Alle inzendingen van remco+wighman

Droomde gisteren van kunst. Maar kon niet vaststellen of het kunst was. Kon mooie kunst wezen, maar tegelijkertijd ook oerlelijke kunst. Daarna zat ik me af te vragen wat kunst eigenlijk was. Is kunst een vorm van expressie? Of een inspiratiebron? Is het tastbaar aanraakbaar? Kan je het zien? Moet je er om lachen? Of ga je er juist van…

De overtuiging van mijn eigen liefde is over de wereldse grenzen verstreken, iets wat voortvloeit uit de manier hoe men me kan aankijken en waardoor mijn kinderlijke verlegenheid weer opbloeit als vanouds. Dit is iets wat mij dagelijks bezighoudt. Hoe kan het dat ik door mijn knieën ga voor een vrouw? Welke toverspreuken worden er op me losgelaten…

Er raast een stem in mijn hoofd rond die roept. ‘Daar sta je dan met je mond vol tanden. Je moet wat zeggen, zeg nou wat, want anders vindt ze je helemaal een rare kwast. Normaal heb je altijd een antwoord klaar staan en nu kan je niet eens pap zeggen… Zeg nou wat!!’ Ik kan het niet, ik wil wel maar er komt geen geluid. Ik schraap mijn keel en je…

Daar sta je dan. Je kijkt naar met een paar ogen waarin een passie rust die een vonk deed overslaan en nogmaals het vuur in mijn binnenste doet opladen. God wat voor innerlijke hartstocht maakt het in me los, ik brand van verlangen. Ik weet niet wat ik tegen je moet zeggen dus staar ik je maar aan. ‘Wat zit je me nou aan te kijken?’ vraag je me…

Man: Mooi vloertje vind je niet? Vrouw: Ik weet niet, hij zit nog in de doos. Man: De kleur bedoel ik, vind je de kleur mooi? Vrouw: Jawel, maar je kan pas oordelen wanneer hij helemaal ligt. Man: Dat leggen is zo gepiept. Vrouw: Heb je wel eens een laminaatvloer gelegd? Man: Nee, maar zo moeilijk kan het toch niet zijn? Vrouw…

Wat voor gevoel zou het losmaken als er iemand doodgaat? Iemand die ver weg staat en emotioneel geen band mee is. Iemand op tv, of uit de krant die aan een natuurlijke dood gestorven is. Als men er al niet overheen leest, staat men er even bij stil, misschien zelfs een beetje medeleven met de nabestaande, maar sluit snel de ogen en denk aan de zorgen…

‘Hoe gaat het op het moment?’ vraag ik aan je. Na tijden van steun is het dan toch gebeurd, iets waar ik al die tijd al angst voor had. De vlinders in mijn buik spreken boekdelen en terwijl ik daar zo sta met mijn slapeloze nachten en de beperkte eetbehoeftes die ik alleen als ongewenst ervaar, vraag ik me af wanneer ik me weer normaal kan concentreren…

De tranen beginnen te lopen en ik probeer een gedicht te schrijven. Ik huil voor de oorlog, Ik huil voor het geweld. Voor alle veroorzaakte ellende, Voor de mensen zo gekweld. Maar ik heb een bewustzijnsdaling en ik kan niet verder schrijven, want dichter dat ben ik niet. Ik ben zelfs geen verhalenverteller. Ik reflecteer mijn gevoelens op…

Vrouw: ‘Ik wil niet meer.’ Man: ‘Wat wil je niet meer lieverd?’ Vrouw: ‘Noem me geen lieverd wil je. Ik wil niet meer met jou verder.’ Man: ‘Hoe bedoel je dat schatje?’ Vrouw: ‘Hou eens op met dat schatjes-gedoe! Ik bedoel het zoals ik het zeg. Ik wil niet verder. Het moet stoppen.’ Man: ‘Waarom moet het stoppen, snoepje van me?’ Vrouw…

Het was een warme herfstmiddag toen Miranda langs de Lineuslaan door het Zwanenpark liep. De bladeren waren al grotendeels van de bomen gevallen op een paar rood met gele blaadjes na die nog aan de tak hingen. Hoe mooi het herfstweer ook mocht wezen met zijn afgevallen bladerendek Miranda had er maar weinig oog voor toen ze over het dikke bladerenpakket…

‘Welterusten lieverd’ zeg ik tegen je terwijl ik een kus op je voorhoofd geef. Je slaat je armen om me heen en trekt me dicht tegen je aan. ‘Welterusten Pappa ‘ Zeg je terwijl ik de meest dikke knuffel krijg die er op zo’n dag aanwezig is, iets wat iedere dag weer opnieuw stellig verklaard wordt. Je laat me los en kijkt naar me. Je bent nog zo klein…

Uit mijn ogen kijkend, alleen recht vooruit. Met maatschappelijke oogkleppen. Gedwongen, vernederd en machteloos. Horen doe ik wel, maar dat is niet hetzelfde als zien. Zien doet pijn. Zien voel ik tot in mijn diepste ziel. De beelden staan als een hellepoel op het netvlies gespijkerd. Visuele emoties breken mijn lichaam af. Slap, rusteloos…

Er wordt een hoop gezegd en geschreven over het openbaar vervoer. Is het meeste wat men hoort negatief, dan komt het omdat iets afzeiken soms een heerlijke uitlaatklep kan zijn. Ook ik wil me bij de groep klagers aansluiten, even lekker vanaf het hoge dak schreeuwen dat het openbaar vervoer een vloek is waar je beter vijf verschillende godsdiensten…

Het wordt je als terrorist tegenwoordig niet meer gemakkelijk gemaakt. Als je een waterdicht systeem denkt te hebben kom je tegenwoordig echt van een koude kermis thuis. Wat springstof in je onderbroek stoppen, een ontsteker in je schoen proppen en een drukknop in je colbert naaien is niet meer van deze tijd. De uitvindingen staan voor de deur te trappelen…

‘Blijf met je poten van mijn deurbel af’ schreeuw ik tegen je. ‘Wat kom je hier eigenlijk doen? Was het weer zover, kon hij zijn handen weer niet thuis houden? En waarom kom je in godsnaam naar mij toe en waarom ga je niet naar die zogenaamde vriendin van je.' Maar je staat daar alleen, zwijgend met 2 koffers in je handen en zegt niets. Zoals je…

Vrouw: Waar kunnen we hem neerzetten? Man: Weet ik eigenlijk niet. Vrouw: Daar in de hoek lijkt me wel een mooi plekje. Man: Dat kan niet, op die plek blokkeert hij namelijk het zonlicht voor de Lucia. En je weet hoeveel licht die nodig heeft. Vrouw: Klopt, even over het hoofd gezien. Man: Misschien daar bij die coniferen? Vrouw: Nee…

Slenterend loop ik langs het treinspoor, je mag het eigenlijk geen slenteren noemen want het is meer een vorm van evenwicht behoudend oefenen die ik mis omdat de losliggende stenen mij geen stevige ondergrond kunnen bieden. Kijken naar het midden van de rails weet ik dat het daar een stuk gemakkelijker zal lopen. Daar liggen immers houten balken waar…

“Meester Rinpoche, ik heb er 3 maanden over gedaan om deze berg te beklimmen en om u een aantal vragen te stellen. Ik had deze vragen beneden in het dorp al voorgelegd, maar ze zeiden dat u alle antwoorden op mijn vragen zou hebben. Maar als u hier in stilte blijft zitten, zonder antwoord te geven dan zal ik nooit de antwoorden op mijn vragen vinden…

Na 3 maanden de monsterlijke berg onder de meest uiteenlopende weersomstandigheden getrotseerd te hebben, zag de vreemdeling zijn doel eindelijk ten einde komen. De stenen onder zijn handen en voeten weg voelen glijdend, iets wat de laatste 2 weken regelmatig gebeurde naarmate het gesteente boven op het kolossaal steeds losser werd kon de man niet…

“Heeft u voor mij een tasje?” Vraag ik aan de verkoper. “Wilt u een plastic, papieren of stoffen tasje?” Terwijl ik daar sta vraag ik me af hoe ik hier uiteindelijk beland ben. Er staat iemand tegenover me, een toonbank die ons gescheiden houd maar wel iemand met dezelfde ideeën en levenswijze in deze wereld. Ik spit terug in mijn gedachten…