Alle inzendingen van wim..

Het duurde even En nu heeft hij ze eraf geweekt De zegels zwemmen in het water Zijn hoofd is even geleegd Hij legt ze op een papiertje Het vocht wordt ontrokken Hij ziet de zegels langzaam krommen Zijn tenen bewegen in zijn sokken…

"Broek op, Langedijk", zei de agent tegen de halfnaakte vent en sindsdien kent van Den helder tot Gent goed ingeprent eenieder in ons rijk Broek op Langedijk…

als je dan toch de kat uit de boom kunt kijken waarom zou je dan de brandweer bellen ?…

jouw schoot heeft mij eens gedragen in de kracht van jouw leven ik heb nooit om liefde hoeven vragen je hebt 'gewoon' alles gegeven nu zit je oud en stil in een lichaam dat niet meer wil je herkent mij niet als jouw kind al lijkt jouw vuur gedoofd, jij bent waar ik de warmte vind…

ik blaas de kaars uit weg alle schijn van de dag even rust de nacht is mij lief de aarde draait wel door om licht en donker de mens ook om zichzelf ik blaas de kaars uit even weg van alle schijn…

toen ik haar kuste niet op de mond maar op haar buste blies een vleugje lucht gelijk een zucht 'wel te ruste' ------------------------------------------------------------------- Uit de bundel 'voor jou, van mij' van Josefien en Wim Niesten.…

een schap vol wetenswaardigheden die slechts een enkeling verstaat biedt het waar van toekomstigheden voor Jan en alleman op straat geleerden met het hoofd gebogen krullen van vingers in het haar wegen woorden weloverwogen het lijkt 'n achteloos gebaar wetenschap te boek gesteld haast een dichterlijk cryptogram voor de mens of voor het…

wat zij zegt: ik heb hem niet weggestuurd onze liefde zond hem heen liefde... waar geen ruimte was misschien in een ander leven maar vind ik hem dan ? draagt de wind onze schepen uiteen of tot elkaar wat de zee zegt: ík draag de schepen maak de wind geen verwijten want dát ben je zelf kom, spiegel je in mij ik zal je de diepte laten…

in het gras van de duinen lig ik te grasduinen met jou de zon op mijn rug doortrekt jou enig kou van de grond vochtig voorjaarsdauw vogels zwijgen verschrikt een korte kreet die hoort bij het leven wat heet de zon brandt feller warmt gans mijn huid en jij kruipt langzaam onder mij uit vogels zingen weer in jou ---------------…

losgekomen en zichzelf hersteld compleet alles afgeworpen, en zichzelf officieel afgemeld nog een niet ter zake doende ritueel gebaar en het slot kan eraf, het is klaar iets wat langzaam in hem omhoog stijgt werd een steeds sterker wordende zekerheid de schakels konden worden ontboden hij had zichzelf gevonden en nu hij ook eindelijk naar…

toen ik dacht dat je zei dat je hier wel blijven kon zag ik sterren schijnen een lichtend pad over ons samenzijn hoorde ik rivieren bruisen hoe het water zich met volle kracht schuimend op de rotsen gooit en wij daarboven onroestbaar toen ik dacht dat je zei diende je mij te corrigeren het nalaten van dat kleine feit die ochtend in een…

je huid is stiekem mijn taal jouw adem mijn verhaal het tere bloot kleurt je aandoenlijk rood ik streel tot je maagdelijk wit bent eindeloos natuurlijk dat is jou bekend twee lijven beramen in warmte en kracht een nieuw lichaam floretzacht wij zijn het zwakke vlees ontstegen en hebben Pro Deo de geest gekregen…

Voor stellingen is geen plaats. Jouw ogen in mijn schoot, zo nabij, een gaaf gezicht. Een zwangere zee van stilte baart rijk omrande luchten. Wij bewegen licht geroerd. Mijn hand zoekt rust op je warme dij, jij tast naar mijn droom. Aarden in het hemelse geeft ons vurige gloed. Wij zijn in de volheid van de maan. De zon heeft nu geen schijn…

Een oorspronkelijk wit zet een loom bruin naaktstrand plots tot denken. Twee neergedaalde slanke lijven zitten niet met hun blanke tint. Dubbelwit lopen hij en zij bekeken naar de vloedlijn. De warme lichamen omarmen elkaar en vermengen zich een beetje met de koele zee. Beide hoofden verzoenen zich, liefdevol en jaloeziewekkend Een diepblauwe…

Uitgelaten schenken we onze lichamen in doen en denken vrij. Open deuren en ramen koelen onze warme posities. Ieder stukje huid wil graag delen met wat mondeling wordt overeengekomen. Tranen verschijnen als liefdessappen, ogen spreken over een gave, brandende tongen zijn niet te blussen. Het genot is oorverdovend. Maar ik kende geen verlangen…

Jouw schaterlach geeft me een lekkere schok Ik hoor het dubbelconcert van Bach en krijg onverwacht een stijve stok. Twee strijkers die smachten moeten niet langer wachten. Wij willen noten kraken waar stemmen staken. We zijn er hard aan toe: samen entre nous…

Waar de wilde wingerd groeit wil ik dwalen. In gedachten dan te zingen ritmisch, op de geur der dingen om me heen. Als boven de bemoste grond vertraagde tijd tot stilstand komt. De kloosterling in mij, verwond ontwaakt in duizend rusten. Gelijk ooit 't verleden is begonnen... Een tel, tot eeuwigheid gesponnen uit draden van geluk.…

Zo blij als de lucht nu is in de hitte van de zomerdag, terwijl ik, liggend in het veld... boterbloemen... luister naar de duizend vleugels als een erekrans van pastelkleurig geluid om de stilte, ben ik. Zou ik kunnen dansen? in de hitte, boven het veld... boterbloemen... vormen zich de paarse geuren, versmelten zich het leven en de rust…

Later, als ik sterven ga, laat dan de ramen open. Laat licht en lucht voor 't laatst bij mij, zich storten op en over mij en blijf gewoon rondlopen. En vat de dood mij bij mijn strot en vangt mijn doodsstrijd aan, sta dan niet kweez'lend rond mijn bed, maar wild een drinklied ingezet. Ik wil niet sterven als een vod, 'k wil rechtop met…

Zwart zijn de toppen van m’n vingers smart heeft maar 1 kleur: puur zwart Niet troebelgrijs of gebroken donkergroen dieper kan niet Maar jij bent wit, jij bent helder je bent groen als gras en paars als purper En ik ben zwart ik ben een zilte zucht van weemoed ik ben de zure regen die je bevlekt voor je thuiskomt En ik ben zwart…

ik schuif mezelf mijn handen in het vel van haar verlangen voel haar huid in koele stroken warme vlakken worden langs de lijnen van verzachte vormen van gevoel verwacht verwarrend ver van snel in bogen golven grenzenloos omarmen lief…