Alle inzendingen over haiku

De ijdele kwast Denkt haar te kunnen vangen In zijn stilleven…

Wees zacht voor anderen, hard voor jezelf…

gevallen vogel stof geeft nog een aarzeling dood laat zich wachten…

De pannenkoeken Droog als een helse woestijn Stroop mijn oase…

laat degenen die zonder genen zijn op gaan in vervorming op reis door scholen en musea in tijd terug totaal overweldigd welkom in de wereld van wonderlijke pijnen met slagroom en ijs ik denk al niet meer boom bij de lantaarnpaal elke dag aan jou vergeten weten pers je lippen ook maar eens zo op elkaar -…

Terug naar het station spoor leidt mij omlaag kaartjes voor de stalling. Langs borden van de dijk tegenwind van spruitjes in doodlopende wind. Labyrint van rails ijzeren ijsbanen de erven van de stad. Chromen bellen blinken een zonnestraal maakt de lange schaduwplat.…

De hagen gesnoeid er is rechtlijnigheid weer langs alle kanten…

de late regen speelt duetten met de zon op de hemelharp…

Als een okkernoot niet te klein en niet te groot juist om te kraken…

Vervormde wereld Gevangen in waas van blauw Lest langzaam de dorst…

avondzon bloost zacht bomen vol lome dromen van hun loof beroofd…

Geel en bruin en rood: de kleuren van oktober kleuren naar de dood…

De fakirs fluiten in het donker continu dollars uit de mand ....................... 1: Op het strand met schopje en detector ontslagen bankier…

Kastanje zo mat al maar een houvast daar in het donker…

En omtrent Anne blauwer kon het niet ze zei het met haar ogen…

Er is storm op komst je hoort de takken kreunen onder het geweld.…

Druipend komt ze aan, schudt haar regenkleding uit. "Nat hé?" zegt ze droog.…

Eens bevroor de zee - hij die hier geboren was vatte niet de slaap Vroeg in de morgen weer dat helder makende indringende licht Schuimbekkende steigerende paarden golvend op de kust Turend over zee ziet hij door nevelen heen het witte Engelland Het donkert vroeg maar altijd aan de zee die toegift van licht Verstomde branding…

Herfstwind in haar hoofd Dor vallen de gedachten Als bladeren neer…

er dwarrelt nog goud op takken sluimert naaktheid in haar nevelkleed…

zomeravonden vissen in een boerensloot de muggen beten…

glinsterend spoortje achtergelaten dood blad geen snelheid nodig…

Boven het etgroen dartelen nog twee witjes de zomer uit In het oog springend dat omkrullen afvallen - onontkoombaar Je betaalt je scheel voor zicht op zee en de zit op stroef steigerhout Schokkende koersen: jaren ondermaatse vis en noedelsoep De armpjes omhoog hangt de grote kruisspin in het eigen web Een babyslakje slijmt…

Schokkende koersen: jaren ondermaatse vis en noedelsoep…

eikeltjes vallen maar de eekhoorntjes eten nu veel liever brood…

Niet vanzelfsprekend een en al schoffelgewei eland daaronder…

Hij wiekt van mij weg met lauwe brede slagen de wijsgeervogel…

Op de zendmast zwijgen de zilvermeeuwen de oren gespitst…

je kunt wel zien dat het herfst wordt - spinnen raggen door het bos…

Wacht am Rhein droogt z'n zwarte hemden na het scholven…