Maanloos

Buitenkomend zie ik de maan
in het kobaltblauwe, windstille zijn
ik voel een soort
zwoelte
om mij heen
zo'n vochtigheid die ervoor
zorgt dat een gedweilde vloer
je gevangen houdt op een stoel
om geen voetstappen te veroorzaken want
dan is al het werk voor niets geweest
de maan observeert mij
en niet andersom
vanavond kan ik er niet naar kijken
omdat morgen jouw geboortedag is
die ik voor de zesde keer geen verjaardag meer noem
eigenlijk zou ik al moeten slapen
niet hier zitten en het geluid van de toetsen
horen, en
te voelen, te veel te voelen
mijn hart schrijnt op de bekende manier
laat ik toch maar mijn hoofd neerleggen
op koel katoen
en dit gevoel even naamloos laten zijn
of maanloos
zodat mijn hart alleen nog maar klopt

... Dit gedicht schreef ik op 8 augustus jl. De dag vóór de geboortedag van mijn jongste zoon Kjell, die zijn leven beëindigde op 1 mei 2020. Hoewel ik al veel schreef (er is een boekje uitgebracht van mij), is mijn schrijfstijl compleet veranderd na zijn terugkeer naar de Bron. Door te schrijven kon ik verwerken. Van onpeilbaar verdriet en grenzeloze woede, naar respect voor en acceptatie van Kjell's keuze, het was en blijft een hele reis. Ik schrijf echter ook met de wens andere mensen te helpen in hun rouwproces.
Bijkomstigheid is dat mijn grootmoeder Margaretha Cornelia Min is, zus van Thei Min. Wellicht is Neeltje Maria Min familie. Een van mijn dochters is pas begonnen met het maken van een stamboom, en stuitte op haar naam.

Hartelijke groet,
Eva Knebel ...

Biografie van deze schrijver

geboortedag schrijnen maan

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 8