Alle inzendingen van Zywa

Mijn oude ogen zien wazig, ze verlossen – me van oordelen!…

Het dorp in de mist, ik weet waar het is, luister: honden en een haan.…

Liefste, ga alvast, dan kan ik met je vrijen – in warm beddegoed.…

Ik speel goed citer maar maak af en toe een fout – dan kijkt hij naar mij.…

Zijn er heiligen? Misschien, ze verbergen zich – zoals de eenhoorns.…

Ik las gedichten totdat het te donker werd – nu voel ik de wind.…

Opa vertelt graag over vroeger, maar pas op! – hij maakt ook grappen!…

Hoeveel ruzies ondenkbaar relaties veel gelukkiger en wetten overbodig, als ondeugden niet bestonden? Geen hebzucht op de troon in ons hoofd, opgemaakt met trots en schone schijn geen gulzige ontevredenheid en genotzucht in onze buik geen bang bloed meer rondgepompt door ons hart als iedereen eerlijk antwoord geeft aan…

Sneeuw, er is geen pad. Zal iemand me bezoeken? – Dan zijn we vrienden!…

Er is een nieuwe jongen in onze straat Onhandig in hinkelen en knikkers moet hij lenen Vandaag heeft hij iets, een bloedknikker Volgens hem is het echt bloed maar niet van mensen De knikker rolt in zijn hand Het is zwaar bloed, zegt hij je weet wel, net als zwaar water Er bestaan gemuteerde dieren die beter overleven…

Mijn liefde voor jou deel jij niet, maar vanavond – zie ook jij de maan.…

Het is gezellig, maar ik kijk stil naar buiten: heldere herfstmaan.…

Ze is oud, wriemelt, waaiert voor ze gaat zitten – het stof van de stoel.…

Feest, een bloesemtak: heerlijk om dan te spreken – met een edelman.…

Pyjamadagen van ziek zijn met dichte gordijnen denkend aan vrij zijn met dichte gordijnen genietend van elkaar Ziek zijn is vurig verlangen naar bruisende energie zonverlichte kamers nooit meer slapen zingen, lachen, elkaar onvermoeibaar voeden en op zijn hevigst lijden aan het verlangen met vrienden onsterfelijk te zijn…

Het meer stroomt over, er is veel te veel water – om zelf te houden.…

Ik ben rijk, ik kan kiezen: een storm sturen die hen wegsmijt als het afval dat ze zijn Hoe erg zij stinken onder hun o zo sjieke kleren kan ik in geuren en kleuren aan iedereen vertellen Terugtrekken kan ik me, verschansen en nog niet het minste aan hen afstaan omdat ze helemaal niets verdienen voor hun daden, dag en nacht kan ik grijze…

Liefde versiert zich met verlangen, met verdriet – en slapeloosheid.…

Schoolbesturen kiezen onderwijs op een schaal van ambacht tot tredmolen Met je diploma zoek je van tijd tot tijd een plek waar precies jij past Dat gaat maar door want alles moet draaien op steeds minder mensen De computers rekenen met virtuele aandacht uit hoe dat kan Ambachtswerkers zijn vrijwilligers geworden in musea van vertier…

Lezend ontmoet ik verre en dode mensen – intiem als buren.…

Verstoppingen op het werk uitval en zuurstoftekort afval in het bloed Dus richt de directie zich op de toekomst en sluit ze deuren en ramen tegen muggen en motten Bypasses en bittere pillen helpen niet, dus nog maar een reorganisatie We vergaderen, horen elkaar kakelen, we kwaken onze kwaken rekken tijd en hopen en vieren…

De wind heeft haast, trekt de bomen aan hun haren – “Sorry, sorry, echt!”…

We doen nog wel alsof we het goed geregeld hebben met parlementen, rechters en een grondwet van onze idealen maar de boeren zijn gebleven en wij zijn hun knechten die kapitaal verbouwen, oogsten en uitpersen in vele nullen op het achtererf van de slacht We willen volle schuren voor de winter, maar we moeten er duur voor betalen aan…

Opa kleedt zich uit, verlegen in ondergoed – weer een jongetje.…

De oude mensen op de soos zijn vrolijk en mobiel genoeg om te komen Andere bejaarden zijn gebrekkig thuis in hun lichamelijke ongemakken Ik denk me wel eens in, dat het 2050 is en ik in een gemakkelijke stoel zit te fantaseren hoe het vroeger was en dat ik door een wonder ineens terug ben in die tijd weer 24 volle uren per dag mag voelen…

Welke erfenis ontvangen de kinderen? – Alleen de toekomst.…

Het is niet gezellig in mijn lijfhuis, zwetend op bed strek ik me wijd uit tot een X (waarde onbekend) om af te koelen maar er staat geen wind en de lucht is vochtig van verdriet om mijn lot en van angst dat dit het laatste is wat ik nog vol kan houden, dat het daarna te erg zal zijn (ik weet niet precies wat - soms is het te…

De kleine winkel is donker, de voorkamer – van een oude mol.…

Ik weet wat er komt en dat is fijn, ik hoef niet op te letten, nergens me druk over te maken niet over mijn buik, mijn borsten niet over wat ik doe en wat hij wil dat ik doe Het is allemaal bekend de kussen, de herhaling van strelende handen het plagende uitstel We kunnen ons overgeven Ik zie zijn gezicht graag als hij niet weet wie…

Ik ben niet wakker, ik schuil nog in mijn angstdroom – als een pissebed.…