Netgedichten over haiku

Herfstzon vult plasjes licht in avondstil moment en het blad verdwaald…

Linten van zilver versieren groene velden verdrinken in zee…

Zwaluwen gieren de zomer in vogelvlucht rakelings voorbij…

Achter mij het Huis ter Male, een mastodont waar rijkdom woont en macht vergadert. Voor mij slaan de golven om in regelmaat. Ik dommel weg en zie boven het helmgras iets bewegen – een vlinder, een libel of herrijzend oeveraas ? Wieken gaan razendsnel onhoorbaar rond en lensjes op de coating draaien naar alle kanten terwijl het staartdeel…

Jij, zon zonder angst haar liefde te verliezen, dooft haar wel eerder.…

~~~ die ene ijsbloem verkillend van eenzaamheid beraamt zich tot bos ~~~…

wilde voorjaarsstorm blaast tere lentebloesems wervelend omhoog…

~~~ o, nog groene nimf bewandel heelhuids de weg naar volwassen tak ~~~…

Ik zwoer maar bij zwart want wat wist ik over wit? Een ekster veracht.…

Bewerk de aarde hoewel de mollen graven: wat toch is bezit?…

Ik sta voor het blok Op de natte berkenbast trekt een mier een spoor…

Mieren gaan hun gang op de natte berkenbast Ik sta voor het blok…

Een schitterend licht over de donkere Styx: wenkt de eeuwigheid?…

noorderwind schildert scherpe wolken in het blauw, een gierzwaluw roept…

mijn rechterhand rouwt omdat hij jouw linkerhand niet meer vasthoudt…

golven schuimen rood als de avondzon verdrinkt een westenwind huilt…

vanuit zijn boomkruin roept een lijster de regen die zacht ruisend valt…

De drinkschaal verbeeldt wat in den hoge gebeurt en heel misschien de vlucht van vale gieren die naar kadavers speuren.…

De drinkschaal geeft passerende wolken weer en morgen misschien wel twaalf vale gieren speurend naar dood en eetbaar.…

De bruidssluier verduistert en verlicht de krinkelwilgen.…

De lente gestart De kou voorgoed verdwenen Mijn zon dat ben jij…

Hij schommelt mee in zijn satijnen bedje boven een affuit en hoort niet meer de hoeven ploffen dof en dof op straat.…

Boosaardig trap ik kokkels stuk en dunne nonnetjes. Het gruis van lege hulzen, het knerpt nog achter mij.…

Boosaardig trap ik kokkels stuk en verbrijzel nonnetjes. Die lege hulzen achter mij - hoe ruchtbaar nog hun gruis.…

onweerslucht, blauwzwart, kleurt de boomkruin feller groen terwijl bliksem flitst…

De mist in flarden De weg terug is verdwenen Ook vooruit geen zicht…

Ik zie de maaier komen langs de brede weg met welig gras. Hij ruimt het uit zijn kracht gegroeide en maakt het zwart.…

Dritsende koeien in maat met aarde 's golfslag , ritme ver van zee…

het bamboe fluistert van ritselend verlangen naar verstrengeling…

een scherpe dolk snijdt parels uit week oestervlees en verwondt de zee…