Netgedichten over haiku

Het lengende licht slijpt de donkere dagen tot lentejuweel…

tjilpende huismus wordt met uitsterven bedreigd ik zal hem missen…

De maartse buien benemen koud en grillig lente de adem…

de blauwe druifjes staan in een rieten mandje op de vensterbank genietend achter het glas dronken van de lentezon…

Lengende dagen tellen de duisternis af naar een lentestart…

Stortregen tekent stromende kronkelbeekjes in een waas op glas…

op eigen wijze begroeten merels een dag in alle vroegte klinken door stille straten de muzikale klanken…

vrieskoude nachten ijsbloemen op de ruiten tot de zon opkomt dan breekt de hemel open het morgenrood kleurt de dag…

koolmeesjes hangen als kleine acrobaten aan vetbolletjes met wapperende veertjes komen ze de winter door…

hij drijft nog handel -de prijzen zijn slecht vandaag- de gang is veemarkt…

in dikke jassen en met blozende wangen spelen kinderen schijnbaar onuitputtelijk buiten in de verse sneeuw…

u met een trema of, zo u wilt, een umlaut Günter verhaalt Freek…

wit dekt wat grauw is, dat moet te denken geven, de wereld leeft door…

laatste station, hoezo op dood spoor beland? vervolg: hemelvaart…

winterse buien verlangens naar de lente zijn ondergesneeuwd zelfs de tere krokusjes dragen een hoedje van sneeuw…

Rimpelloos water weerspiegelt de volle maan een bries breekt het beeld…

kleine sneeuwvlokjes dwarrelen naar beneden langzaam heel langzaam in een serene stilte ontstaat een prachtig landschap…

De spinnende poes draait rondjes langs mijn benen ze draagt haar staart hoog…

De kale takken reiken naar het verre licht de zon maakt haar baan…

De grote wijzer overschaduwt de kleine, het slaat middernacht…

Minnaars praten niet over de naakte waarheid, ze leggen haar bloot…

ouden van dagen circuleren in de lift de winter buiten…

Haar ochtendrimpels trekken steeds langzamer weg, de dag is nog jong…

Verliefden zeggen elkaar niet vaak de waarheid, ze oefenen nog…

In de stille nacht roept het geluid van een trein eenzame echo’s…

Treurwilgen buigen hun takken naar de aarde, de grond is geraakt…

Op trouwfoto’s staan de lachende bruidsparen nog vol vertrouwen…

De roofvogel wacht een houtduif kleppert omhoog overal veren…

hoe breekbaar de glans van spiegelende berken in de waterplas…

achter de einder buigt de hemel, steeds op weg naar oneindigheid…