verlangen, met verdriet – en slapeloosheid.…