Alle inzendingen van wil

je schoonheid was klassiek sprak de talen als geen ander alleen je lichaamstaal gaf reden tot paniek je wond de media al middelvingerend heel losjes om de pols antwoordde ondeugend en gedreven spits op hun brutale calls rechtte schouders decolleteerde borsten zonder houders maar boog in afscheid steeds de rug in een veel te snelle…

het waren geen tranen een tsunamie of de springtijvloed maar langzaam stijgende emoties en het deed je goed in ontspanning verwaterden gevoelens het eerst in overloop je wilde uit het zuigende moeras nog met de ogen droog ik reikte je de hand jij ging op eigen krachten weer aan land en weet de bodem weer ja dit gebeurt…

Het vierkante beeld als onverstopt in de benedenkamer van ons huis heeft menige opera van zeep doen leven in de kleuren van de Amerikaanse vlag. Mocht daar de indruk zijn van een gladde vloer, pas op dat u niet valt met alwel de tiende poppenkast van deze dag.…

een enkele keer ga jij nog weer naar boven de poppenkamers lijken nu steeds verder weg de trap was nauwelijks te belopen maar hun ogen hielden jou niet van ze weg je hebt ze aangekleed met alle zorg en liefde in die jaren zij gaven jou een evenbeeld vertellen hoe jouw leven is gevaren met wie je bed en dagen hebt gedeeld je…

ik zag de rook je sigaret lichtte nog op in het half duister ogen smeulden vuur je hand was warm en je stem gefluister zag je en profile in de flits van een reclame je leek een echte dame maar in het liefdesspel was je zo fel nadat de rook was opgetrokken schikte ik je rode lokken nam jouw sigaret de laatste trek voor ik haar…

Je hebt haar een reisbiljet gegeven tot helse hemel ben je gevaren, de omstanders bleven stil naar kijkend schijngeluk in achterland van harten, zij waren geliefd omdat zij heerlijk speelden. Met duivelspassen kwam de haat het biljetje werd toch niet vermaakt retour werd nooit gegeven. Zij heeft het niet gewild: jij wel, nu enkele…

Ik componeerde in studies een schilderij de melodie penseelde mijn kleuren daarbij nam een adagio in rood gaf me toen bloot lentissimode in groen maar de finale was weer net zoals toen ik kraste met mes jouw vormen tevoorschijn beeldde je uit in gevoelig mimiek kerfde met scherpte het stille verdriet ik wilde je bij me componeerde…

Heeft de hoogleraar u verzocht in stijl van wetenschap een aanbeveling te verdienen zoals een doctor toch betaamt, geeft u het antwoord met de vorm zoals u schrijft. Met als devies Verkrijg De Titel deed u vergeten dat het studiewater meest uit bier bestond, de studentenhaver was een sterke dronk. Voor koning en voor vaderland loopt…

ergens dreunt een beat en sledged meeslepend jazz soult een klarinet die huilt en nostalgie verruilt voor even leven hij kent het riet en weet verdriet nog toon te geven vingers licht verkrampt ademt hij applaus genietend de avond naar zijn hand…

Ik schilder nu de kleuren van je hart in vormen fris en fruitig ben vaak in de kamer die je hebt aangegeven je ademt daar een eigen leven in helderrood zie ik je gaan in de vitaliteit die jij kunt geven je ontboezemt in herinnering het bloed stroomt trager in het vage blauw van zuivering zacht penseel ik de balans vernis je kleur…

je schildert uren uit de nacht het doek is zwaar getekend in hoeken daagt de dag met donker wordt nu afgerekend zet leven groener op het doek omdat je rood wilt laten blozen dat tikje bloot die ronde schoot jij hebt een mooi figuur gekozen een jonge maagd de kleren uit haar schaduw spelend op een ruit roze met een blauwe achtergrond het…

d'Agressie, stekend onvermogen van haat, nijd en de nieuwe ruimte geschapen volgens onze aards gevormde normen, werd era's lang reeds het verwijt aan ons, doet zuinig aan met goed en kwaad Zal ieder die het glas steeds heft het medicijn als hoofdpijn steeds negeren, een Ander stond toen op het punt om in zijn plaats zowel de mens…

ze vissen woorden uit de letterzee snel en zeer behendig zijn de grote bazen zij weten stekjes vissen met te kleine mazen en nemen daardoor volle zinnen mee de aanvoer is te groot het zijn clichés woorden met de klank van holle frasen op originelen zitten we al lang te azen wij verkopen noodgedwongen nee ik kies een mand met mooie zinnen…

ik heb jouw pigmenten niet gewonnen uit de stenen der wijzen zag jouw kiezels langs de wegen die ik had te gaan raapte met hartstocht verschillende kleuren voelde met handen je geuren brak je en vijzelde fijn streelde met olie restanten die je niet wilde zijn jij bloeide open in pigmenten van hopen mag ik je schilderen met pijn…

ze springen in het rond dansen vier dimensies hun ogen dragen vuur blikken vragen om attenties ze roepen zwoel willen met je praten ze weten wat je voelt houden alles in de gaten hun jassen zijn van duister daaronder zijn ze bloot ze voeden zich met vlammen want zonder gaan ze dood ze zingen rond het pentagram de hymnen van verloren…

emoties barsten ruzies rinkelen beeld na beeld spat uit elkaar als herinnering, bezaaid met tranen ligt je hele leven daar scherven scherp gebroken glinsteren wat was puntig hoekig vaak bedrogen spiegelt vals het glas in duizend kleuren fonkelt woede flintert haat voorbij misverstanden branden rode wonden in hun vlijmscherpe…

je handen legden verbanden verbonden ons zacht met elkaar ogen brachten de wereld dichtbij jouw blikken beschikten wat goed was en vrij je stem sprak de woordloze taal van de liefde leefde als voorbeeld voor ons jij hebt van ons allen gehouden verdriet en je zorgen voor ons steeds verborgen nu ben je klaar handen in rust zijn…

Wilt u als kunst een definitie van een muziek alswel een code voor lichamelijkheid of het gedwongen gevoel dat tot oorlog schijnt te leiden, dan zal ik u verwijzen naar d'oorzakelijkheid van ons aller onrecht en verwarring, zelfs niet te stelpen door een dal van tranen.…

de tijd is leeg geen woorden die van jou vertellen dat je er nog bent ik waak de uren maar je aandacht heb ik al niet meer je vervaagt in dagen je lange adem voelt weer korter aangebonden kouder dan beloofd je hebt mijn rust nog in je handen mijn ziel zal branden als je niet verschijnt of ben je los zand waarop ik mijn…

weer heeft de zon zijn rood de sloot een laatste rimpeling gegeven de dag is dood maar in de nacht ontwaakt het tweede leven de schaduwen van licht gaan dan hun feesten geven de maan schijnt zonder zicht stilte jaagt de angsten aan donker kruipt uit holen vals sluipt onguur naderbij witte ogen zijn partij ze roeren zich en woelen…

ik dacht de weg te vinden in de bloemenzee bomen golfden hun rust de wind blies geuren mee harten openden onstuimig verdraaiden zich naar licht zag hun richten naar de wolken gretig ogend naar meer zicht zocht de rozen in je haar je lippen dauwden kussen een slanke hals en borsten die mijn handen susten we droomden tussen bloemen…

de zeis gewet met keihard ijs gaat doden in de tuin ik ben het sterven zat verdwijnen zal dat puin granieten bloemen hakken zich in steen naast zwartbasalten dromen lava zal tot stolsels komen mijn stalen hand verploegt de rots tot ongenaakbaar zijn mijn tuin gaat heen en steen ontluikt in stil bestaan de tijd ontkent het…

hoor de pilaren verhalen murmelen in voorbij gaan aan luister naar het stenen fluister van daar eeuwen staan zij vestten rijk op roomse grond torenden hemel aarderond wij zochten crypt en catacomb het postuum gezelschap sloot eerbiedig onze mond in stilte van de geest zijn wij met hen voor even dicht bij god geweest…

de lichten aan kleur in de coulissen moest op toneel en wachtte op je blik jij was er wel maar mensen veel te veel toch sprong de vonk weer over in magie jij gaf mij sterren aan zag de hemel in je ogen ik liet mezelf volledig in jouw warme aandacht gaan ben geland op het gevallen doek in toegift heb ik jou mijn hart en ziel gegeven…

ik blies het glas dat onze liefde was tot fraaie ronde vormen jij koelde dat wat moeilijk was tot de gebruikelijke normen er was geen breuk en toch verlies want alles moest in het geniep onze kunst mankeert nog steeds een warm en enthousiast publiek…

mag ik de zon even zien in je ogen wolken versluieren je blik en in buien valt even jouw ik ja in dat gebaar van vingers die regelen is woordloos ook regenen toch blijven we droog het is slechts de wind die waait tot ik jou dan weer vind…

ik zag de buggy's in een eindeloze rij het leven ingepakt in stukjes stof maakte geen warmte vrij lang drapeert het haar de vormen en ook de ongeschoren benen alleen de jeugd snoert taille showt in split dij en de schenen de ogen zijn niet ingetogen maar dagen uit zij weten dat hun toekomst ook als uitverkoren bruid heel anders…

de kersenboom was vaag geen tak draagt nog het prille groen zoals na bloesems lente de vlakte kaalt ooit grepen handjes naar verboden vruchten ruiste wind de rijpheid die alleen de vogels lustten en ondeugd toch de kersen haalt in horizon is nog herinnering de stam niet uitgegraven misschien dat nieuwe loten hier ooit weer kersen…

je trilt terwijl ik zacht doch vastbesloten het ritme trommel op de achtergrond vingers kennen al de grepen voordat de strijkstok in vibreren aan de snaren komt je eerste aanzet zo subtiel bepaalt de melodie ik stok en pauken iets omfloerst de finale graag nog even niet…

ik zat drie bomen van je weg hoorde wel je lach niet de woorden die nu een ander toebehoorden de wind bracht me je ogen ze keken opgetogen maar van me weg drie bomen lang heb ik mijn wortels blootgelegd…