Alle inzendingen van sabine+mulder

Ik kijk naar je. Tegen de lichte achtergrond komt je profiel goed uit. Het donkere haar dat al bijna op je schouders valt, je hoekige kin en je smalle lijf. Je praat geanimeerd, bekijkt glimlachend het glas dat je ronddraait in je hand. Alsof je nog nooit eerder zoiets hebt mogen zien. Ik hoor niet wat je zegt, vraag me slechts af waarom je niet opkijkt…

Met de pluizige schapenwolkjes poets ik nauwkeurig het heldere blauw over de hemel uit. Ik wil blij worden van de zon die de wereld lustig in haar stralen vat. Maar ik kan niet blij zijn, met de kennis die ik heb over haar lot. Sinds lange tijd loop ik onafgebroken over haar oppervlak, met het doel haar rond te lopen. Ik wil doorlopen tot ik mijn zo…

Ik schuifelde over de natte klinkers. Mijn zolen waren glad, ik moest mijn voeten tactisch op de ongelijke ondergrond plaatsen, wilde ik niet onverhoed onderuit gaan. Er stonden geen lantaarnpalen in de straat, wat mijn gang nog meer bemoeilijkte. Het zwakke licht dat er was, scheen door de ramen van de woningen boven de winkels. Het gaf me rust te…

In een donkere gang stond ik te wachten, in stilte toekijkend. Ik zag hoe mijn gestalte van achter de coulissen het toneel opliep en het gesprek aanging met de hoofdpersoon. Ik vroeg haar ‘waarom mag jij eigenlijk de hoofdpersoon zijn?’ Een glimlach vol zelfvertrouwen vulde haar gezicht. ‘Omdat ik het zelf geschreven heb, liefje. Als je schrijft kan…

Ze zat midden in de ruimte op de vloer, haar benen opgetrokken. Haar lichaam was naakt, maar ze leek geen kou te voelen. Haar armen hield ze om haar knieën heen geslagen en met haar vingertoppen raakte ze de wreven van haar voeten. Het lange blonde haar viel over haar smalle schouders op haar rug. Een kleine pluk hing voor haar linkeroog, maar ze leek…

Hij stond doodstil voor de witte balie. Zijn linkerhand lag bewegingloos naast een stapel donkerblauwe folders. Als een standbeeld stond hij daar maar, was er niet. Ik zat op één van de oranje stoelen, die voor het met lamellen verduisterde raam waren geplaatst, en keek gefascineerd naar hem. Er leek geen ruimte voor licht en lucht. Zelfs de tijd leek…

Ze legde haar arm omgekeerd op tafel alsof het een extern object was. We keken er beiden zwijgend naar. Na een aantal minuten had ik de moed haar aan te kijken. Haar ogen leken over te lopen van emoties. Een mengeling van trots en wanhoop, die ze had verpakt in de glimlach van een krankzinnige. Alsof ze mijn bevestiging zocht, keek ze me indringend…

De laatste paar druppels uit het flesje sijpelden in haar open mond. De hitte leek als een dikke mist om haar heen te hangen. Bijna kon ze het aanraken, zo scheen het haar. Met een mes zou ze het in stukjes willen snijden en opvoeren aan naïeve voorbijgangers. Neem deze spijze tot u en stik, dacht ze geërgerd. Ze scheen de enige ongelukkige in deze…

Met een gemene glimlach haalde ze de merkstift over het ongelijke oppervlak van het witgeverfde hout. Het maakte een heel zacht piepend geluid waar ze direct kippenvel van kreeg. Ze droeg slechts een dun wit t-shirtje, maar had het niet koud. Het was warm voor september. Ze stond aan een grote straat in een grote stad en verbond twee dikke zwarte lijnen…

Zwaar beladen probeer ik met mijn vrije hand de voordeur open te doen. De plastic tas snijdt in mijn pols. Ik ben bang dat hij het zo begeeft. Als ik de sleutel maar half in het slot krijg, gooi ik gefrustreerd alles van me af. Beng! Mijn hoofd valt aan diggelen op de betonnen vloer. Ik voel het uit elkaar barsten, zie het aan scherven op de grond liggen…

De afgelopen dertig minuten had ze de rest van mijn leven vast gepland. Ik zou het, om te beginnen, uitmaken met de zoon van haar aanstaande man. Want, zo legde ze me belerend uit, ze waren van het soort mannen dat pas op latere leeftijd het licht zouden zien. Wat dit licht inhield begreep ik niet helemaal. Wel voelde ik dat het iets goeds moest zijn…