Alle inzendingen van caspar+claasen

maak 't liefste, beter een laatste valt me hoog maak m'n droogte ziedend kiem mijn zaden vlak ontdoe je schoonte, naar onschuld blauwe weiden - je vloeit uit mijn handen, grip graait je niet uit mijn handen, ren rot ren los gelaten nacht en sterren tegemoet…

je hebt je weg met woorden je woordeloze weg je hebt je tegen dralen beschermd een valstrook breed je hebt een weg met worden een wollen tegenzin je spint je ronde ronnend je spint je vallend vals…

je spat uit het ogenblik zelf niet gewekt de straat nat, glad weerspiegeling tram onder je raam en dan: stoned op een meter van de televisie dichtbij visie zak patat, dag drie Ik kriebel over haar buik, bop in haar navel, plop haar schaamte open Kus mezelf, zes jaar later weer Spattend in dit blikken spat blik…

De kamer bevindt zich bovenop het dak van het hotel. Het heeft twee ramen, tegenover elkaar - het uitzicht waait het ene raam in, vanaf de daken vol antennes, schoorstenen en dakterrassen, en het andere uit, over het plein, de steile weg omlaag naar het centrum, naar de scheur in het landschap waar de rivier stroomt. Je staat in het midden van de kamer…

- Ik hou van mijn zonnebril, zegt ze. Smirnoff Ice op tafel en tussen haar duim en wijsvinger een nieuwe Lucky Light. - Achter een zonnebril kan je je verbergen, kan je zijn wie je wilt. Wat je wilt. Ik kijk langs haar naar het plein, naar de oranje-bruine bomen. Een toerist gooit een muntje in de lege fontein. - Je wordt... nietszeggend, zegt…