Alle inzendingen van brenda

De stilte van de nacht valt als een zware zwarte deken om heen. Zou dit het zijn, de eenzaamheid van de dood? Vertrouwd alleen....…

Waarom jij, pap, waarom nu al? Je was nog zo jong, nog zo geliefd Waarom ben jij uit mijn leven? Waarom duurde het samenzijn maar even en waarom ben je eigenlijk niet gebleven? Waarom ben je vertrokken zonder reden? Ik wil me je herinneren zoals je was Maar nu besef ik pas Wat ik je allemaal nog had willen vragen en zeggen We hadden…

Ik zie ons nog lopen. Ouder dan een jaar of drie kun je niet geweest zijn. Alles was nog "zellie" en zorgeloos blikte je omhoog. Stap stap stap, alles "zeffule" doen, wetende dat mama's helpende hand in de buurt was. Onverwoestbaar vertrouwen. Zes jaar was je toen er nog een broertje kwam en jij benjamin af was. De onzekerheid was op je smoeltje…

Nooit verwacht dat het mij zou gebeuren. Toch is het nu zover. Ik hou van 2 mannen en het is een onmogelijke keuze. Hoezo? zult u zich misschien afvragen. Doch u kent mijn mannen niet! De een is bloedmooi en gevoelig. Een groot nadeel van hem is dat hij soms behoorlijk chagrijnig kan zijn. Maar ja, een mens kan niet alles hebben denk ik…

Bijdehandje Dwars had ik je moeten noemen, dat je niet zo makkelijk bent is moeilijk te verbloemen. Op elke vraag die ik je stel is je antwoord NEE. Als moeder van Bijdehandje Dwars valt dat niet altijd mee. En datzelfde Bijdehandje moet nu weer naar school. Naar groep drie toe deze keer, hij vindt dat apekool. Hij heeft zichzelf leren lezen…

Dag papa zeg ik, dag. Maar jij, je hoort me niet. En ik heb het gevoel dat je me ook niet ziet. Ik ben je kind en ergens brandt een diepe stille pijn, omdat wat ik graag wil er nooit meer echt zal zijn. Waarom je zo geworden bent? ik weet het eerlijk niet, Een andere man heb ik gekend, dit doet me zo'n verdriet. Sloeg ik een andere weg…

Ergens, om precies te zijn : helemaal onderaan de grote lichtblauwe rieten mand in de hoek van mijn kamer ligt een wollig dier te huilen. Maar ik kan het niet helpen dat ik me wel heel voel.…

Het is de laatste dag van het jaar, een afscheid van 365 dagen. Zoals ook elk jaar een jaar van hoogte- en dieptepunten. Het jaar waarin ik constateerde dat mijn vrije Nederland toch niet zo tolerant was als ik dacht. Het jaar waarin ik meehuilde met de kinderen van Bedir, die in mijn mooie woonplaats Uden geconfronteerd werden met een groot verdriet…

Het huwelijk is een heilig sacrament waarin man en vrouw in de echt aan elkaar verbonden worden en spartelen om los te komen. Deze woorden zijn niet van mezelf. Ik heb ze van een erg wijze vrouw. Mijn oma. Hoewel deze opmerking ons destijds deed schateren van het lachen heb ik me vele jaren later toch wel eens afgevraagd of er ook niet een kern van…

Weet je wat je vraagt aan mij? om opnieuw weer te beginnen, mij op dingen te bezinnen, die allang zo duidelijk zijn. Weer die lange weg te gaan, vol frustraties en vol pijn. Weet je wat je vraagt aan mij? Mijn hart weer uit mijn borst te rukken, te vertrappen in duizend stukken, Waarna ik ontdaan van zelfvertrouwen, opnieuw mijn leven…

Na de zoveelste ongevraagde confrontatie via de media besluit ik dat het tijd is voor mijn eigen APK-keuring. Een beetje opgelaten sta ik voor mijn grote passpiegel. Al mijn moed bij elkaar rapend begin ik mijn lichaam puntsgewijs te beoordelen. Tja, die oren. Echt blij ben ik er nooit mee geweest. Flaporen, één van mijn zwakke plekken. Alhoewel…

Daar zat ze dan, ons Tante Jans. Haar gezicht leek het meest op een stralend zonnetje met twee ogen als twinkelende sterretjes. Klein en breekbaar leek ze. Vijftig jaar zat ze nu in het klooster. Alhoewel er van zitten niet veel sprake was geweest. Het grootste gedeelte van haar leven bracht ze door in Nieuw Guinea tussen de Papoea's. Oh ja, natuurlijk…

Carpe Diem, pluk de dag dat is haar hele streven. En alles wat ze nu graag wil is leven,leven,leven. Met haar mooie jonge lijf paraderend langs een man, bewust al van haar vrouwelijkheid en wat ze daar mee kan. Zo jong nog, maar geen kind meer, de onschuld al vergaan, Precies wetend wat ze wil en waar ze voor zal staan. Dansend tot diep in…

Je gedachten zitten gevangen in je eigen werkelijkheid. Ik vraag me af waar je nu bent. Voel je je daar veiliger dan hier? Sterker misschien? Je kijkt naar me, maar ziet me niet. Ik probeer tot je door te dringen. Je terug te halen naar onze wereld. Tegelijkertijd vraag ik me af of dat wel beter voor je is. In jouw afgeschermde wereldje ben je een…

Het is koud in het schuurtje. Ondanks al mijn verdriet voel ik de klamme kou tot diep in mijn botten doordringen. Ik huil en ik voel dat ik niet meer stoppen kan.Leunend tegen de oude keukenkastjes aan komt al mijn machteloosheid naar buiten. Ik hoor mijn gierende snikken en ondanks alle ellende verbaasd het me dat ik nog zo huilen kan. Eenzaam voel…

Verwonderd streel ik zacht mijn lijf, onwerkelijk maar waar. Je groeit daar echt klein wezentje; maar bent nog lang niet klaar. Toch hoor je al zo echt bij mij, jouw hartje klopt al zo dichtbij, het bonst daar met het mijne,; Niet groter dan een speldeknop maar moedig klinkt daar elke klop van jou mijn lieve kleine, Ik voel nog niets maar…

1 jaar alweer en nu ook geen baby meer. Al vier tandjes in je mond, beentjes stevig op de grond. Lijkt al groot, maar is nog klein. Wil nog graag bij mama zijn. Papa's smurf, opa's maatje, en ons aller kameraadje. Ik ben wat bang, het gaat zo vlug. Want ook dit jaar komt nooit meer terug...…

Ik dank U Heer voor dit lief kindje, Dank U voor zijn lieve lach. Dank U voor ons kleine vrindje. Dank U dat hij leven mag. Dank U voor zijn kleine beentjes, voor zijn oogjes en zijn mond. Dank U voor zijn friemelteentjes. Dank U Heer, hij is gezond. Dank U voor dit kleine mensje, voor wat U schonk, wat ik U vroeg. Dank U Heer , want voor…

Heer het is al laat maar ik moet U echt wat vragen. Het spijt me als ik stoor maar mijn last is niet te dragen. U ziet toch hoe ik worstel door de uren van de dag. Ik heb een klein verzoekje Heer als ik het vragen mag. Geef mij Heer, deze nacht een keertje vrij. Ontneem mijn angsten heel eventjes van mij. Heer wilt U alstublieft een beetje voor…

Gedachten drijven weg zinken naar de diepte met een stroomversnelling worden ze gehusseld om met de vloed terug te keren naar mijn Haventje. Gelouterd en ontdaan van overtollige ballast. Zo is er balans en zal het weer eb zijn.…