Alle inzendingen over haiku

zuil van bladeren maakt een rondedans op straat: mini-wervelwind…

naaktslak gaat baden niet de zon maar de regen lokt hem naar buiten…

fikkie in de tuin de stoofpot van de here eet haar evenbeeld op welk moment zaten wij in een trage vagina zonder buidel in het lege huis van de laatste familie demonisch gelach een duivelse lach je ging met de uitverkoop als bruid voor de heer eindelijk regen de angst voor jack de ripper wordt weggespoeld…

dofzwarte stemmen dragen een schuldige nacht blind en hulpeloos…

de ogen open drijvend op de rug naar zee een pop van celluloid…

kanten sneeuwsluier verborgen maskerade dromen verkillen…

Nachten vloeien rond het huis en door vensters je slaapkamer in. Vergeten blad, kleeft op een verlaten pad, dromen maakt het glad. Rode kruiwagens, vernist door regenwater torsen bloesems. Bij gevaar, kruipt de krab alleen maar weg, hij is geen lafaard. Door de wind gestuwd, schaatsen pluizen over gestold water. Ochtendzon…

magnoliatak uit het leven gegrepen bloesems vallen al een seconde bewusteloos voor de val in vergetelheid tussen de mobiles verliest het dwarrelend blad alle gewicht - tussen twee jaren een evenwicht bewaren twaalf zachte heuvels lucifer vervangen door aansteker en verder niets nieuws…

Mechelse schaper je zou zeggen het blaffen al een beetje moe…

Boer geniet dag vrij Het hooi is al van het land Vandaag geen baaldag…

Wat een schoon landschap zet je toch eens efkens neer velden om je heen…

Mededogen voor jezelf betekent, dat je de ander accepteert zoals hij is en je hem hebt vergeven. Veel mensen reizen de wereld af op zoek naar vrede. Bij thuiskomst blijkt, dat zij die de hele weg met zich hebben meegedragen. Men hoeft dus niet zo ver te zoeken. Een mens in balans kan van buitenaf niet beledigd worden. Hij weet, dat enkel…

duinen huiveren westenwind vouwt helmgras oost grauwend bijt de zee…

Een zachte zoele wind Streelt zilte, natte wangen Een verbroken droom Goudblonde haren Schitterend als zonnegloed Gelijk rijp koren Sneeuwvlokjes zweven Glanzende ijskristallen Een wereld zo mooi Witte sneeuwvlokjes Dwarrelen dansend neer Stille winterpracht…

Opgetogen klapt zij in haar handjes vol is de maan "Haiku is in wezen niet bedoeld als kunst of literatuur. Het is in de eerste plaats een weg, een weg naar vervolmaking, verlichting eventueel, maar dat doel is ook weer niet de opzet. Het "doel" is de weg zelf. Op die weg worden toevallig woorden gebruikt, zoals op de weg van het boogschieten…

kikkerbilletjes bibberen in de blubber grauwe reiger spiedt…

Zend bloemen naar je ergste vijand en hij zal niet terugschieten. Met medelijden sta je ver van mensen, met mededogen kom je dichter bij hen en kom je samen tot een eenheid. Om al het overtollige uit het leven te verdrijven, daarvoor is moed nodig, de beloning is onthechting en de innerlijke rust. De kunst is, de harp ook zonder de snaren…

Voor één deel bepaal je jouw lot zelf, voor het andere deel ook. Als je boven de tegenstelling kunt uitstijgen, ben je heel ver op weg. Omkijken is niet wenselijk dan moet je het pad opnieuw afleggen. Respect voor de ander is alléén mogelijk, als je hem accepteert zoals hij is, dan leer jezelf accepteren. Er is een pijn die vaag en onbestemd…

" Een lieve blik - een speelse lach - een blozend wange-tje Hoe zal het morgen zijn?..."…

Gretig koopt zij een stearine Boeddha en steekt hem aan…

bevroren neerslag warmte laat de rijp smelten zij valt voor de zon…

Een witte vlinder geeft "dood" een ander leven zonder te sterven.…

De bus was te laat, maar ‘k ben goed aangekomen, tijdens de feesten…

zilverzon licht op ijskristallen ontwaken wollig winterwit…

Een kleine vlinder verscholen in de sneeuw, waar is je cocon? Regen drupt nat op een kale tak, rilt na, ervoor was hij nog blad. Een spinnenweb weegt sneeuwvlokken, om het seizoen te vangen. Roos in kristal, blikt naar buiten, lijkt lotgenoten te beklagen. Knolselderij weegt zwaarder in naaktheid dan een mensenhoofd. Dennenboom…

Schrale stille lucht vorstwit landschap krimpt ineen krakend water draagt geslepen schoenen ijzer krast de groevenpret onder windjassen donzen gedachten aan de grote elf dromen van een koude start…

Felle winterzon zilverwit gesmukt het land zo oogverblindend…

ogen ten hemel wakker worden op de grond pijnlijk achterhoofd het hoge noorden langs de lange weg erheen steeds weer wat nieuws recessie - een mooi lang woord voor eb en de strandjutters olympische spelen beklimming tibet-china beslist op kanon doen maar niet praten over de rode loper staatsbezoek struikelt…

Een rijzende zon wuift met z'n oranje vlag, zal de maan nog starten? Een blauwe vogel, die in de lente zong, is stil zou hij gekooid zijn? Rijk zonnegloren flirt met een vis vol goud, de vijver is verlicht. Avond en een bleke maan vuur blijft onaangestoken deur op slot, voorgoed! Als aardkluit ontwricht in doorgewortelde…

Bevroren vijver maan danst op lichtkristallen vis blijft koelbloedig.…