Alle inzendingen van claire

Vergeet niet, je geest ruimte te geven, om na te denken over het leven. Geest en ziel worden één, wanneer ze samensmelten tot een geheel. Als de geest geen rust kent, is het lichaam dat ook niet gewend. Laat je eigen ik, met geest en lichaam de gave aanvaarden, die de aarde en het heelal het schenkt, dat ook jou gemoed met vuur en…

Nacht loze nachten. De maan verlicht haar zelf niet meer. Dagen loze dagen, de zon verwarmt haar zelf niet meer. De harmonie is weg. Frustrerend en genadeloos in somber kleed gehuld. Onheilspellend afgetekend aan de horizon zonder begin.…

Het is weer wintertijd. Het zomeruur is blijkbaar een ramp. Van minder energieverbruik komt niets in huis. Auto’s botsen op elkaar. Ons bioritme raakt verstoord. Mensen krijgen hartaanvallen. Katten vangen versufte muizen. Muggen voelen zich duizelig. We zijn eruit. Het gedraai aan de klok is nergens goed voor. Oei, dat klinkt serieus!…

Maar éénmaal per jaar spelen we het klaar, om aan onze dierbaren te denken, hen wat aandacht te schenken. We gaan een pot bloemen neerpoten, van velen blijven de harten gesloten. Het is een routine geworden die akelige prijzen van chrysanten op borden. Dat aanvaarden… kan ik niet, niemand die mijn …verdriet ziet. Dagelijks draag ik mijn…

Neerbuigend in de ochtend hun blaadjes nog nat van de dauw, kijken ze uit naar de warmte, de zon en het hemelsblauw. Hun kopjes kijken omhoog, in alle kleuren van de regenboog. Ze zullen weer fier staan, met hun steeltjes recht, ze zijn zo lieflijk echt.…

Zij gaat de tuin in. Hij is stil, het enige wat ze hoort, is het kraken van haar knoken, wanner zij zich traag buigt, om wat onkruid weg te plukken. Onkruid moet niet denken vrij spel te hebben, hier in haar tuin. Zij is de baas. Deze tuin heeft zij ontworpen, bomen en perkjes met bloemen en haar rust plekje. Dit is haar rijk.…

Je hebt vrouwen of mannen die geen haastig happy end willen creëren, maar vertellen hoe onzeker alles wordt. De bedrogen partner kan bijvoorbeeld beseffen dat hij of zij ook wel méér uit het leven wou, maar dat hij of zij de vervreemding stilletjes heeft gedragen. En misschien wat te braaf is geweest. De bedrieger kan dan weer sneren dat…

De auto is bijna meerderjarig, De fiets is met pensioen. Boeken herleid tot ruggen. Kranten verschrompeld tot kruiswoordraadsels. Geschuifel van TV naar PC. Zijn PC wil hij niet kwijt. Het is net zuurstof in de lange dagen. Moest hij die niet hebben zou hij zelfs schrikken van zijn eigen stem. De simpele gesprekken met de weinige levenden…

De belediging is een vorm van aandacht. Je beledigt een medemens enkel wanneer hij of zij je raakt, waardoor je je boos voelt, jaloers of wraakzuchtig. Onverschillig ben je niet. Zoals liefde, als ze omslaat in haat, altijd een beetje liefde blijft.…

Elke dag van hun pensioen leek op de vorige. Eenvoudig, sober, zoals hun maaltijden. Terrasje? Ja, op het eigen erf. Vakantie? Ik heb hen nooit weten reizen. Hard gewerkt en zuinig geleefd. Vroeg oud ook. Vroeger was zeker niet alles beter, maar het leek vaak makkelijker, omdat de verwachtingen zoveel minder hoog lagen dan bij de 60-plussers…

De stamkroeg is overigens een zeer geschikt oord om zich voor te bereiden op de herfst. Men is in de zomermaanden van het rechte pad geraakt en is vreemdgegaan op verleidelijke terrasjes. Maar nu de duisternis zich ’s avonds slinks doch gretig steeds sneller over de dag buigt zoekt men het huis van vertrouwen weer op. Men buigt er schuldbewust…

Gewoon door ons de dingen anders voor te stellen dan ze zijn, beginnen ze als vanzelf te veranderen.…

September licht heeft iets bijzonders. Het is doorschijnend als een gelaat van een oude, magere man. Enkel scherpe trekken blijven over. De herinnering aan het volle leven dat voorbij is. Het overbodige is weg. En wat nog is, zal niet lang blijven.…

Ik laat ze gewoon lopen. Niet omdat ik een gediplomeerde boeddhist ben, wel omdat ik een luie opportunist ben. Ze eten andere griezeltjes, en dat scheelt een hoop, qua huishoudelijk werk, en dat zonder dienstencheques. Ik laat ze dus lopen, maar één enkele keer speel ik weg omlegginkje, dan geef ik ze een zetje, waardoor ze pakweg twintig,…

Ooit toonden ze beelden over de stad van de toekomst. Doorgaans bots je dan op plaatjes met blauwe luchten, lachende gezichten, jonge gezinnen. Weelderig groen tussen de huizenrijen. Zij lieten voetgangerszones zien waarin ouderen zich soms wankelend voortbewogen. Er liep zelfs iemand achter een rollator, zomaar op straat. Dat vond ik…

Computers hebben helemaal geen verbeelding. Die verplaatsen zich echt nooit in jouw wereld, zelfs niet wanneer je dringend een mail moet sturen. Ze zeggen gewoon: Error 304 Desktop Command. Je mompelt dat het nu wel heel slecht uitkomt. Vraagt of er alstublieft nog vijf minuten kan worden gedaan alsof er geen fout in het systeem zit. Vervolgens…

Een nieuw leven, kan alleen een moeder geven. Zij is nog altijd de enige echte stichter, Alhoewel de moderne technieken komen dichter. Gevaarlijk en zeer onpersoonlijk, daar krijgen ze nog ongelijk. Ik ben niet voor of tegen, maar het begint op mijn gemoed te wegen. Een moeder moet blijven leven geven is het zonder man mij om het even…

Een leven is als een tuin Je kunt perfecte momenten beleven, maar je kunt ze enkel in uw herinneringen bewaren. Leef lang en schoon bloei open maar houdt het in toom.…

De ene jongen blijft vijftien voor de eeuwigheid. De andere jongen blijft altijd acht. Zij zijn beiden verdronken. Twee jongens die verlangend hadden uitgekeken naar de grote vakantie. Twee jongens die kind waren, kleinkind, scoutskameraad, klasgenoot voetbalvriendje. Maar ook twee jongens die op 1 september niet meer naar school terug keren…

’t Is ook ronduit contraproductief, zo’n korte broekdrager op kantoor. Die mag dan wel vleselijk op het werk zijn, in zijn gedachten is hij elders. In zijn tuin, op een terrasje, aan zee, op Kreta, in Acapulco, eender waar, maar niet op het werk. Hij is, zoals hij daar onderuitgezakt In zijn stoel de blote benen uitgestrekt op een laag kantoormeubeltje…

Onverzadigd borrelend. Een diep natuurlijk geel, verlangend naar de uitspatting om zich te laten nuttigen. In een fruitig aroma. Sprankelend genoemd. Weerbarstig ontluikend, schuimend geserveerd en smakelijk verteert.…

Na een longontsteking toonde onderzoek stipjes op de lever. Kanker verdomme. De slechte lob werd weggesneden, maar een complicatie kwam de kop opsteken. Een zijden draad was dik tegenover het sliertje waar zijn leven nog aan hing. Hij moest weer leren slikken, lopen, alles. Hij herrees. De grote K hoefde niet het einde te zijn. Hij hervatte…

Laats kreeg ik een brief van een 80 – jarige dame. Daarin verontschuldigde ze zich voor haar ontoereikende kennis van “www.be” waardoor ze wel verplicht was om pen en papier te gebruiken. De verontschuldiging was even overbodig als ontroerend. Ik pinkte een emoji weg.…

Hij is namelijk iemand die de koekoeksklok van de keukenmuur zou halen, om te bewijzen dat die klok bij de buren net zo klinkt als thuis. Maar ik pak hem wel terug. Als ik hem tegenkom en hij maakt de fout om: ‘Ha, wie we daar hebben’ te roepen trakteer ik hem op een voorleessessie uit de Wikipedia-pagina. Want geloof me, Ik heb meer talent…

Altijd voel je een lichte onrust wanneer die eerste schooldag nadert. Een acuut heimwee naar de dagen die allemaal op mekaar leken, en juist daarom zo mooi waren. Stilletjes denk je terug aan de avonden waarop om halftwaalf de barbecue nog smeulde en de rosé werd bijgevuld? Voortaan moet er elke ochtend vers brood zijn, met verse moed.…

Vrijdag zijn ze, naar aloude traditie, weer eens gelost, de onsterfelijken. Met tienduizenden zijn ze ’s morgens uitgezwermd naar school. Je leert het nooit af, Als ouder, wanneer je je duivenjong kommerloos ziet wegfladderen: die even begrijpelijke als zinloze bezorgdheid - als ze maar heelhuids terugkeren. Want dat het zal gebeuren,…

Een paar dagen wandelen op een godvergeten plek, altijd weer dezelfde. Geen wifi, geen internet. De wereld dendert verder en alles staat stil. Of toch niet. Wat een mens niet ziet in de gehaaste blindheid van elke dag, is het bescheiden leven van dieren en planten. Bescheiden, maar daarom niet minder wreed. Planten gaan nu en dan dood, dieren…

Mensen aan het werk in oorlogssituaties. Dikwijls de enigen die nog instaan voor het verzorgen van slachtoffers van die bloedige oorlog. Jonge, goed opgeleide mannen en vrouwen ver van huis en in gevaarlijke omstandigheden zorgen voor hun medemens, ongeacht huidskleur of politiek kamp. Artsen zonder vakantie, die hun verlof opofferen…

‘s Morgens bij het ontwaken van de dag zie ik schittering van de dauw op het gras, maar ook de hartenpijn van een bloem die niet meer bloeien mag. Haar tijd is voorbij, gelukkig het mijne niet. Er zijn kleine dingen waarvan ik geniet. Een vogel die voorbij vliegt Is een aangenaam gevoel van mijn geluk. Had ik daaraan ooit gedacht? Had ik…

Je liefde bekennen als vroeger. Je namen in de schors van een boom kerven. Jaarringen overleven verlovingsringen makkelijker dan bruggen, die oevers moeten verzoenen. De liefde… Ze komt in vele vormen en wordt op rare manieren bejubeld en verzegeld. Maar wat is er nu mis met een gedicht? Dat rijmt ook op dicht, maar is veel minder gesloten…