Alle inzendingen van gust+adriaensen

en honger en werkloze keukenmessen en haat als lava en boeings en gewapend beton en meer dan duizend graden en smeltend staal en verpletterd blusmateriaal en witgloeiende woede en vreugdeschoten en vliegdekschepen en destroyers en kruisraketten en luchtafweergeschut en rupsbanden en boeien en elektrische stoelen en zinken kisten…

Het blauw van 1 mei pluk ik van de lucht, eigen ik me toe op dit papier. Rustgevende kracht.…

De watertoren versmelt met regenwolken boven tinten van groen. De onrustige lucht versterkt de rust van het land.…

De blaren vallen extra vroeg. Net als het verschijnen der bladblazers In tuinen en op straatbermen. Lichtjes ridicuul maar een gekoesterd speeltje in mannenhanden. Of een onbewuste drang om herfst en winter van hun leven voor zich weg te blazen? Vergeefse moeite.…

Bezoek aan een vriend. Dementerend. De kamer is donker. Hij herkent me. Geen klassieke, zinloze vraag. Hij zucht: 'Moeilijk.' Tweemaal, diep vanuit zichzelf. Ik zeg tot afscheid: 'Ik spring nog eens binnen.' Hij glimlacht vaag.…

Vanaf het terras kijken mijn vrouw en ik door celluloidstrookjes heen naar de zoneclips. Ik loop naar binnen -de tv staat aan-, roep opgewonden: 'In Brussel precies hetzelfde als in onze tuin!' 'Flauwerik', reageert ze en ze kijkt ingespannen verder.…

Zomers middagritueel: rustig het leven in en op de vlinderstruiken observeren. Zij bloeien overvloedig. Een paradijs voor bijen en atalanta's. Soms een dagpauwoog of een gekartelde aurelia. Minder koolwitjes en citroentjes, die zoeken andere plekken op. Gisteren viel mijn oog op een reuzenbij, dacht ik. Haar vleugels bewogen tegen…

'Glorievolle maan, ik trek je dichterbij, laat je schitteren in een zee van fluwelig donkerblauw, in een bed van schuimkopwolkjesdons', denkt de fotograaf. Die staat onderaan, in het natte zand van het strand, overweldigd door schoonheid. 'Kan ik die vangen in een foto? Deze?', vraagt hij zich af, terwijl hij afdrukt.…

'Wat doen de bewoners hier toch de hele dag', vroeg een bezoeker. 'Wachten', zei een verzorger. WZC wachten op morgen wachten op ontbijt wachten op toilet wachten op medicatie wachten op middageten wachten op bezoek wachten op avondmaal wachten op slaap wachten op sterven.…

Onder en boven heerst beweging, chaos, onrust, van grassen, kuiltjes, heuveltjes, van donkere, botsende, jagende wolken. Netjes gescheiden door een zilveren reep: slordige rafelrand, strakke boord…

Ik weiger slaaf te zijn van woord en zin. De tekst bestaat niet zonder mij. Ik ben zijn meester, lees hem tot leven. Geen klankencarrousel met lege woorden. Een duidelijk parcours voor mij én auditorium. Ik maak mijn gehoor tot horigen, correctie: tot horenden.…

De abdijtoren van Averbode, de koepel met de gouden sterren. In Scherpenheuvel word ik weer deel van mijn ouders, van meester-verteller Ernest Claes, van vele generaties, die in drommen naar het bedevaartsoord trokken. Ik voel hen allemaal. Ook al zit ik alleen in de basiliek.…

Na een berichtje van een kleinkind, er pas aan gedacht. Wat nu gedaan? Mijn vrouw komt er zo dadelijk aan. Een lila hortensiaatje in een vaasje naast haar bord gezet. Tien copy-pastehartjes, plus ‘X 6’ voor de duidelijkheid, op een A-4’tje geprint en erbij gelegd. Geen tijd of zin voor zestig. Het eerste rijtje vuurrood. De andere…

Herinneringen: de lieve doden leven. De leegte gevuld.…

Een koninklijk ballet. Beweging met verrassende tussenstadia naar één kant van de scène. Wie torent boven de anderen uit? Lijnenspel: horizontaal, verticaal, de diagonaal raakt net niet de cirkel in de hoek. De golfjes van de touwen. Een stapel vormt zich: kronkelende lijven met vreugdegebrul. Daarrond verspreid, opgesloten in…

lees me wakker vraagt het gedicht de maker bericht dat hij de schepper is hij ziet dat het goed is en bergt het op ik ben gevangen in de schrijver maak me los van hem lees me vrij…

Rijen drogend gras in de vallei van de Zwarte Nete. Hooitijd in juni. Geuren van mijn kinderjaren. Een golf van geluk.…

De zon straalt er op los. Soms een briesje. Uit het zuiden. Luie geluiden van tractoren op graslanden. Maar ook 'ik hoor vaag muziekklanken', zegt mijn vrouw. 'Van Graspop, kan niet anders', zeg ik, terwijl ik mijn hoorapparaat aanbreng. 'Op zes kilometer wel te harden. Gratis Soft Metal.'…

Het grondig poetsen van de splijttegelvloer, doe ik het liefst op mijn knieën. Met plezier voortkruipend, denk ik onvermijdelijk aan 'Werkster' van Achterberg. Een wrang gedicht dat wel, maar... 'zij heeft zichzelve aan de vloer verpand' vult me met prettige energie.…

Een zonnig landschap, zoals een kind het schildert, of was het Hockney? 'De bron van kunst is liefde, de lente komt steeds terug.'…

De droom van Gaudi: de paus in zijn kathedraal. Leo bidt bij zijn graf.…

'Want zolang er drinkende dichters en dansende dichters zijn... is het de moeite waard om oud te worden', lees ik in Tijd en expertise. Ook biddende dichters, vraag ik me af, terwijl ik naar de Norbertusmis in de abdijkerk rij. Ben ik een dichter? Nog nooit vermeld in DSL of NRC-Boeken. Op X, dat wel. Gedichten.nl, zeker. Kortom, telt online…

'Is het mijn sterfdag?' In leven blijven lukt niet. Liefde is wat telt. Ontmoeting met de duivel? Nee, God treed ik tegemoet.…

Kussentjes van zand waaromheen stille plasjes op Oostende-Strand. Op de kimlijn twee stippen. Geen water. Toch zeker, zee.…

Het witte licht valt ongehinderd op de blinkende plavuizen. Hoe schitterend de gewelven, hoe ingetogen de neobarok van pastoor en architect! Hoe uitnodigend deze 'kathedraal van te lande', om nader te treden tot U, mijn Heer en mijn God.…

Richting nul, zowaar. De ijsheiligen doen het! Vandaag heerst Pancraas.…

Na stevig maaiwerk uitblazen op het terras met zicht op een ouwe Amerikaanse vlag als vogelschrik, een lievevrouwebeeldje uit het geboortehuis, een struik azalea's in lentebloei. Zo vertrouwd de beelden, zo zalig de geborgenheid.…

Het blauw van 1 mei pluk ik van de lucht eigen ik me toe op dit scherm. Rustgevende kracht.…

Aan het somberen over ouderdom en mankementen terwijl ik mos weghak van het tuinpaadje. Zwaar werk voor een 84-jarige, daar niet van. Een zoon stuurt een bericht: 'Geniet van de mooie lentedag!' Terstond gaan mijn ogen en oren open. Ik zie het zomerhuis in de lente, een maarts viooltje in de wei. Ik hoor het ti-tu-ti-tu van de koolmezen…

Ondergronds beton. Naakte stroken van zwartgrijs. Vervreemding en angst.…