Alle inzendingen over haiku

Ik kijk in de spiegel van jouw ziel Ik zie mezelf niet Toch ben ik uitgeput…

Achter mij het Huis ter Male, een mastodont waar rijkdom woont en macht vergadert. Voor mij slaan de golven om in regelmaat. Ik dommel weg en zie boven het helmgras iets bewegen – een vlinder, een libel of herrijzend oeveraas ? Wieken gaan razendsnel onhoorbaar rond en lensjes op de coating draaien naar alle kanten terwijl het staartdeel…

Jij, zon zonder angst haar liefde te verliezen, dooft haar wel eerder.…

Het bos is in diepe slaap door nachtrust bedekt zolang de uil waakt…

Als dromen bedrog zijn loont het de moeite niet ze na te jagen…

zij heeft een wipneus geen wonder zo slagvaardig zet je zo schaakmat…

~~~ die ene ijsbloem verkillend van eenzaamheid beraamt zich tot bos ~~~…

Brandend avondrood onvoorstelbaar mooi gezicht siert de horizon.…

wilde voorjaarsstorm blaast tere lentebloesems wervelend omhoog…

~~~ o, nog groene nimf bewandel heelhuids de weg naar volwassen tak ~~~…

Ik zwoer maar bij zwart want wat wist ik over wit? Een ekster veracht.…

Bewerk de aarde hoewel de mollen graven: wat toch is bezit?…

Winnen kan alleen als je vertrouwt op jezelf dan komt alles goed…

Ik sta voor het blok Op de natte berkenbast trekt een mier een spoor…

Mieren gaan hun gang op de natte berkenbast Ik sta voor het blok…

er bloeien hagen geur bestuift lukraak de wind een bij kieskeurig…

Een schitterend licht over de donkere Styx: wenkt de eeuwigheid?…

noorderwind schildert scherpe wolken in het blauw, een gierzwaluw roept…

zomerse regen een winterkoninkje zingt er duchtig op los…

mijn rechterhand rouwt omdat hij jouw linkerhand niet meer vasthoudt…

jij bent gesloten ik probeer duizend sleutels krijg je niet open…

golven schuimen rood als de avondzon verdrinkt een westenwind huilt…

vanuit zijn boomkruin roept een lijster de regen die zacht ruisend valt…

De drinkschaal verbeeldt wat in den hoge gebeurt en heel misschien de vlucht van vale gieren die naar kadavers speuren.…

De drinkschaal geeft passerende wolken weer en morgen misschien wel twaalf vale gieren speurend naar dood en eetbaar.…

De bruidssluier verduistert en verlicht de krinkelwilgen.…

De lente gestart De kou voorgoed verdwenen Mijn zon dat ben jij…

hier liggen stenen zonder zich te vervelen soms staan zij even…

Hij schommelt mee in zijn satijnen bedje boven een affuit en hoort niet meer de hoeven ploffen dof en dof op straat.…

Boosaardig trap ik kokkels stuk en dunne nonnetjes. Het gruis van lege hulzen, het knerpt nog achter mij.…