Alle inzendingen van Zywa

Hand in hand zwemmen valt niet mee, we rusten uit – met zoute zoenen.…

Een heilige van steen heeft zijn nek gebroken omarmd door een jongen Zijn hoofd ligt in het midden van het plein, tussen de linten rood-wit zoals de ambulance voor de baldadige toerist die goed voor de dag wilde komen met een unieke achtergrond zonder benul van kunst of oog voor het vakmanschap van Bernardo Falconi laat staan enig…

Mijn man beschermt mij onlogisch lief en rustig – tegen mijn grillen.…

Jouw foto aftastend, wie je was is mijn fantasie, er is geen contact met jou in dat bloemenveld bij Merano Je keek mij vragend aan op dat ogenblik, op deze foto van mijn en jouw gedachten sindsdien tijdloos ingevroren op de rand van een zwarte eeuwigheid Ook mezelf aftastend in de spiegel, zie ik wie ik lijk te zijn en niet wie ik wil…

De slaapkamer ruikt naar parfum en kruit ik waad door de kleuren van mijn kleren half op hun hangers Je bent weg, op de grond lig je dwingend met al je liefde op een foto van jouw armen om mij heen Jij, de koning, jij wilde mij koninginnig, geen ontembare krabbekat Ik heb alles weer netjes mijn garderobe ingeruimd en de andere kast…

Een gedicht wil hij over mij schrijven. Moet ik – daarvoor poseren?…

Ik schrik van de vraag aan mezelf: wie verkwikt me? Waar zijn de armen die me gelukkig wiegen en een mooie toekomst beloven? Bij wie kan ik geborgen zijn? .....Kom op meid, er is meer .....onder de zon, ze schijnt .....kijk om je heen, ruik .....het weer, je hebt je neus .....je ogen, oren en mond .....en je handen natuurlijk .....…

Mensen staren naar mij op de zeldzame dagen dat ik me anders kleed Iemand die bijzonder is kan dat niet lang zijn of mensen drommen eromheen, ze jagen weg wie in de weg staat wie daar woont of werkt buren worden vervangen door gasten en ze leveren commentaar op je rol in de voorstelling die je eigen leven is en niet meer is…

Eerst kreunt er een duif, dan ooievaargeklepper – en heel het bos juicht.…

Ik had de meeste knikkers bewaarde ze in een emmer op zolder Bonken in alle kleuren metaal en zeldzame marmeren Niemand wilde van mij verliezen dus speelde ik maar alleen Een klasgenoot had een ivoren knikker maar ivoor is verboden, en ik houd me aan de regels, dat is het mooiste spel Mensen hebben geen idee hoe het werkt en wat ze verspillen…

Dag zusje, jij bent de mooiste niemand zal ooit mooier zijn je houdt je groot en laat ons de tranen Dag broer, ik ben geen hogepriester meer sinds vader de goden afschafte en nu hij vermoord is rust de hemel helemaal op jou, zoals hij het wilde word jij de koning van de Rivier je laat de Zon stralen, zoals ik hem zal laten stralen aan…

Expats, gastarbeiders, mensen die geen kant op kunnen en blijven dromen van een vrij leven als herders en veeheren in een eigen land van grazige weiden, melk en honing de oude belofte De jonge mannen verlangen naar de mooie meisjes van het noorden terwijl zij hier het werk doen in de delta, waar ze zich thuis voelen in de verhalen…

Binnen de oevers van de wet is alles van iedereen Plichten worden opgelegd rechten moet je nemen Ik zie mezelf klein vanuit de hoge torens waar ministers in stilte wachten op orders van boven De plannen liggen klaar de dobbelstenen rollen over het fijn gekamde laken naar Groot Huis of Zuidenwind De adjudant ondertekent de behoedzaam…

Ik laat me gaan in de stroom, met de stroom de bedding, de oevers tast ik af mijn vingertoppen strijken langs de rotsen en de krokodillen voelen waar ze verpletteren in welke hoeken ze snijden ik ken de spanning van hun spieren, poten, kaken en laat hen gaan in mijn stroom, met mijn stroom mijn bedding en wijkende oevers geven hen de ruimte…

Jij mag mij met tedere handen aandachtig uitkleden en liefkozen, dikke kussen geven, hitte en kou deren mij niet, ik geur vruchtbaar in jouw armen open je met mijn huid ontdoe je van eelt en stijfheid, ja ik wil zonder verleiding van jou zwanger zijn elke dag begeerd worden door jou, ik wil alles van jou, kinderen en kleinkinderen…

Mama, als jij speelt dat je de moeder bent, dan – zal ik het kind zijn.…

Hier heb ik gewoond, waar nu mijn huis niet meer staat – al blijf ik zoeken.…

Buiten het dorp ligt de brug zonder weg, bij het kerkhof Er zitten wel eens stadsmensen om haar te schilderen Soms spelen er kinderen Voor mij is het een beeld van het leven en vanochtend trof ik er een vrouw Ze lag op het landhoofd en schrok, durfde niet met me mee te komen, door mij verloor ze haar niemandsland Verder gebeurt hier…

Voort voort, ik word gek van alles tegelijk zien een totaalbeeld vanaf hier en daar en van boven en opzij de wereld, mijn kamer het veld vol zonnebloemen in een vaas en nog een vaas alles bij elkaar geplakt tot fictieve gezichtspunten die in elkaar overlopen zoals mijn hersenen dat doen met alles dat de zenuwen meedogenloos…

De kluizenaar in het web leeft echt heel sober wanneer ik kijk naar de camerabeelden (vierentwintig uur per dag) Hij lacht naar de mensen die hem bezoeken, nieuwsgierig naar deze man en deze plek zonder geheimen Tien minuten lopen van hem vandaan doet de herberg goede zaken Er zijn bomen om op te zitten (de schors is ruw) In de dependance…

Het echte wonder van het leven is juist dát – het geen wonder is.…

Ja, een zonnetje in huis wil iedereen wel – dus: schijn je zelf al?…

Ik droom mijzelf in de zon op Italiaanse schoenen, ogen volgen en bewonderen mij Dat is wat er mist, vanzelfsprekend er had moeten zijn na jaren zwoegen: moe maar voldaan op mijn plaats wakker worden in een gemakkelijk leven (vissen springen in mijn pan ..de katoen staat hoog ..te bloeien in de zomer) Ik droom mijzelf in Amerika Schijnwerpers…

Ik hak een gat om een gaatje te vinden, er stroomt water uit het beton, ik hak erin tot ik niet meer kan en dan hak ik verder, een groter gat in het beton, sorry beste buren sorry ook voor jullie plafond maar het lekt en ik kan wel janken dat ik er mijn vinger niet in kan steken alles is zo goed geregeld met buizen en werkende kranen…

Ik ben een ballon aan een tros mensen met touwtjes zwaartekracht bijeengebonden in een knoop van navelstrengen: de aarde Mijn opgeblazen hoofd denkt zelfstandig te zijn, waaiend in een eigen stukje hemel (een fantastisch bestaan ..boven alle verwikkelingen ..in de knoop) zo vervuld van alle sensaties dat ik ze niet door wil prikken…

Begin! Met een kleine doos wat blaadjes en wat mieren, en oefen bliksem, vliegende storm en hemelse hand tot je het kunt, pak dan een grotere doos met meer spullen en veel meer mieren Die lopen natuurlijk niet netjes genoeg door elkaar, dus schud je de doos en af en toe hef je je hogerhand Daarna kun je het ook met twee dozen en heb je…

In lachspiegels en familiefoto's zoek ik de grenzen op van wie ik ben in gezelschap laat ik mijn lichaam deinen mijn ogen verwachtingsvol verscholen achter een goudgordijn van lange haren lonkend als een ster, met getuite lippen om te voelen hoe het is om wereldberoemd te zijn en dan des te meer mijn vaagheid te ervaren verscholen achter…

Het is niet persoonlijk wanneer het tegenzit ofschoon ik verstandig leef want we doen alles samen in de karmamixer van driften en deugden en van moment tot moment veranderende omstandigheden Mijn leven duurt te kort voor een eigen karma dat komt later pas als een druppel in het brouwsel uit de karmamixer meer ben ik niet onbelangrijk…

Het gaat goed, we rijden hard weg van waar de bommen vallen Fatima's hand zwaait opzij opzij We zijn met velen sterker dan de regels daar breken we doorheen naar een rijk land, geen klooster we komen wel langzaam leven maar brengen onze eigen regels mee We willen werken, de tijd nemen om te leren en te trouwen om een toekomst te hebben…

Gravend voor een nieuwe boom vind ik botten in mijn tuin die geleefd hebben waar ik nu woon in een huis als het mijne misschien wel hetzelfde aangekleed met vlees twee ogen en een mond een onbekende zoals de buurman met zijn wilde haren in badjas voor het raam zoals zoveel mensen personeel en passanten mensen die het druk hebben…