Alle inzendingen over liefde

Stillen! Om mijn verdriet te beperken. Om jouw liefde nog éénmaal te voelen. Door te schrijven kan ik het verwerken. Ik moet mij ook richten op andere doelen. Stillen! Om woorden te verzachten. Het was continu maar jouw lichaam. Ik was op jouw hart aan het wachten! En die klopte voor mij niet monogaam.…

de stam is licht geworteld in onthechten buigzaamheid van twijg en tak is wat verzwakt toch straal jij met trotse kracht weerbarstigheid de balans is fragiel in confrontatie voelt jouw weerstand iel buig maar en kom langzaam op ook zo bereik je ooit de top…

Ik wil je niet vastpakken, ik wil je voelen Ik wil je niet bevestigen, ik wil je kroelen Ik wil je niet aanraken, ik wil je omarmen Ik wil je niet meemaken, ik wil je verwarmen Want dan zal je niet kijken, want dan zal je zien Want dan zal je niet ontwijken, want dan zal je misschien Want dan zal je niet zeggen, want dan zal je vertellen…

ik heb de schaduw weg geredeneerd maar hij blijft hangen aan de randen van mijn blik het licht van logica en wetenschap schijnt knap en helder in de hoeken na het gerichte zoeken leeft het donker op beleven spookgedachten hun vage angsten in mijn kop het schrijnt aan mijn bestaan rust en zekerheden zijn verdwenen ondanks al mijn…

Liefde; zo ver weg En tegelijkertijd dichtbij Mijn hart is gevuld met leegte; een vallei Hoop in de toekomst zit er voor mij niet in, dat ben ik verloren Wat ik nodig heb is geluk, zo hoog als een toren Waarom is het leven zo oneerlijk, vraag ik mij steeds af Misschien is dit wel mijn straf... ... Toen kwam zij, ze was zo lief Maar ik? ik…

ik wil met je scrabbelen krabbelen, krinkelen krielen liefde leggen je mag ook beginnen met lief, in veelvoud en minutenlang ik zal dalen of klimmen lust of lijf speels aanlijnen in letterwaarde en wanneer je het x-drieletterwoord vanuit je handen vormt zal ik je met blanco blokjes toefluisteren dat life veel meer is dan 3 X woordwaarde…

opeens was het droog vandaag met een zonnetje en ik herinner me haar zonnebankgezicht gisterenavond in de kroeg keek ze naar mij en ze vertelde terwijl buiten de regen viel dacht ik aan wat ze zei en ik voelde met haar mee nooit gedacht dat ze zo was ze was heel anders en mooi hoewel ik haar niet kende toen ze weg ging kuste…

Was je mijn moeder, ik zou van je houden en trots op je zijn Was je mijn vrouw, ik zou van je houden en trots op je zijn Was je mijn dochter, ik zou van je houden en trots op je zijn Je bent niets van dat alles, je bent meer dan dat mijn lief en daarom zal ik van je houden en trots op je zijn.…

ik sla jouw liefde niet in de wind maar omarm ze met al ik ben snuif haar diep, tot in m'n poriën stop wat in mijn broekzak, voor later springend over wolken goud omrand dans ermee tot mijn benen 't begeven glij langs een jakobsladder naar benee alwaar ik me laaf aan al dat rest…

neem een ogenblik voor de rode tulpknop die net op mijn lippen lijkt voor dat jij mij kust zonder woord zonder klank volgen we de natuur als twee vrolijke vliegers op het strand van Zeeland lieverd leg jouw handpalm op je hart en luister naar de oosterse wind die onze namen tot onze vaderlanden meeneemt we spreken Nederlands met…

in contrast overtreft het licht zichzelf in helderheid weg zijn ruis en zachte tonen in vervloeien hardheid kan ook intrigerend boeien door scherpte van details kunst wordt gefileerd door eigen waarheidsmix gaan voor alles of soms niks…

Jouw lichaam, je gestalte in die vergeelde kamer met kringen tot randen van bruin aan de muren, overlopende asbakken zo ver als ik kon zien mijn netvlies is voor eeuwig met alles wat van jou was en door jou was en bij je hoorde beprint Nooit zal ik dit en dat en hét en jou vergeten Aan de vergeelde en half tot rood getrokken…

Mocht je iemand zoeken die geen genoegen neemt met de oude horizon de vragen reeds gesteld tijdens een leven zonder geld ik zal het zijn nabij jouw nieuwe grenzen ik zal het worden in jouw wensen ietwat weemoedig in het veld en in het duister van jouw dromen waar demonen wachten op een kans teken ik spontaan de groenste bomen voor…

het mooiste moment van de dag is ontwaken als licht zijn boodschap brengt na het slapen ragfijne sluiers verdwijnen als de zon zijn eerste stralen over de donkere wereld laat schijnen in het nog warme welbevinden komen met een herkennende lach de leukste dingen van gisteren binnen de nacht glijdt van ons af in het hopelijk uitgerust…

bij elke zonsopgang zoek jij eigen sokken zoek jij een kam zoek jij mijn warme lippen Stilletjes stilletjes wordt jouw ego steeds kleiner en kleiner en kleiner vanavond maak ik bakbananen met rijst voor jou klaar het is niks vreemd bij elke zonsopgang zoeken van eigen sokken zoeken van een kam zoeken van mijn warme lippen…

het prestigieuze hoogbouwsilhouet schrijnt aan de heldere hemel koud en kaal priemen glas en staal gevoelloos in het blauw aan hun voeten is het is zoeken naar gezelligheid van kleine stegen de buurt heeft eigen tijd en leven als de eetcafés vol schuiven met hongerige lijven weet dan dat de torens zielloos achterblijven het schrijnen…

het is geen cel waarin jij mantra’s prevelend jezelf tracht vrij te pleiten jouw buitenissigheid kent enkel zelf gepermitteerde grenzen door betutteling van het lot geen brandhaarden van energieën worden zichtbaar als men jou de voeten wast stigma’s uit een vroeger leven zijn al bij de eerste kruisiging vergeven pas in het rijpen…

Al droevet die tijt ende die vogheline, Dan darf niet doen die harte fine: Die dore minne wilt doghen pine Hi sal weten ende kinnen al -Suete ende wreet, Lief ende leet- Wat men ter minnen pleghen sal. Die fiere, die daer toe sijn ghedeghen Datsi onghecuster minnen pleghen, Si selen in allen weghen daer jeghen Stout…

ik dartel weer sinds tijden in de warme herfstzon hagel heb ik kunnen mijden de donderslag was niet voor mij zie de mensen zachtjes ernstig praten geschokt door mijn verlaten maar ik voel me vrij het aardse leven is er nog even voor mij ga hen met mijn speelsheid plagen antwoord geven op nog open vragen in samen zijn zullen…

Een oud verwassen shirt maar heel dierbaar ik trek het aan om in de tuin te werken In mijn herinnering ruik ik zijn geur en alles krijgt weer kleur Vijf maten te groot maar dat maakt niet uit even dat gevoel van zijn Dan gaat hij in de was en belandt in de kast tot hij totaal is versleten En dan wordt ook deze herinnering vergeten…

Alleen, zo voel ik me wel eens, Alleen, soms gewoon zo ineens. Alleen, je ziet het niet, Alleen, doet me verdriet. Alleen, op niemand verliefd, Alleen, niet door die persoon geliefd. Alleen, waarom doet dat zeer, Alleen, keer op keer. Alleen, angst om dit altijd te blijven, Alleen, aan bijna niemand te beschrijven. Alleen, niemand…

jij bent de mooiste en mijn liefste maar je zegt zoveel niet als ik je vraag dus moet ik je nemen zoals je bent maar wie ben je ? oke, misschien is dat een vraag die niet telt maar waarom zou dat niet mogen tellen? wie weet ben je een bedriegster maar waarom bedrieg je mij ? doe beter niet,want dan ben ik boos en ben ik gevaarlijker…

Bedankt mijn maatje voor het inzicht dat ik van je kreeg Ik en jij weten dat als er iets mis ging met mij Jij liet mij zien hoe het ging in de echte wereld Een band zo zuiver Ik mis je nog elke dag bewaken was je heel goed in Ook al ben je er niet meer Maatjes voor altijd…

Ik zou voor jou een liedje willen zingen. Een liedje van verliefdheid en verlangen, van jong en mooi zijn en van and're dingen, maar 't liefste een liedje over jou. Maar zo'n liedje zal ik nooit zingen. Ik zou het ook niet willen, want ik kan het niet. Voor zo'n lied ontbreken mij de woorden, want je bent m'n allergrootste stuk verdriet.…

nog is er het tastbaar samen zijn de kist en rode rozen pas later kleurt en spreekt herinnering uit foto’s in vergeten dozen er komt zeker een ontmoeten als vlinder zal jij ons op eigen wijs begroeten gaat ons de wegen tonen als wij verdwalen in vroegere verhalen er is een warme lijn die ons verbonden houdt ook al ben je nu zo…

Woorden vele woorden wachten op antwoorden dansend als accoorden elkaar aftastend schuiven ze ongemerkt dichter woorden verwoorden een diepe zucht naar al dat wat al even in vergetelheid was geraakt nu beroeren de juiste woorden datgene wat verlangen aanwakkert waardoor verborgen rupsen sneller ontpoppen dan ooit tevoren een onuitwisbare…

jij hebt de kleur van water spiegelend zie ik mijn gezicht jouw transparantie sprankelt lieve woorden die ik schrijf in mijn gedicht je stroomt in warme koestering aromatisch langs mijn lijf strijkt met wilde speelsheid schuim langs een verboden lijn maar al tijdens het ontdooien voelde ik de kou weer komen ben rillend opgestaan…

als jij de lente was dan kom ik als de regen en raak ik met mijn hart jouw lieve gezicht als jij de zomer was dan kom ik als de zon en kus ik jou met warmte als jij de herfst was en ik een druivengaard dan geef ik jou wat wijn als jij de winter was dan ben ik niet vergeten dat na de winter lente komt…

brief me dan gelief me dan verleid me dan bevrijd me dan grijp me dan knijp me dan beroer me dan retour me dan zoen me dan ontgroen me dan verlang me dan vang me dan…

ik hoef je maar te zien als je aanbelt en voor de deur staat elke keer als je voor de deur staat en ik je weer zie, hou ik van jou oke, oke, nu zou je kwaad zijn dat ik zeker niet van je hou als je niet voor m'n deur staat maar schat, ook als je niet voor m'n deur staat hou ik van jou, elke keer weer, hoe zou ik niet van je kunnen houden…