brood en wijn
lichaam en bloed, handen gevouwen ernstig gericht
want je kan wel van alles zeggen in een gedicht
maar dit is echt, zo intiem, zo hecht, doch ook
ik loop langs de collectante met de rode hakken
en rode sjaal en fluister: "Leuk", ze straalt
Ik kijk bij de afsluiting bevredigend rond
ik zie veel 'Tante Annies' maar niet mijn zus…
Hij kwam wellicht die avond bij z'n zus.
Hij had al uren aan de kant gewacht
en kon van honger, dorst en kou wel grienen.
Er stopte toen een stoot: een hoogblondine.
Hij stapte in. Het was al bijna nacht.
Het klikte tussen hem en haar meteen.
Ze lachte bovendien om al z'n mopjes.
Na al die rampspoed was-ie in z'n nopjes.…
Buitenkomend zie ik de maan
in het kobaltblauwe, windstille zijn
ik voel een soort
zwoelte
om mij heen
zo'n vochtigheid die ervoor
zorgt dat een gedweilde vloer
je gevangen houdt op een stoel
om geen voetstappen te veroorzaken want
dan is al het werk voor niets geweest
de maan observeert mij
en niet andersom
vanavond kan ik er niet naar…