Alle inzendingen over overig

De emigranten dragen gympen, ze dromen -- van echte schoenen.…

Het stelde niets voor, weet ik achteraf, dankzij -- mijn verslag ervan.…

In de herfst verzamelen zij zich met velen bij de waterplas de meesten vertrekken voor de winter wiekend op wolken van ongestild verlangen. Meestal blijven er een paar achter overvallen door angst voor het vliegen zij boetseren met droeve hand de tol van overblijven. Hoe komt wie vliegt ooit tot bedaren, en wie niet vliegt ooit van…

Pas op, de wegen lopen rond, mijd ze dus als -- je een uitweg zoekt.…

Een slaperig dorp met afgesloten deuren -- Blaffende honden.…

In de ochtendwind tinkelen mijn gedachten -- als een carillon.…

ze ziet op de datingsite de foto van een vraagteken nieuwsgierig klikt ze erop die wil ze weleens spreken   binnen de kortste keren klikt het en zijn ze met elkaar in gesprek eerst nog over ditjes en datjes hij wil al snel een ontmoetingsplek   ze zegt dat ze te weinig van hem weet en dat ze eerst nog wat wil praten ze wil meer over hem…

Midden op de weg ligt een steen, er ligt een steen -- midden op de weg.…

Om iets echt te zien moet je met al je aandacht -- er net naast kijken.…

Ik denk aan vroeger en ik herinner me nog -- veel meer dan ik wist.…

We dragen hem weg, het gaat moeizaam, hij is zwaar -- met zijn fantoombeen.…

Veel wijsheid, als oogst van heel mijn lange leven? Ik weet wel beter.…

Antwerpens trotse burcht staat met krijgshaftig aanzien stevig en onverwoestbaar wenkt echter glimlachend mensen binnen te komen toont verrassende beelden van roerig verleden hedendaags streven vele kunstwerken van de krachtige stad het kasteel aan de Schelde ziet twee kanten op zijn blik volgt de rivier vult zich met werklust van…

Wonen er wezens in de wolken? Wie is daar -- aan het rommelen?…

Ik hoef maar één keer over de brug, als ik op -- een schiereiland ben.…

wie in het voorbijgaan het lot omarmt gaat aan boord van het Narrenschip door stilte en sneeuw de maat van onrust kent krast de tijd in steen wie door geschilderd glas naar wolken kijkt beschouwt de betovering van het licht het tedere ontvouwt geeft het sprakeloze een stem laat de sterren helder laat zingen wie in het voorbijgaan…

Onder het nachtfilter lig ik wakker in winterslaap de bloesems op mijn huid schemergrijs, gelukkig denk ik dat, kan ik nog iets denken, meer zit er niet in en de jeuk blijft me plagen in mijn hoofd, daar waar ik niet bij kan Ik kan alleen wachten tot het is opgelost en ik weer zin heb in taart, gelukkig kan ik die zelf bakken…

De dinertafel, stijlvol gedekt, smetteloos -- Behalve ik dan.…

Ze vindt mijn gevoel niet herkenbaar: 'Zoek nu eens -- je echte gevoel!'…

Er zat een geheim in mij, ineens ken ik het -- zeg ik het hardop.…

Fluitend loop ik door de lanen uit volle borst zingend overstraat dansend langs beuken en platanen weet met m'n vrijheid bijna geen raad. Vrolijk groetend alle mensen alle meisjes spreek ik aan wat zou ik mij een beter leven wensen dan dit vrolijk vrijbuiterbestaan. Nog steeds lacht mij de toekomst toe al is mijn beweging niet meer zo…

Tussendoor kijk ik naar de tuin, het zou fijn zijn -- als we nu zwegen.…

Zesendertig jaar, eindelijk begint mijn jeugd -- mij los te laten!…

Mijn foto's van haar aanwezigheid: de afwas, het beslapen bed.…

jij leeft je eigen leven met af en toe wat aandacht voor mij   ik leefde ook jouw leven maar dat is nu voorbij   ik was mezelf verloren ergens in de voorbije tijd   nu ben ik als herboren een nieuwe kans op vrijheid   ik voel weer dat ik leef nu ik mezelf meer aandacht geef…

Met een brede borst masturberende tong mooie veren, hete adem en gespleten tong leven ze op onze huid Wij geile ratjes in de ogen van de gillende meute die in de dierentuin rammelt aan de hekken, de kooien waarin we gevangen zitten De gorilla's die wegen banen de hyena die zegt te helpen de pauw die ons kapsel doet de draak voor ons…

Het bezoek helpt haar graag met zoeken, maar wie vindt -- haar zoals ze was?…

Ik werk in het witte paleis Input, output, geen rimpeling in mijn lichaam, mijn geest blijft rustig, wat ik ook doe Tussendoor onderga ik de stilte in de rode paleiskamers die ik altijd kan binnengaan waar ik ook ben Daar open ik mijn schedel tot een kom en ervaar ik mijzelf, laat ik liefde stromen naar wat mij bezighoudt Daar bezie…

Hij is weg, ik blijf hangen in ons verleden -- waar hij nog steeds is.…

Zie ik de boom zelf nog wel of herinner ik -- me het beeld ervan?…