biografie: Karel van de Woestijne
1878- 1929
Karel van de Woestijne [Gent 1878- Zwijnaarde1929]
Tijdens zijn atheneumjaren nam Karel van de Woestijne het besluit niet in het Frans maar in het Nederlands te gaan schrijven. Hij maakte de middelbare school niet af; hij studeerde een paar jaar wijsbegeerte en letteren aan de universiteit te Gent. Van 1898 tot 1903 verbleef hij te Sint-Martens-Latem, waar hij debuteerde met 'Laetemsche brieven over te lente' in 1901.
Hij huwde te Gent in 1904 en ging te Sint-Amandsberg wonen, waar een zoon werd geboren in 1905. Ondertussen werkte hij mee aan 'Van nu en straks' en was hij oprichter van het tijdschrijft 'Vlaanderen' (1903-1907). In 1907 verhuisde hij naar Brussel. In 1915 trok hij naar Pamel waar hij samen met Herman Teirlinck 'De leemen torens' schreef. Na opnieuw naar Brussel verhuisd te zijn kreeg hij in 1919 een dochter.
In 1920 was hij medestichter van 'Het roode zeil' en ontving hij de Staatsprijs voor Poëzie. Van 1920 tot 1925 woonde hij in Oostende. In 1921 werd hij benoemd tot hoogleraar in deNederlandse letterkunde te Gent. Voordien was hij ambtenaar bij het Ministerie van Onderwijs en journalist voor 'De Nieuwe Rotterdamsche Courant'. Vanaf 1925 woonde hij in te Zwijnaarde. Karel van de Woestijne was, onder invloed van de Franse symbolisten, een verfijnd en gevoelig Renaissance-dichter en een soepel woordkunstenaar. Zijn eerste gedichtenbundels zoals o.a. 'Het vaderhuis' (1903) en 'De gulden schaduw' (1910) waren zwoel-zinnelijk. Daarna nam het geestelijke, het mystische de bovenhand zoals in 'God aan zee' (1926) en 'Het bergmeer' (1928). Ook zijn dichterlijk verhalend proza was interessant b.v. het bekende verhaal 'De boer die sterft' uit 'De bestendige aanwezigheid' (1918). Van zijn hand verschenen in verscheidene tijdschriften ook vele kritische bijdragen die later gebundeld werden.
Bibliografie :
* Laethemse brieven over de lente (1901) * Het Vaderhuis (1903) * De boomgaard der vogelen en der vruchten (1905) * Janus met het dubbele voorhoofd (1908) * De gulden schaduw (1910) * Afwijkingen (1910) * Kunst en geest in Vlaanderen (1911) * Interludiën I (1912) * Interludiën II (1914) * Goddelijke verbeeldingen (1918) * De bestendige aanwezigheid (1918) * De modderen man (1920) * Substrata (1924) * Zon in de rug (1924) * Beginselen der chemie (1925) * God aan zee (1926) * Het menschelijk brood (1923) * Christophorus (1926) * Het zatte hart (1926) * Epibasis (1927-1929) * De leemen torens (1928) * De schroeflijn (1928) * Het bergmeer (1928)
POSTHUUM WERK:
* De nieuwe Esopet (1932) * Over schrijvers en boeken (1933) * Proza (met o.a. De boer die sterft) (1933) * Verzameld werk (1928-1933) * Nagelaten gedichten (1943) * Verhalen (1944) * Verzameld werk (8 delen, 1948-1950) * Verzamelde gedichten (1953) * Journalistiek (Brieven aan de NRC) * Verzamelde gedichten (1978) * Brieven aan Lode Outrop (1985)
Inzendingen van deze schrijver
116 resultaten.God
poëzie
3.6 met 10 stemmen 
8.507 Ik zeg niet: "Ik"; ik zeg aldoor maar: "Gij".
Waarom en wilt ge u niet in mij begrijpen ?
Ik, druif die in de zonne hangt te rijpen.
De zonne blind, waarin ik dij.
Van u bezeten, God, als van een vrouw bezeten.
En eeuwig leeg, o Vrouw, o God, van uw bezit.
o God, ge zijt in mijn verleden geweest
gelijk een vrouw op oud en gouden feest…
De vrouwen die ik heb gekend
poëzie
5.0 met 1 stemmen 1.462 De vrouwen die ik heb gekend
zijn mij voorbij-getreden
als zwaarden, in vaste vuist geklemd,
die bevriezende sneeuw door-sneden.
Hun hoop, hun schoonheid en hun schroom
bleef in mijn oog geschreven;...
- maar groeide er ooit tot in de boom
wat werd in bast gedreven?
Zo draag 'k, - mijn eigen vreugde wáard -
in naderend minnens-duister…
Wat is het goed aan 't hart van zacht verliefd te zijn
poëzie
3.5 met 4 stemmen 1.425 Wat is het goed aan 't hart van zacht verliefd te zijn,
zijn luimen naar een verre' of naêre lach te meten,
en, te elken avond weer het kommer-brood gegeten,
weer blij te mogen rijze' in iedre morgen-schijn,
deed nieuwe liefde-lach het oude leed vergeten.
Ik weet niet wat geluk is; maar uw schoon gelaat
is kalm, en maakt me blijde, en doet…
Wat deert me nieuwe liefdes-tijd
poëzie
3.7 met 9 stemmen 1.792 Wat deert me nieuwe liefdes-tijd;
wat deren waan'ge dagen?
'k Heb mij in bedden neer-geleid
waar vreemde doden lagen...
Wat schade aan hergenoten waan?
Misschien zal ik vergeten
hoe doornen langs een liefde-laan
mijn lede' aan stukken reten...
- Ik ben zo blij, ik ben vreemd blij,
te kunnen…
Oud hart, dat niet bemind en heeft
poëzie
4.6 met 5 stemmen 2.288 Oud hart, dat niet bemind en heeft
dan als een bedelaar, die géeft
om eigen armoê te vergeten;
hoe hebt gij, strammer te elke dag,
maar vromer aan uw glimme-lach,
uw trage levens-straat gesleten!
Elke ure, meerdre deuren toe,
elke' avond pijnelijker moe,
en elke nacht wat langre wake;
wat ijlren honger in uw borst
bij iedre…
Er is geen tijd
poëzie
4.0 met 4 stemmen 1.333 Er is geen tijd. Wat gistren was
is wat vandaag me een liefde wijst.
Herdenken: ongedronken glas
dat morgen laaft en spijst.
Wat is me droeve scheppings-daad
en baren in 't gelaat der dood?:
een kindje dat aan 't schaatren slaat
daar 't wemelt in mijn schoot.
Welke is de krankheid die me pijnt
bij dreigend komen en vergaan?…
VLAANDREN, O WELIG HUIS
poëzie
4.0 met 1 stemmen 2.138 Vlaandren, o welig huis waar we zijn als genoden
aan rijke taaflen! - daar nu gloeiend zijn de weien
van zomer-granen die hunne aêmende ebbe breien
naar malvend ooste' en statig dagerade-roden,
de wijl de morge' ontwaakt ten hemel en ter Leie -:
wie kan u weten, en in 't harte niet verblijen,
niet danke' om dagen, schoon als jonge zege-goden…
WAAR ZOUDE IK MET MIJN LIEFDE HENEN
poëzie
4.2 met 20 stemmen 3.405 Waar zoude ik met mijn liefde henen
als ik u niet beminnen kon?...
- 'k Voel door mijn hart de regen wenen
en draag in 't hoofd de dood der zon.
Ik hoor op straat de vlagen kermen
en weet me in al mijn zinnen mat...
- Wie zou mijn huivrend hart verwarmen
als ik niet úwe liefde had?...
o, Veilig in dees kamer, samen
elkanders liefde in…
'k Ben eenzaam droef
poëzie
3.6 met 23 stemmen 3.830 'k Ben eenzaam-droef, in 't geel-teer avond-dalen...
Door 't open venster hoor 'k de donzen val
van klamme bloemen in kristallen schale...
- En 'k weet niet of ik haar beminnen zal,
in 't stil en licht bewegen harer leden,
en hare goedheid in mijn vreemd bestaan...
'k Ben droef, en 'k hoor haar stille voeten gaan,
en haar zacht…
Zingen, hoe de donkre wereld
poëzie
3.5 met 10 stemmen 2.223 Zingen, hoe de donkre wereld
zijne ronde reize gaat;
zingen ‘lijk de merel merelt
‘lijk de nachtegaal, die slaat;
zingen; blind, ‘lijk vóor alle eeuwen
’t laaien van ’t onnozel licht;
zinge’ als zon en maan, flambeeuwen
aan het duisterst aangezicht;
zingen: vreugde en smart, gesmeten
al wat gloeit en al wat rijt,…
Zegen deze avond, God...
poëzie
3.5 met 13 stemmen 2.518 Zegen deze' avond, God: ons handen rusten;
en, kenden onze leden 't kleed der vreemdste lusten
en ons verlangen 't pad van de' ongewoonste waan:
tháns zijn onze ogen moede als van wie sterven gaan...
- Stil-wegend staat Uw leve' op de onbewogen blaên;
om iedre boom-gaard gaat de vrede van Uwe ogen;
en wij, die elke vrucht in onze…
Ik heb een vrouw; ik heb een kind
poëzie
3.9 met 34 stemmen 4.800 Ik heb een vrouw; ik heb een kind;
en 'k heb in 't harte harde zorgen...
o Kommer-knagen voor wie mint,
te weiflen aan de dag van morgen.
- Ik sla de zware netten uit
en berg in 't roerig moer de fuiken;
maar, voor de hoop op weel'ge buit,
zie 'k drabben uit de drasse duiken.
Soms komt, voor diepre schoonheid borg,
me een water-roos…
GIJ DRAAGT EEN SCHONE VLECHTE HAAR...
poëzie
4.2 met 10 stemmen 2.592 Gij draagt een schone vlechte haar
allangs uw lage leên…
- Het is een trage dag voorwaar
van weiflen en van wenen.
Het is een lengende avond van
mis-troosten en mis-prijzen.
’t Is of de dag niet sterven kan
en of geen nacht kan grijzen…
- Gij gaat mijn duister huis voorbij,
verlangenloos en rechte;
ik rade uw naakte, magre dij;
ik zie…
Gij spreekt geen woord, o vrouw...
poëzie
4.5 met 8 stemmen 4.891 Gij spreekt geen woord, o vrouw, maar weent aan mijne zijde
onder 't ontgoochlen dat uw tengere schouders boog.
En 'k wéét uw leed, ik woog de keten van uw lijden,
-maar sluit afkerig 't werend oog.
Ik sluit mijn oog. Gevallig voel 'k het bar verstarren,
en harde plooien, van een spot-lach om mijn mond,
-ik die me eens voelde een zelfde…
Aan u, die 'k heb bemind om 't water van uw ogen
poëzie
3.6 met 9 stemmen 3.551 Aan u, die 'k heb bemind om 't water van uw ogen,
fontein die zindert in de zonne van de smart,
- gij die het martlen kent van 't dorre mededogen
en 't hunkeren naar de liefde in hoogmoed uitgetart;
Aan u, die 'k heb bemind om 't vlammen van uw handen,
- o vleiën om het vlees dat als een beek vervliedt;
o reiken van 't gebed dat slechts…
Oktober draagt in vree
poëzie
3.4 met 10 stemmen 2.806 Oktober draagt in vreê wie sober heeft genoten
de zomer-vruchte', in lusteloze rustigheid.
Maar ik, wiens dagen als een vlucht van vooglen vloden,
steeds onvoldaan, naar u die de een'ge Zomer zijt,
mij heeft de rille Herfst zijn wrangste wijn gegoten....
Zult ge thans keren?... Mijn bezweren is te moe
dat het de laatste reize om uwe…
Gelijk het gonzend bliksemen
poëzie
3.6 met 9 stemmen 2.531 Gelijk het gonzend bliksemen van motoren,
waaraan een mensen-wil zich-zelve riemt,
het ondoorgrondlijk- ijle wil doorboren
tot waar de blik van Gods oog doorpriemt;
neen, gelijk licht in licht : gelijk een kaarse
zo karig, dat de zonne haar doorvreet
van 't vroege groenen tot het late paarsen
maar die haar kleinheid onverdoofbaar weet;…
De meiskes uit de taveernen
poëzie
3.8 met 33 stemmen 3.907 De meiskes uit de taveernen
zij hebben een malse schoot.
Zij zien er de jongens geerne.
Zij baren haar kindren dood.
Zij dragen van vurige zijde
een keurske dat spant en splijt.
We ontwaken aan hare zijde
met de houten mond van de spijt.
De ronde zee waar wij zwalken,
die eindeloos wenkt en geeuwt,
en ons doet van begeren balken…
Sluit uwe ogen op het licht
poëzie
3.2 met 30 stemmen 4.633 Sluit uwe ogen op het licht:
Dieper zal het branden…
Nimmer is me uw lief gezicht
Liever, dan waar ’t veilig ligt
Binnen mijne handen.
Keer uw zinnen van de dag:
Langer zal hij duren…
Rijker langend wordt uw lach
Waar hij schemert door het rag
Der verleden uren.
Neuren als een voorjaarswind
Bij geloken wachten…
Mondje, dat geen vraag…
Over alle daken
poëzie
4.5 met 2 stemmen 1.414 Over alle daken
bloeit mijn bleke wake;
alle sterren toe
reikt ze, strak en moe.
Baart dan alle bangen
steeds een nieuw verlangen?
Is dan alle vrees
liefdes vrouwe en wees?...
- Over alle daken
bleek-gebloede bake;
over heel de wereld heen
liefde en leed, - alleen...…
ZEGEN DEZE' AVOND, GOD
poëzie
3.4 met 23 stemmen 3.748 Zegen deze' avond, God: ons handen rusten ;
en, kenden onze leden 't kleed der vreemdste lusten
en ons verlangen 't pad van de' ongewoonste waan :
thàns zijn onze ogen moede als van wie sterven geen...
- Stil-wegend staat Uw leve' op de onbewogen blaên ;
om iedre boom-gaard gaat de vrede van Uwe ogen;
en wij, die elke vrucht in onze…
Gij die gebaard hebt
poëzie
3.7 met 10 stemmen 2.078 Gij die gebaard hebt, en in moeder-smart gestaan,
hoe ben ik als een tuin voor uw gepijnd verlangen?
Hoe gaat ge in barre hoop, hoe draagt ge onvruchtbre waan,
en heeft uw liefde een liefde om mijn gelaat gehangen?…
Al slaat in mijn moe hoofd uw zware zomer-geur,
Vergéefs zult ge, als een roos, uw adem míj-waarts keren;
want, ben ik úw door…
IK BEN MET U ALLEEN, O VENUS
poëzie
3.5 met 39 stemmen 4.443 Ik ben met u alleen, o Venus, felle star.
En, waar 'k vergeefs in mij uw stralend gloeien zoeke,
blijft leeg mijn marrend harte, en bar.
Mijn harde mond is strak aan beide starre hoeke.
Geen vraag. En zelfs wat 't eerst me naêrt en 't laatste scheidt :
zelfs ángst en komt mijn ijlt' bezoeken.
Ik ben met u alleen, mijn ogen droog…
NIET WAAR?
poëzie
3.3 met 12 stemmen 3.234 Niet waar? Een snede vlees op deze snede brood,
en, dankend nóg, een stille sluier om de zorgen...
De ruste naêrt. Gelijk een aarzelende morgen
wacht ons de slaap, bijna nog schoner dan de dood...
't En is niet veel wat ons van vroeger hopen rest;
maar draagt ge niet het kind van onze zaligheden,
o vrouwe? En hoe ge om onzentwille hebt geleden…
O Vrouwen-leed
poëzie
2.4 met 17 stemmen 2.501 o Vrouwen-leed in liefde-ontvangen en leven-telen,
dat, dankend om een lange blik, uw wee vergéet:
hoe brandt geen schaamte, hoe stokt geen traan in mijne kele
om de eigen-baat'ge schamelheid van eígen leed?...
- Want gij en kent geen minne-duur, dan stil verduren
dat kere steeds in smárt wat wierd in heíl bemind,
- gij die, wen ge om 't gekreun…
O Naakte liefde, grijs en broos
poëzie
3.5 met 6 stemmen 2.956 o Naakte liefde, grijs en broos;
mijn arme herfst, uw lent’ genaderd:
een moede wingerd, bloed-dooraderd,
die lenkt naar nieuwe oktober-roos;
een arme, bibberende schaâuwe
die duister om uw schoonheid rilt;
- - o norse min, die danken wilt
noch durft te rouwen…
-------------------------------------------------------------------------
uit…
Een man die, moe en levens-mat
poëzie
4.1 met 8 stemmen 3.288 Een man die, moe en levens-mat,
en liefde-leeg, en zorgen-zat,
zijn avond-maal bereidt:
hij roert de melk, en breekt het brood,-
waar hij van leven of van dood
verlangen kent, noch nijd;
- hij ziet de gulden hemel aan,
en voor zijn stoep de sparre staan
waar 't laatste licht in straalt
éen poze nog, éen warige poos,
'lijk in zijn hoofd…
Van alle reis terug nog voor de reis begonnen
poëzie
3.6 met 13 stemmen 4.060 Van alle reis terug nog voor de reis begonnen...
Wat, dat gij niet en wist, heeft de onrust u geleerd?
- Alle einders zijn ontgonnen
en elke tocht gemeerd.
Welke begeerte die, verzaad, niet heeft bedrogen,
en welke oprechte liefde ooit zonder waan beleên?
- o Dorre brand der ogen
na nodeloos geween!...
Geen bronnen meer, en geen stromen,…
Het huis mijns vaders
poëzie
3.9 met 36 stemmen 5.495 Het huis mijns vaders waar de dagen trager waren,
was stil, daar 't in de schaduwing der tuinen lag
en in de stilte van de rust-gewelfde blaêren.
- Ik was een kind, en mat het leven aan de lach
van mijne moeder, die niet blij was, en aan 't waren
der schemeringen om de bomen, en der jaren
om 't vredig leven van de roereloze dag.
En 'k…
Als, bij moe-tanend avond-lichten
poëzie
3.6 met 9 stemmen 3.007 Als, bij moe-tanend avond-lichten,
angst daalt in onze aanwezigheid,
zijt gij 't, die voor onze aangezichten
de vreê der avond-lampe breidt.
Wij zitten, en ons leden wegen,
zwaar van stil-naedre dage-dood;
gij hebt zachte woorden die verplegen,
en breekt het vredige avond-brood.
En wij, die uwe gaven eten,
wij rusten in uw blijde…
Meer van deze schrijver...
