En voor het eerst
In je leven alleen
Kwam te staan gingen
De jaren niet meer als
Vanzelf voorbij, viel jij
In het ravijn van de
Eenzaamheid, voor jou een
Onbekend begrip - de jaren
Leken dubbel zo lang te
Duren en heel je menszijn
Deed pijn, aangestoken
Door eenzaamheid; om de
Kwellende pijn te verdrijven
Greep je naar grenzenloos…
achter het riet van de rivier
heb jij mijn lief opnieuw ons lied gezongen
dat galmde over karrenspoor
en fluisterlokte door mijn oor
tot in de warme onderstroom
van passievolle kracht
waar na een lange nacht
van zien en van berouwen
wij elkaar opnieuw aanschouwen
geleid door grenzenloos verlangen
en de passie die we delen
in de veelheid…
telkens als ik opzie
vers beeld van redeloze
moordenaars uit haat
ver weg is al onstuitbaar dichtbij
wanneer ik grenzenloos mag delen
in ziekelijk vernietigen
van schuldloos leven
vandaag mag dicht bij mij
een minderheid reeds eisen
dat zuivering geschiedt
een democratisch recht
wanneer komt het moment
dat ik uit haat en zinloos
hetzelfde…