45184 resultaten.
Nadagen
gedicht
3.3 met 26 stemmen
47.604 Langzamerhand ken ik veel
te veel doden
vervagend vervallen
aan vroeger zij hebben
meer tijd dan wij
veinzend geen verleden
ontledigd te hebben
geen ruimte
aan ons ontstolen
te hebben
geen boodschap
aan ons.
------------------------------
uit: 'Kaalslag', 1999.…
slaap zacht
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.413 waar het geluid
van babykreten
het mooiste lied
overstijgen wil
twee grijpende handjes
zoekend naar troost
in zachte armen
tot rust gekomen
slaakt het een zucht
in de warme omhelzing
waar zijn lach geschonken
jou zacht beloofd
dat na zachtjes gapen
dit nieuwe leven
in alle stilte
vredig zal slapen…
je bloesemde in samenzijn
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
1.208 in het afstand nemen
voelde ik je pijn
je bloesemde in samenzijn
bedwelmend was je geur
je rook naar zomer
in zacht tasten voelde
ik een duim die streelde
zomaar zonder te belasten
handen drukten weer gevoel
in het speelse krachten meten
het huid op huid contact wilde
ongezien weer onze liefde weten
jij ben de blauwe regen in de zon…
Eenheid
netgedicht
3.4 met 17 stemmen
1.806 twee zielen
geven
onbekend
aan elkaar
hun liefde
maar apart
vele levens
die verbonden zijn
tot overgave
overwint
en ze
samenkomen
op een lijn…
een glimlach in wit
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
1.650 hij kwam in de nacht op
kousevoeten naar binnen
zijn boodschap verpakt
in de kleur van een lach
gebaarde naar mij
wilde anderen niet storen
dempte zijn stem maar
was toch duidelijk te horen
een glimlach in wit
tegen zwart van het weten
hij gaat mij leren het leven
voorgoed te vergeten
nu komen de bloemen
nog steeds in de knop…
Mailen met God
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.296 Hij is 't die met ons speelt
het spel dat nooit verveelt,
dat ieder met zijn leven afbetaalt.
Ons finale lot,
de beslissing over dood en leven
is niet ons gegeven,
maar lijkt te liggen in de hand van God.…
vol haar lippen geeft
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
1.132 ik spreek niet over liefde
ze kijkt me aan
met ogen die geloven
in zacht fluweel van rozen
een mond die roder
lacht dan de diepste
kleuren ooit gedacht
en vol haar lippen geeft
met handen die je
strelen als je even beeft
het goddelijk moment
dat zij jouw warmte kent
een stem die raakt
in tonen die naar
hemel reiken, met
woorden…
Onze toekomst....?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
696 De aarde is moe gestreden
wordt geen rust gegund
Ze heeft al teveel geleden
maar wordt nog steeds verkeerd gerund
Vervuiling heerst alom
vooruitzichten op beter?
Ach, waarom...?
dan wordt het maar wat heter!
Voor niemand een helder moment
voor niemand die realiseert
dat je afhankelijk van de Aarde bent
want straks gaat het…
in je ogen lacht het weten
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.009 mijn nagels
krassen over steen
in sporen bloed
ontmoet ik je
onmacht scherpt
de kale rots
ik haal me open aan
de bodem van je trots
je splijt niet
onder handen die je
passie geven, je even
door de hemel laten zweven
het is voor jou
passeren van wat tijd
lustgevoel is geen
bekroning van mijn strijd
ik wil je ziel
maar in…
klinkt de branding
netgedicht
2.4 met 12 stemmen
1.118 ik wolk weer
in mijn kleuren
schilder bloed
uit open wond
op je lippen
proef ik geuren uit
een frisse morgenstond
je haar drapeer
ik als een lente
op het doek
in je hemels-
blauwe ogen
speelt de zon
de zomer zoek
je stem blijkt
een verrassing
waait met
alle winden mee
in haar diepste
ondertonen klinkt de
branding van de…
daag maar uit
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.172 ik wil met pijn
je raken, de diepste
passie in je smaken
daag maar uit
met harde ogen
zachtheid is gedogen
ik zal je breken
zodat je eigen jeugd
zich in gevoel kan wreken
voor de hardheid
die is aangedaan toen
ze jou alleen liet staan
eindelijk de kern voelen
die ongeraakt bleef woelen
dan je overgeven aan genot
ik laat je…
ik heuvel venus
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
787 je gezicht oogt al markant
je tepels spitsen
vingers kunnen ze niet ronden
borsten lichtjes aangezet zijn
in mijn ogen goed bevonden
ik heuvel venus
plooi je door mijn kerven
polijs haar schoonheid die
een andere man gaat erven
ik rank je benen
tot een eindloos lang
maar schenk je niet mijn ziel
zij is vergeven in ons andere leven…
wind heeft je gestreeld
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
677 waai maar weg
mijn bladeren
de witte zijden
kennen nog geen licht
gestreeld door zon
werd groen de kleur
je groeide lentegroot
tot de zomer naakte
alleen de onderkant
moest nog ontwaken
het verlegen draaien
zal volwassen maken
wind heeft je gestreeld
met je gespeeld
de wereld laten zien
in zijdelings passeren
de eerste zomerdag…
wolken en wat strand
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
855 ik pak wind
voel zonnewarmte
in mij stromen
geluk glijdt langs
mijn lijf, met jou ga
ik weer zomer dromen
witte wolken en
wat strand, branding
zingt verkoeling
zand is heet
ogen in vervoering
als ik over liefde spreek
in schelpen
horen we de golven
het bulderen van de zee
de mooiste heb je al
gekozen, je geeft me die
met je…
maar de wind was leeg
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.651 vegen tegen
kwijnend hemelsblauw
raakten roze kleuren
voor ze doken
in de nachtelijke kou
het schreeuwen
is gestorven met
hun echo's in het niet
mij rest nog
slechts de stilte in
een mateloos verdriet
ik zal ze niet meer zien
gespreide vleugels
in een moeiteloos laveren
ik zeg vaarwel
misschien mag ik het in een
volgend leven…
Hersenherfst
netgedicht
4.5 met 28 stemmen
1.702 voor heel even
biedt de pijn het hoofd
gevallen bladeren verdorren
de wind luwt
niets kan mij nu nog porren
het is mijn leven dat zich van mij afduwt.…
Een flits
netgedicht
4.2 met 30 stemmen
2.027 Kom tot mij...
en passeer me
met een schalkse glimlach
die alleen de dood beter maakt
in tijd dwarrelen gevoelens
als een vliegertouw aan een dorre boom
vastgebonden en meegevoerd
tegelijk, geen eigen kracht
zijn het wel mijn emoties?
is het plastic van jou?
gemaakt uit de zwarte olie
van je 'passieve' gedachten?
oxymoronisch als…
we babelden in misverstaan
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
835 je liep mijn woorden achterna
verloor je in gedachten
die ik als verstrooiing
naar je lachte
ik liet wolken
dobberen op het hemelblauw
jij zag immense diepte
voelde de onmogelijke kou
ik nam de tijd en
brak haar tot verleden
jouw toekomst deed meer pijn
dan je lijden aan het heden
we babelden in misverstaan
rondom torens van verwarring…
stilte predikt onvermogen
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
938 het spelden prikken is voorbij
geen woord valt onvertogen
het was genoeg voor allebei
stilte predikt nu ons onvermogen
de paden kruisten
in een langgezocht ontmoeten
herkenning huisde in een
woordenloos begroeten
we overbrugden de
ravijnen die ons scheiden
zuchtten om de pijn die
de eeuwen ons deed lijden
geschapen als een paar…
in je ogen zag ik strijd
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.827 bewegen kwam ik
ook hun houding tegen
in je ogen zag ik strijd
de één wilde de ander kwijt
elkaar gedogen zou
te mooi voor woorden zijn
ze hebben je gemogen
maar een paar deden je pijn
soms is er rust door
medicijnen die voor iedereen
de werkelijkheden doet
verdwijnen in een korte slaap
tot er iemand weer ontwaakt
zijn stukje leven…
kind zonder gezicht
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
815 weg,
alleen maar weg
mezelf vergeten
niets meer weten
de wereld achterna
feesten dag en nacht
het dansen lijf aan lijf
de hitte en de spanning
weggaan of ik blijf
ik zoek de warmte
van veel mensen
de vragen in hun blik
lippen en de open monden
handen en verborgen zonden
ik verlies me in hun ogen
want ik wil een ander zijn
mezelf…
ik kan sterren roven
netgedicht
4.4 met 15 stemmen
1.692 moet ik nu
de kansen grijpen
met nova's naar
de zon gaan smijten
de maan verdampen
in mijn laatst kwartier
ik kan sterren roven
hun koude schittering
zonder scrupules doven
ik heb ze binnen
handbereik in de mij
nog toegemeten tijd
zal ik religies af gaan tuigen
tot de sluiers openwuiven
en de waarheid zichtbaar is
van hun leugens…
BIODANZA
hartenkreet
2.3 met 23 stemmen
6.998 Dansend door je eigen leven en lichaam.
Van kracht en uitdaging
Gelegd in subtiel en stil.
Waar ontdekkingen en verkenningen plaatsvinden
in een gebieden waar we geen kaart van hebben.
Dit zuiver op het kompas van het gevoel.
Geleid door de innnerlijke wijsheid van mijn lichaam.…
je rood is bloot
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.706 je rood is bloot
en zeer verleidelijk
het vangt mijn oog
terwijl mijn hand je
snel zou willen werpen
je nodigt uit
tot dribbel met
een korte stuit
in het rollen wil je
mij graag dollen
ik schop je niet
het zachte van je huid
vraagt meegaande streling
stilstand is voor allebei
een toeslaande verveling
je bent geschapen
om met mij…
verscholen pijn...
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
2.434 waar nooit aflatende pijn
reeds al jouw dromen beheerst
weet jij mij steeds te raken
door jouw glimlach heen
maar nooit geheel verdwenen
die licht verborgen angst
tastbaar in jouw wezen
verhul jij dat gevoel
maar ik merk in die ogen
door die ene lach heen
jouw verholen wens
dat die pijn verdween…
glijdt slechts naar lege huizen
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
2.068 mijn voeten zijn
aan het ontsporen
het rechte pad
is te gebaand
ze doen alsof ze
niet meer bij me horen
hun stappen zijn
niet meer meegaand
ze aarden in
verschillende tijden
één loopt achter
de ander voor
heden wringt
zich tussen beiden
maar dan gaat de
snelheid weer teloor
ik wil vooruit
laat ze niet schuiven
hun scheve…
we schetsten stukjes leven
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.159 ik heb je kleuren
van het doek geschrapt
de jaren laag voor laag
behoedzaam weg gekrast
maar voelde hoe je pijn
me in de vingers sneed
ik weet nog hoe je was
heb je altijd kunnen dromen
zag je weer tevoorschijn komen
in de speelse lijnen van je jeugd
met ogen altijd stralend
blikken vonkend van verhalen
we schetsten stukjes leven…
die alles wist van gisteren
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
1.030 ik zoek je in de ochtendmist
die alles wist van gisteren
ik ben je kwijt geraakt in
de tweestrijd van je hart
je kon het niet meer aan
en moest me laten gaan
ik wacht op je bewegen
in flarden grijze kou
je jas van bont omvat
het lijf waar ik van houd
handen die me warmte geven
ogen die me weer doen leven
lente bracht wat bloemen
in…
de wind zong het blauw
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
875 ooit was je vrij
ik kende nog niemand
je vloog zonder binding, ik
aarde een zoekplaats voor mij
in steden schiep tijd
ruis van de mensen
hun ziel en de lijven
gestapeld in hoge verblijven
de wind zong het blauw van
de hemel, je wolkte in dromen
een einder voorbij, bleef
tijden onvindbaar voor mij
ik voelde je adem versnellen…
Weg der wilgen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
782 Ik meet de schaduw
van een eenzame wilg,
het silhouet trekt langzaam
door de dag en ik volg hem op de voet.
Er is rust in de bladeren
waar de wind zijn vrije gang kan gaan.
Ik verblijf graag in zijn levenspad
maar volg mijn eigen weg.…