Alle inzendingen van wil

ik raakte aan je bladeren een vleugje tegendraads het intrigeerde me ja meer dan mateloos hoe ik ook wendde of jouw keerde in een steeds opnieuw proberen ik werd radeloos toch groeiden we in veel seizoenen jouw pril werd groen kleurde in ons stoeien je bloem maakte mij sprakeloos…

mis je moet maar gissen waar je bent een omgeploegde akker winterwakker voor wat nu de lente brengt toch hebben wij gezaaid waar eigenlijk ons leven steeds om heeft gedraaid laat het voorjaar komen bloei de mooiste dromen dan zomeren we voor twee…

moest virtueel auditie doen kwam binnen met een knuffel en de zoen in een entree vol zelfvertrouwen dacht de hoofdrol te gaan spelen maar in de choreografie konden wij voor groot publiek onze emoties nimmer samen delen danste de sterren van de hemel met jou was je godvergeten trouw in ons voortdurend samenzijn achter zoveel coulissen…

ik strakte in het dorische zuilen droeg sterk het uitgaan van je dak jij spande bogen in het helleense licht wist arcadisch je verschuilen voelde speelse decadentie toonde schoonheid die potentie om orakel vroeg in Delphi in de schuine falanx haalden we het paard van Troje binnen nu gaan we Olympus weer beklimmen…

mag ik je toch warmen daar waar eerlijkheid vertrouwen moet omarmen in samen lijden wij de pijn van nooit eens in het echt bij elkaar te kunnen zijn beloof je lente weet dat jij ooit zomer geeft want virtueel hebben wij de vruchten van de herfst al beleefd…

soms is er een vonk die open spat in smeulend vuur uit een stronk die al tijden ligt te roken zich niet wil overgeven maar in warmte toch ontvlamt wist niet dat vocht en ochtendkou haar zo verlamt jaag de liefde aan met zuurstof en de zon we gaan voor deze lente kom…

wij aten alle ochtenden eekhoornbrood nee die paddenstoelen gaan niet dood er is mycelium dat jonge loten laat ontkiemen en altijd helpt in echte nood vooral het rood van stippeltjes in heksenkringen geeft ons een kans op nieuw beginnen…

bezocht de krochten van mijn geest had iemand die me leidde samen zagen we de beelden langzaam in verglijden hoopten dat het was geweest maar haakte aan bestaande scherpe kanten ze verwondden me in flanken dacht de spiegel stukgeslagen maar steeds zie ik mijn beeld opdagen die eigenwijze kop alleen met jou voelt leven niet meer…

heb je lang aanbeden jouw woorden legden vaak het liefdesvuur dicht aan mijn schenen wikte woog je zinnen maar was voorzichtig wilde brand en rookte later heel opzichtig maar jij smeulde heulde met de vuren in mijn hart bluste ze op jouw manieren heel apart jij bent mijn valentijn niet meer ik jaag de vlammen door je zinnen en…

zag het zacht toucheren van vingers hand en haar in subtiel proberen zo vonden wij elkaar in lach en ogen vooral het klein gedogen we kwamen samen proefden onze wijn pas na het antichambreren voelden we geborgen zijn…

mag ik je de eerste lentekussen geven van de zon zij was er op mijn blote borst in de luwte van balkon gaf haar warmte waar jouw vinger haren zacht tot garen spon in het lichtend rood zijn de patronen al geweven die ons een mooie zomer zullen geven…

nooit mag ik de lichten breken die jij ziet zij zijn gevonden in een wereld zonder zonden ik wil de kleuren delen je weer anders zien en niet als velen je regenboogt in rood ik weet jouw ultra violet onzichtbaar en zo broos…

ik vlieg niet in gebouwen ga niet voor een bomaanslag wil enkel van je houden als dat tenminste mag draaf niet door in woorden kies gewone zinnen wil je hand gaan vragen om onze liefde te gaan dragen wil jou beminnen om samen een nieuw leven te beginnen in ons paradijs' verdomme waarom eist realiteit een godvergeten hoge…

schrijf letters in de lucht woorden kleuren jouw gezicht weer hemels roze jij bent mijn morgenstond de zon kust jou en mij haar warme zinnen op de mond samen lichten we de uren uit ieder in verplicht of eigen bezigheid tot het hoofdstuk sluit alleen het avondrood zal in alle rust de verhalen kunnen vertalen die vandaag…

gun me mijn dromen wil bij je komen zacht en lief je strelen en helen wat een ander in je brak weerloos als je was toch nooit je ziel gegeven dat ultiem moment heeft hij nooit kunnen beleven laat me binnen want jij bepaalt vanaf vandaag hoe wij opnieuw kunnen beginnen…

er is geen liefde die slijt alleen de tijd geeft weinig mogelijkheid je vol te kussen de zinnen weer te blussen die onze afstand nooit kan overbruggen in een strelend samenzijn weet het plein hoor je laarzen tikken zie jou je blikken op de etalages richten wil je tassen dragen ja zomaar zonder vragen mee naar boven lopen je…

ze sokkelden in hoger sferen straalden huid en hart in heiligheid pilaarden voor gelovigen een zekere wissel op toekomstige en te bereiken veiligheid ik stak een kaars bad wat simpele gebeden maar tot op heden is dat zaligzijn mij niet verklaard…

heb het blad toch omgekeerd las de nerven in het sterven van het groen zo fijn vertakt gaf jij voorjaar in veelkleurig chlorofyl groeide warm je ziel in lange zomerdagen nu wintert slechts profiel mag ik in het lengen van de dagen weer lente van je vragen…

er knapt dood hout en glijdt langs takken die bewegen nog zwiept de wind een laatste keer en valt wat over is gebleven niet volgroeid in vele lentes magertjes gebloeid na zomeren in schaduw en nu aan aarde terug gegeven toch zijn de wortels gaaf de stam is fijn vertakt zij wordt nog niet gekapt…

mag ik bloeien in de nacht door jouw licht even groeien als je langs me rijdt ik berm nog altijd zie ze razen de dwazen van klokken en tijd maakt niet uit wie het laatst komt die snijdt jij bent gestopt streelde me even voelde jouw handen mij warmte geven je lachte zei je bent lief jou vergeet ik echt niet…

we proefden zinnen smolten voor elkaar tot woorden stolden in context gevangen komma's en punten zij markeerden de rust waarin onze verlangens warm werden gesust jij bent mijn gedicht lees poëzie in je liefde wij literaturen nu samen want onze relatie kent eeuwig licht…

mag ik de dag dichten van zoveel aspiraties hoop verlangen en beloften de meeste schoften nog een kusje geven omdat zij in reglementen alles wisten van het metrum ritme en vooral verboden rijm maar toch altijd het gevoel steeds misten om met schrijvers ooit eens samen echt te zijn ik geef gedichtendag mijn zegen alleen de lezer…

in allerhande lijkt de wereld te belanden in een eenheidsworst grenzen worden niet meer overschreden we leven nu in het heden van wat voorgeschoteld wordt zijn er nog die pionieren stenen rapen om een eigen haven te gaan maken golven breken in hun nakie struinen door de duinen vol met prikkeldraad voelend nog dat jeugdig kattenkwaad…

soms is er een opening waar woorden zinnen gaan ontstijgen een eigen intonatie krijgen beelden laten spreken die een eerst bedoelen zijn ontstegen en nu een eigen leven leiden in ontsnappen uit de context die hen begeleidt en diep in de emoties van de lezer snijdt is dat chemie waar schrijvers steeds om vragen hun woorden die door…

wist je vingers kleurde nagels las de lijnen in de palm van je hand voelde hartslag zag de ringen om je pols die tekenend het leven vingen juist de kleine dingen jouw patronen in het schonen van de dag het knellen van de ringen liefdevol je lijf dat alles heeft gegeven in warmen mocht jij niet eens een ander zo omarmen wij…

groen had geel en rood als bodemtooi gekozen nu grijst het bruin en komen alle kleuren zich in winters zwart verschonen nog afgedekt met wit de lente al op zicht wanneer zal zon dit schilderij voltooien…

de teevee staat ongezien geluidt als radio het internet pingelt wat mee ben voor even op een andere hoogte kijk van boven naar de zee uit het grijs van golven kom jij langzaam weer aan strand ik neem zacht je natte hand je glimlacht volop zomer druppels spatten van je warm gezicht ik wist dat je zou komen voelde lente in de duinen…

herinnering tekent al vroeg je huid de buitenkant in letters en symbolen zie de rijkdom die er onderhuids verscholen ligt in ongesproken woorden wist jouw blik mij te bekoren in zielscontact je hand en warme lach met alle toebehoren wij zien de wereld niet als prooi gaan nooit voor buit maar delen slechts in liefde uit…

mag ik jou lentebloemen geven jij zag ze ontkiemen de bollen wist al het leven ik rooide ze in zomers blaken ze droogden we lieten ze in onze rust hun kleur weer herverdienen het is nog vroeg in tijd maar deze winter heb ik alles voorbereid mag ik jou mijn eerste lentebloemen geven…

strooi maar lentewarmte dwarrel handenvol met sneeuw ik smelt echt niet mijn liefde is diepvries ik permafrost al eeuwen mijn toendra's dooien slechts als zomerzon haar gulheid geeft vol leven dan jongt het wild en vreet zich vol kan ik ook geven maar als de herfst bronst gooi ik de kont tegen de krib verrijst je warme kus weer…