Alle inzendingen van wil

in je lach gaf jij weer wie je was sprankelde in hoge tonen het gewone was ragfijn door alle mazen weet je mijn hart te raken in samenzijn kom met mij mee in de zee van overgave dans met mij op de muziek van pijn…

iets magistraals wil ik je laten zien nee niet de dubaytoren die gaat in mist verloren geen bruggen die onmetelijk hangen aan kabels in betonnen torens het wegdek strakgespannen treinen die razen auto's die in de file dwazen als airoplaines hun miljoenen dragen in de vlucht jij spiegelt in mijn ogen jouw blik gaat elk wereldwonder…

je bliksemde zag je ogen dalen in vuur en vlam waar aarde je ontlading nam het gedonder kwam pas later met de tranen toen de bui zich hier in volle hevigheid ontlaadde dollend zijn we weggestroomd door putten en riolen de triviale dromen zijn meegenomen naar de zee in het eindloos open water ben ik weer de prater jij golft luisterend…

je toonde zwart en wit ik zag de eerste kleuren in het zacht gebeuren van ontluiken in de eerste lente van je leven ook jij hebt mij weer de seizoenen teruggegeven ik oogstte zonder zomer was een stille dromer ieder voorjaar ging aan mij voorbij maar in confrontatie maakte jij mij wakker opende mijn ogen naast zwart en wit kunnen…

ik rembrandt licht vermeer de zachte lijnen in de haren van de dienstmaagd met baleinen die een kan met verse melk schenkt speel met kleur de wind en schaduw in gordijnen het glas in lood van een half geopend raam weerkaatst haar gaan rubens ook de zachte vormen die in schaars bedekken een welkom roepen aan de meesters en gezellen…

je hebt je kleiner gemaakt waardoor het leek dat ik kon groeien maar wel in onbalans de ruimte die jij gaf bleek ik te moeten delen met velen zo voelde dat omdat jij geen eigen plaats bezat ik weet je groter dan dat je zelf ooit hebt gedacht accepteer toch die talenten het zijn geschenken die je altijd al in je had…

kastelen zijn er nog genoeg kerken worden schaars kathedralen zijn alreeds tot monument verklaard mag ik jouw paleisje bouwen en wonen in het straatje van notaris burgemeester en pastoor omdat ik voel dat jij daar hoort maar in de tuin blijf ik de baas daar groeit geen jacuzzi de ontvangsten doe je elders maar hier bloeit natuur…

zag je vanmorgen in de sterren jij twinkelde een eerste lief maar uit het donkerte kwamen er meer van verre elk met een eigen teken gaven voeding aan ons heelal maakten alles ietsjes breder jij verdiepte toen ik de zon jou uit de eerste hand liet strelen met haar licht ga met mij mee jij bent mijn ster op zonnejacht en nooit…

een vogel vliegt gepaard klapwiekt haar schaduw naar de morgenzon ik volg van donker wit naar kleur en proef de ochtendgeur zij ontdekken de bekende stekken het avontuur dat leven heeft en hopelijk geeft…

ben bij je in de zon waar de sering haar laatste kleuren zingt het geel van hazelaar naast blauwe regen de zomer tot een warm ontplooien dwingt weet met jou de kersenboom zij bloesemde in tal van jaren als een droom de eerste pitten vaak te zuur om door te slikken maar het verbod en stiekeme genot haar leven is gestopt…

weer tongen vurig alle talen de verhalen van verrijzenis jij bent nu thuis in het huis van vader zoon en geest jouw kruisdood loste onze erfzonde in jij bent waarlijk mens geweest…

je schoot in beeld mijn kogels hadden nog de oude glans van roodgekoperd jij was het wild waar ik op jaagde vertraagde want je was me veel te lief in aanslag kijk je om met ogen nooit bedrogen jij gaat naar vrijheid ik keer weer spoorslags om…

soms breekt het even speelt ergens een orkest weer de verkeerde melodie zie ik jou denken wil je in alle woorden toch vertrouwen schenken jij bent mijn schilderij je oliede in tedere momenten ik acrylde in samenzijn gebruikten we dezelfde pigmenten maar jouw tonen waren zo subtiel omdat je wist waar ik voor viel een schilderij…

ik strijk violen vooral de eerste heeft mijn klank blaas trompetten als het rietje aan mijn lippen hangt sla de pauken in finale en weer ga ik je halen voor een eindeloos applaus jij dirigeert al mijn muziek heb je ook hartstochtelijk lief…

het stukje zon maakte de sprong weer goed de overkant jouw hand de lach waar alles mee begon had de aanloop niet goed voorbereid slecht weer de tegenwind maakte de afzet zeer onzeker we oogden beiden bleker het stukje zon kwam in je ogen om mij een goede landing te beloven op de grond was er jouw warme lach toen ik weer…

zong een lied van lang geleden toen gebeden nog ten hemel stegen en klokken boeren riepen van het land zij onder bomen rustten met eten uit de mand zij gaarden uit gods hand wat de seizoenen gaven spaarden in gezinsverband ik minnestreel dat leven in mijn lied het raderen gaat tegenkloks in opgefokt en doet zo zeer ik neurie…

weer bronst en huilt de klok zijn klank van verre morgens zij vielen voor het knielen nu stilstaan is te laat het brons dat zacht herdenken huilde laat morgen toch bevrijding luiden…

hul mij vaak in zwart omdat het rode hart de vlinders aantrekt van de nacht zij fladderen hun kleur maar spoken donkeren mijn gedachten met hun verrottingsgeur zij breken af wat in realiteit nooit is gestorven monsteren grotesk wat er ooit is gezegd ik mantel mij niet meer naakt straalt het rode hart voor jou in dag en nacht…

wil het kind in je vragen te spelen met mij zomaar aan strand ik heb een schepje en jij toch een emmertje vlak bij je hand gaan voor de zon de sprong over golven het worden bedolven kom speel met mij in het zand…

voelde je vingers zacht tasten na jarenlang vasten ze verkenden strelend mijn huid op zoek naar hun buit in het spel van geven en nemen ben ik niet achter gebleven zocht je hart vond je ziel voelde dat ik mocht komen bij jou ben ik thuis bent mijn prinses in galop op het paard dat wij dromen…

waar lila liefde paarst het violet nog ongeweten laat koester ik het infra rood de zachte warmte van verborgen bloot…

ga de golven voor je beuken de zeeën splijten in obsceen gebaar op zoek naar het ultieme waarvoor ik altijd met je ga duik naar dieptes in het zwart heb alles wel gehad wrakken en koralen haaien die me paaien willen snaaien tot ik jou eindelijk vind in het labyrint van riffen die de dag bepalen jij bent het kind dat ik zo godvergeten…

zag iets blonds dat paarser wilde lila spande rond de billen de hak was hoger dan gehoord haar blik uitdagend licht gestoord ik opende de deur een wolk parfum liet in passeren mij haar stukje hemel leren…

het was geen jazz toch kon ik in herhalen jouw middenoosten steeds dichter bij me halen de spraak versta ik niet maar hun gedrevenheid voelt als een boodschap in dit lied helaas is er geen einde ze gaan maar door ook zonder koor geef mij maar jazz waarin jouw hart huilt als het mijne…

heb een holletje gevonden mijn nestje opgebouwd met takjes die we kenden gestoffeerd met zachtjes pluis al eerder had mijn uitverkoren mees zijn jawoord al gekeesd op zoek naar een toch lichtjes sjofel onderkomen ben een simpelmees ons broedsel is te snel gekomen voor de de jongen van mijn dromen is het voedsel niet genoeg…

wanneer nacht de smaak van donker heeft de maan vergeet te schijnen lijkt realiteit voor even te verdwijnen wordt wit tot zwart verpakt verdwijnt in een zo donker gat en zuigt je mee tot een verdrinken in een troosteloze zee laat je niet gaan klamp aan er is een baken dat jou richting wijst maar iedere godvergeten nacht…

ik tingeltangel dagelijks met stok op mijn triangel in eentonigheid geen klank die bij ons blijft de maat geeft al voortijdig eeuwigheid…

als hang steeds zwarter wordt het licht op uitzicht steeds meer gaat ontnemen reik ik in het donker toch een zachte hand want in het infrarood zie ik je warme kant daar waar ultraviolet ijskoud gedachten gaart kleur ik in lilapaars weer een bestaan laten we ontsnappen reële kleuren vatten en op het nieuwe doek zonder vroege verfspatten…

ik klaproosde van rood tot lichtend lila donkerde in paars schilder nu de vergezichten die zij wiegend volgen in de baan hiernaast blik in onbenul dat langs hen raast alweer te laat op de steeds volgende afspraak verwaaien in het gaan gezichten in oplichten weten dat de lente zo geen recht krijgt van bestaan…

samen hebben we een brug gebouwd waar prikkeldraad het groene land omzoomde in drie lagen hoog daar waar het water meanderde en stroomde kolkten in de wielen onze wildste dromen nooit hielden wij de voeten droog in staal van doorgaan en ervaren tuiden wij de hang aan grote opvoedingspilaren een nieuwe generatie lang mag ik met…