Alle inzendingen over liefde

Hoogbejaard schuifelt een man een geleidestok in zijn hand omzichtig over gladde kinderkopjes van de markt naar de Burgsteeg even staat hij stil in een reflex met verloren blik om zich heen kijkend maar vindt daarna weer zijn weg en blindelings de lippen van zijn vrouw hoe mooi toch die stokoude ware liefde die ik in een split-second aanschouw…

jouw lichtval inspireerde me jij mijn godin van glas in het koele blauw van zelfverzekerdheid met roodwarme handen die in subtiele strelingen mijn koude huid s-nachts deed branden heb je schaduw gedragen zonder te vragen mezelf gekoesterd aan jou tot de kleuren verschoven jouw verborgen diepte langzaam naar boven kwam en ik…

Nu, hoge Vrouwe, weet ik wie gij zijt, Als de ochtend zie 'k uw blanke schoonheid klaren: Het Godlijke, dat mensenzielen wijdt, Komt zich in u volheerlijk openbaren! Gezegend zij mijn lang gestreden strijd. Daar 'k liefde en lauwren lachende mag paren, En mijn Felice u zegenend belijd, Met wie 'k ter hoogste glorie op zal varen!…

We zijn een venster in de tijd, met herinneringen als glas. Vandaag sta ik voor ons raam. Ik zie Blagdon Hill weer terug. Ik zie het land van Avalon. Onze tuin geurt naar bloemen. Ik zie je rode appels plukken. Verdrietig was ons afscheid. De laatste kus. Gelukkig bleef ons venster, dat tijdloos open staat.…

Gisteren zag ik hem nog op weg naar Utrecht langs de N11 een robuuste rammelaar zo op het oog vrolijk huppelend in de voorjaarszon in een weiland nabij een heg Vandaag zag ik hem weer als een verblind konijn naar de hazenhemel gereden iets wat hij niet bedenken kon toen hij de moer van zijn leven zag luttele meters van hem verwijderd aan…

Ik ben ik Bij jou ben ik mij Jij doet me lachen maakt me blij Jij bent mijn liefde en deze liefde verandert mij…

Als jouw schaduw mij verduistert Dan straalt de zon mijn langste uren. Fotografisch beeld in één oog op slag. Dat zijn mijn langste uren in het kort. Mijn langste ogenblik tegen het zonlicht Jouw silhouet als model zonder gewaad. Pronkt in jouw geloof mijn langste dag. Dit zijn mijn langste uren in het kort.…

al die dingen die we samen deden er is nu iemand en ze lijkt op jou bijna alles wat je ogen waren zie ik in haar ogen en jouw rode ogen omdat je huilt verlegen ben ik bijna wat ik slechts kon worden door jou, het raakt mijn hart de gek die ik ben en die jij was altijd zullen we zijn, zoals we waren dat deel van ons, zo…

het wenkt met warme hand op een roze wolk met gouden rand en ik stond in de kou en regen accepteerde het als zegen omdat ik niet beter wist of heb ik me toch vergist is er een ander leven dat zoveel meer lijkt te geven waar je lente ademt en kippenvel krijgt als je alleen al naar die ander kijkt heb mijn kleding uitgedaan ben…

Jij en ik, hebben het pad gevolgd van geloof en hoop met hongerige ogen naar een mooie levensloop. Jij en ik, kunnen een boek schrijven woord per woord in onze ervaringen door niemand gehoord. Jij en ik, altijd de strijd aangaan ook al stort de wereld in met liefhebbend hart zonder tegenzin. Mocht je weggaan, en je sterrenhemel…

In gedachte warme liefde van een eeuwigheid geleden de heetheid op de achterbank dan kwam ik naar haar toe van Utrecht naar Harmelen gereden de hitsigheid nog in mijn hoofd wilde haar graag van haar werk naar huis brengen in een rood gevaarte dat Renault 5TL heette maar onderweg ging ze al los en stortte zich vol gretigheid achterin op…

Liefde is een gebaar: Kom maar!…

je ademt bloemen terwijl het groent en plotseling hoog grast het heeft mijn schuchterheid en jou compleet verrast zo uit het paradijs van onvoorspelbaarheid nemen wij nu alle tijd ik zie het in je ogen triomferend in je lach jij weet mij weer onverwacht heel zacht te raken het is magie die langs de vingers speelt verleidelijk…

ik heb je als schaduw begeleid in pijn en onzekerheid vaak was ik je kwijt omdat jij jezelf niet kon vinden dan hinderde het licht was ik te zichtbaar in het tweede gezicht wij zijn verweven geraakt hebben na lang zwart en wit heel schuchter kleur bekend bij de eerste stappen in het volle licht vielen eindelijk ook onze namen samen…

Daar sta jij bij zonsondergang in silhouet. Warme natuurlijke schoonheid versterken. De contouren verklappen jouw schoonheid. Het avondlicht zet jou in de schijnwerpers. Door een roze zonnebril observeer ik alleen. Met lege gedachten of herinneringen van jou. Warmte voelbaar als ik stilstaand water bekijk. Stil gefocust op vis aan de oever…

je had de bloesem hoger ingeschat bij het loslaten van jouw jongste tak haar veerkracht groot met volle kleur van wit naar rood tussen het prille groen zij wiegde op warme lentewind keerde naar licht en mooie ogen gaf gevoeligheid aan woorden die haar vrouw-zijn zomers wogen dit onbezonnen zaad gaat geen vruchten geven realiteit…

je paste feilloos in mijn hand een steen uit duizenden ik zag de breuken komen gelukkig aan de buitenkant er was verval tijd trok zijn sporen tot onverwacht de kern brak jij viel uiteen niets kon me meer bekoren de schepping was totaal verloren…

de wereld staat droog ondanks het stijgende water met een sahara vol onderhuidse emoties gespannen als boog wie schiet het eerst raakt en maakt contact met de ander ogen en handen die feilloos gevoelens ontvangen reageren op wat zij ontberen een arm om de schouder woorden als koele bron in een vruchtbare oase zonder zon…

Ik heb je lief in tomeloze stromen die van grote hoogte denderen in zwaar geruis en waar het spat daar werd ik nat ik heb je lief in brede ferme streken in kleuren die niet van wijken weten en waar het rood mijn ruimte vult daar werd ik trouw tot in de dood ik heb je lief in woorden die niet meer te houden zijn en waar…

zag je hand in het donker langzaam verdwijnen je armzwaai lichtte nog even op toen de auto ging rijden terug in de hal van het huis ontbrak er een schaduw de kamer was leeg in het gevoelloze schijnsel van lampen keek naar de klok die zonder te leven de tijd weg leek te geven een doelloze avond in het verschiet zonder jou…

ik wist je te wonen in je glazen huis lente bracht haar eerste bloemen op de wind bij je thuis je decoreerde en schikte de kleuren van zon die in jouw vazen zijn voorjaar vond op het wiegen van de eerste madelieven danste je het prille groen rustte de middag in een spiegelende tuin op het zwart van de aarde waar het leven dit…

Dromen verlichten bij volle maan. Het licht waar wij continu in staan. Een souvenir van ons uniek fragment. Getatoeëerd omarm ik dat moment. De waarheid straalt hier ver vandaan. Kostelijke kenmerken bij volle maan. Typerende optiek schittert herkenbaar. Mijn ware! Waar ik blijvend naar staar. Turen terwijl wijzers het beeld beheren…

Laat mij alsjeblieft binnen diep in jouw hart en ziel, geef me jouw tederheid laat me alsjeblieft jouw liefde beminnen. Geef me jouw alles, jouw zijn en proef mijn liefde in jou, mijn tederheid en warmte verdrijft voorgoed alle pijn. Laat mij alsjeblieft binnen en vergeet wat…

Oh, dat onvolmaakte verlangen, zo met enig lot verbonden, zacht ontaarde onrust, spiegel in de tweedeling van geaarde geslachten. woeste drift van het ongewisse in een warme golfstroom, avontuur gebonden…

laat me dagdromen dat we samen zijn ingebeeld genieten van verzonnen genot tegengif voor triest gemis laat me leven in het paradijs dat enkel in mijn hoofd bestaat waar we houden van elkaar verenigd en verstrengeld telkens weer en ook daarna…

Wanneer ik je streel, voel ik de energie, die ons deed samenkomen. Wanneer ik je streel, ervaar ik de lieve lust, die ons deed smelten. Wanneer ik je streel, ervaar ik rust en liefde in mijn ziel, die ik graag delen wil.…

Vaak heb ik in de slaap geplukt Een witte, een rode roos, Knikkende kinderlijk verrukt Naar 't schoon dat ik mij koos. Riep zon mij wakker door het raam, Dan dacht ik: o, de roos; Op 't dek hield ik de handen saam, Maar leeg en liefdeloos. En buitentredend, dromensmoe, Vond…

zacht wiegen de boompjes dicht naast jouw stam jij hebt ze jarenlang luwte gegeven jonge spruiten markeren de liefde van samen leven toch schuurt af en toe nog hun bast in een pijnlijk raken is het licht even zoek dat hen gelukkig moet maken hopelijk kan jouw steun hun lente doen groeien naar een warm zomers bloeien…

Mag ik van jou Deze dans en Kom nabij Ervaar mij Een adem blaast Door haar haren Zijn aanraking Klein en groots Kan het intiemer Dan dit moment Een eerste Echte contact Wangen tegen elkaar Harten die uit Lijven lijken te bonzen Gelijk hopen te kloppen Die intensiteit In alle stilte ervaren Met hoop en verlangen Echte genegenheid…

ik wist van glas dat het doorzichtig was fragiel en breekbaar in al zijn componenten heb je verwond met transparante scherpte die diepe sporen in jouw kristal kerfde er was geen schaduw in doekjes voor het bloeden voelde mijn onmacht jou daarvoor te behoeden dacht dat glans en glitter zouden binden maar de waarheid liet zich niet…