Alle inzendingen van Zywa

Mijn eerste stappen, een brede stoep, in mijn hoofd – overal slingers!…

Uit tijden waarvan ik geen idee heb of ik er onbewust van weet is in Carrara dit blok gebroken Wat voor bloed stroomt er door zijn aders? Wat roept het in mijn hoofd? Een stuk steen dat zichzelf blijft, onvatbaar voor alles dat ik probeer eraan toe te dichten Het blijft gewoon wat het is terwijl het in mij vormgedachten vormt die ik…

Wat is oud en op in mij? Wat kan ontkiemen? Hoe wil ik leven?…

Weer een jaar gedaan wat ik graag doe, niet alles – wat ik wilde doen.…

De wereld draait steeds haar rad van de tijd vóór mij – Ik word duizelig.…

We steken over van de schaduw naar het licht: We bestaan! Maak plaats!…

De muggen dansen in het vervagende licht – de vlinder vliegt weg.…

Dag tienerjaren, dag vlinder van mijn dromen – wat leef je toch kort.…

De sterloze ster schijnt helder voor de volgers – van hun bijgeloof.…

Shows druipen hun slijk van het scherm, tot we vol zijn – en niet meer bruikbaar.…

Ik ben een huis vol goede wil, je bent welkom: sticht vrede met mij.…

Kerst zonder bezoek: vrede, zei het spreekwoord al – begint bij jezelf.…

Het is ongewis waar je bent, je dwaalt maar rond – tot je dat beseft.…

Een schicht: nog een keer schilder ik in de zandbak – met moedemodde.…

Ik kus me niet meer naar jouw navel, niet erdoor – niet jouw dromen in.…

Samen leven we in voor- en in tegenspoed – onze eigen droom.…

Je hoort de glashuid die ons scheidt vaak rinkelen. – Weer een uitbraak.…

Beschutting is goed, ik weet het, ik moet opstaan – en een boom planten.…

Met haar hese stem leest ze voor in de schemer- uren vol liefde.…

Jou daar te zien bedienen in zwart met strakke haren ik dacht die man lijkt erg op jou Je herkent me niet! zei jij uitdagend Of is uw schoonheid mevrouw, soms te mooi voor mij? Ik was een meisje, maar jij leidde me als een dame gewikkeld in een handdoek uit een duur hotel naar je bed en na afloop dronken we warme chocola Zou het…

De honden rennen naar het noorderlicht, pas op! Eet geen gele sneeuw!…

Liggen in jou laat me liggen in jou in jouw lichaam liggen zo lang we willen, zo lang we dat willen Niet los, niet uit elkaar als ik daaraan denk val ik in mijn eigen armen in stukken, bang halverwege de nacht in bed mijn hand uit te strekken en voor altijd wakker te worden zonder jou, zonder jouw ogen en mond…

We komen vooruit, maar we kunnen geen kant op – in de scheepshutten.…

Onze huid is een fijne scheiding om met lijf en leden op te heffen en als we kussend één adem zijn zijn we ook nog één geest geen verschillende gedachten één hartstocht, niets dat ons scheidt eens met elkaar en met onszelf compleet in grenzeloos Maar waar ruimte is, komt aanwezigheid, stilletjes sluipen er gedachten binnen, hand in hand…

Je bent me vertrouwd, ik kan zien hoe jij je voelt – toch weet ik het niet.…

Ben jij mijn oefening in mijn lichaam adem te voelen en te voelen opsteken tot een storm? Ben ik jouw oefening om te luisteren, alleen een vraag te stellen als ik niet verder durf om fragmenten van feiten en verwarring uit te braken in een horten en stoten van stiltes die jij ondergaat zonder comfort, zonder dichterbij te komen…

Ik voel me heel oud met dit weer, met deze kou -- zo breekbaar als glas.…

Mama is mooi, en de garage met mijn eigen naam erop die ik nog niet kan lezen ook mijn fiets op Koninginnedag de bloemslingers op de auto's na een dagje aan zee met alle neefjes en nichtjes alles wat ik maak en weer afbreek, hijskranen gebouwen en tekeningen Mama zegt: jij woont op de Olympus omdat je zo bijzonder bent en alles mooi…

Ik droom van de geur van nog te plukken appels – en word niet wakker.…

'Zeffe doen', zei ik en ik brandde mijn vingers ik was een grote meid, ik wilde alles wat mijn broer mocht Als ik zin heb, rijd ik naar Parijs op mijn Norton, in mijn leren jas met toegedichte emblemen de scheldgedachten van bange mensen die me mijden ongeschikt verklaren en mijn beurt overslaan 'Schaam je', zeggen ze maar ik…