Alle inzendingen over ex-liefde

Ik hou nog steeds van je, tenminste dat denk ik. Maar misschien mis ik wel het houden van. Ik mis nog steeds onze gesprekken. Maar misschien mis ik wel een goed gesprek. Ik mis nog steeds de vreugdesprong van mijn hart als ik je zag. Maar misschien wil ik gewoon weer vrolijk kunnen zijn. Ik mis nog steeds je meedenken in. Maar misschien…

waar het licht van de zon versterft, waar de vlucht van de avondvogels ijler, steeds maar ijler wordt tot een zwart en grillig silhouet dat danst met zachte pastel, daarheen vlucht mijn zomer vol van onvervulde dromen, mijn lijf verstart, verstijft, want verloren dooft elke lust, doodt elk genot, elk verlangen van het hart, mijn hart…

ik ben een mens van gebroken woorden liefde kraakte al tussen mijn kleutervingers en trouw takelde ik met een legowagentje mijn zoete woordjes, ik brak ze alle tegelijk op nieuw geluk sneed ik mijn vingers stuk en voor altijd verbande ik buiten bereik een ziek verdriet hakselde voldaan en breide kwaad na kwade tijd meterslange spijt in onschuld…

Ik dacht ik schrijf je even om te melden hoe het is gegaan, maar de kaart blijft ongeschreven. Er is geen beginnen aan. Ik leef nog steeds - een vorig leven dat me niet is toegestaan, ik fiets nog steeds bij je vandaan met alle lichten tegen. Het wordt later en ik mis je. Je bent inkt onder mijn huid. Het is voorjaar en het regent…

rond je gezwollen enkels slingeren zich restjes bedorven gevoelens klef en kleverig vergane emoties druipen van het aanrecht je schreeuwt de vloer kleurt ik herken de stank van haat in de naweeën van een liefde we zijn ver over datum…

weet je het nog die fles Moët & Chandon - te mijner ere - op je treurige kamer? je radio dat kale frame alleen wat lampen en verlichte zenderschaal Tombe la neige van Adamo dat ene paar dure schoenen dat je van die oude zwetser had gekregen ik ging met je naar je katholieke kerk dankte God als het orgel de einddreun inzette jong en stom…

De bloem die me gaf pootte in mijn tuin op jouw manier zo stevig en krachtig kijkt naar mij zo lief zo zachtig teer diep helder wit groen haar hart als het jouwe geel ingebed in het mijne Bloeit temidden van zaaddozen Deze winter zullen zij gerijpt mijn tuin bevruchten Zo hier dat wel Zo daar wij niet Zo lang mijn tranen mijn me kunnen…

Langzaam dringen geluiden door van de wereld buiten Ik ben in de mijne de warmte van het bed het verlangen naar jou Jouw lijfs warmte naast me je buik, je borsten, je billen te voelen tegen me aan Zo samen te ontwaken langzaam, snuivend van elkaars lucht Vermengend ons nachtvocht De geilheid te voelen zwellen Te verenigen Te versmelten…

Spontane creatie was de reden dat er iets was in plaats van niets en waarom hoge bomen licht zochten niet meer van richting veranderden die regenachtige septembermiddag toen we niets zeiden, en toch jouw stem in mijn gedachten eenzaam klonk alsof een vreemde mijn bestaan volgde mij vanaf grote afstand iets toefluisterde wat tussen muren besloten…

Mijn pijn zit zo diep Net zo diep als mijn liefde toen ik me verbonden had met jou Me gegeven had aan jou Jij aan mij Dit kan niet los Nu niet Misschien later losser Het is achter me en in me in het nu in het niet nu in het nu niet meer ontbonden, gespleten in me Het niet is zwart ik voel het komen dat wat er niet was is er…

Mag ik een glaasje Om mijn gedachten in te stoppen Dat glaasje verstop ik dan Heel ver weg Waar ik hem niet meer weet te vinden Ik wil een glaasje Zodat mijn gedachten kunnen wervelen En rondspoken Zonder er aan te hoeven denken Want wervelen dat doen ze Nu je niet meer bij me bent Wervelen dat doen ze Nu jij een ander gekozen hebt…

Het heeft zo lang geduurd Zo godsgruwelijk lang Om afstand te kunnen nemen Mijn leven te hervatten Zonder jou opnieuw op gang Heel lang dacht ik nog Dit gaat me echt niet lukken Dit trek ik niet alleen Mijn leven lag in stukken Stond stil, kon nergens heen De dagen liepen uit naar weken Al snel volgde een maand Mijn stemming werd niet beter…

als tederheid is uitgeteld in de goed ommuurde hof en de man zijn vonnis velt huilt de vrouw van Willendorf zetel van de ziel is zij nu gaat hij alleen op pad speer en roede houdt hij bij wie heeft haar ooit lief gehad? bliksems slaan op ’t middaguur vernietiging van al wat was paars gekleurd het zonnevuur de open schaal vol bittere as…

Wat nu als de kaarsjes verdwenen zijn al hou je nog zoveel van iemand maar je kunt hem niet meer geven wat hij nodig heeft dan vecht je omdat je bang bent.. omdat je wel weet dat je alles hebt omdat je wel weet dat hij alles voor je doet omdat je wel weet dat dan alles gaat veranderen omdat je wel weet dat je veel mensen gaat verliezen toch…

na al die jaren na al de vragen zijn het nog steeds de tranen die mij herinneren ik heb je zoveel liefgehad lief, zoveel maar kan de stukjes jij niet meer ontwaren in schimmen van leugens verknipte verhalen van verlangen…

Ik had je lief in duizend woorden Al vertel ik je die niet Ik moest ze allemaal inslikken Ik lust geen liefde meer Ik verdrink in mijn verdriet Scheiden is een beetje doodgaan Verteerd van angst Verziekt van pijn Weer handelend onder eigen naam Weer alleen durven te zijn Ik had je lief met duizend woorden Duizend maal diep in de grond Waar…

Met zoveel liefde heb ik van je gehouden dat, nu ik bijna je vergeten ben, het zeggen van je naam mij is gebleven een liefkozing, waar ik dagen op kan leven. En dit is de liefste herinnering: hoe op het plein, een honinglied van linden, vanuit de schaduw over witte straten je aan kwam lopen. Speelse zomerwinden sloegen de gele zijde van…

Waar je mij voortaan kunt bereiken is zeer ver weg van je hart van steen Daar waar ik de tijd laat verstrijken is op adres Lijdensweg nummer één Waar ik jou totaal poog te vergeten is waar ik welhaast elke nacht ween Heb je dan alleen mijn lief geheten denk ik op Lijdensweg nummer één Waar ik steeds aan je moet denken hoe de maan maar voor…

Misschien had ik niet moeten komen op die dag dat jij mij dat briefje zond Dan had je mij de adem niet benomen toen je daar in al je schoonheid stond Misschien had ik door moeten lopen op die dag dat ik even stil bleef staan Dan was ik nooit in je hart gekropen en leefde ik nu zonder smart en traan Misschien had ik nooit mogen kijken die…

Het trio aapjes op de schouw dat altijd alles braaf geslikt had was het doof en blind zijn zat en nam de zwijgplicht ook niet meer zo nauw. Ook buiten was het over met gedogen Bevrijd van roze, wit, pluche ultramarijn had de dageraad zich vol gezogen met geelgroen, grijs en karmozijn. Een bars palet dat niet viel in te tomen en de zachte…

Zachtjes tikt de regen op mijn ruit en mijn ogen tranen zacht hun lied Je liefde duurde één jaar, hooguit! toen kwam de tijd van het verdriet Duizenden druppels op mijn raam zonder iets van onderling verband In de aanslag schrijf ik jouw naam Waarom toch is je liefde gestrand? Wachtend in zo stille eenzaamheid waar de regen alsmaar tikken…

Het begin van acceptatie begint te ontstaan. Het is tijd geworden om verder te gaan. Het zal nog niet altijd even makkelijk zijn. Maar mijn hart begint langzaam te helen van de pijn. Ik ga niet eenzaam zit kniezen want de keus is aan mij. Ik doe leuke dingen en word weer sneller blij. Ik begin de herinneringen al mooier te vinden. In plaats van…

(voor M.) 'Iemand vertelde me dat je nog van me houdt!' Carla Bruni Magerder dan een kort 'hallo' kunnen we niet gaan, hoewel een bekende zanger 'hello' tot een wereldhit maakte, maar die intentie zul je toch after all niet wagen te bedoelen. Het is goed, meisje, we zijn uit elkaar en we willen toch vrede, het is goed, wrede hartenvreetster…

Als in een droom zweefde jij voorbij een droom die enkel eventjes duurde Jij morste een druppel liefde voor mij en kroop terug achter het ommuurde Als in een illusie laveerde je langszij een illusie dewelke iets utopisch had Je fluisterde stil wat woorden tot mij en ging met al dat ik aan liefde bezat Als in een visioen wist ik jou vlakbij…

Ik hou van jou Jij hield van mij Maar de tijd die we hebben gehad Blijft mij altijd bij Het zal nooit meer hetzelfde zijn Zonder jou voel ik me leeg Het doet me iedere keer zoveel pijn Toen ik dat berichtje kreeg Je voelde niks meer voor mij Maakte je duidelijk in dat bericht Het deed me pijn, dat wat je zei Ik sloeg helemaal dicht…

Gevallen spiegelglas 2 Zie in de scherven van glas teleurstellingen in mijn leven vervormen van goede wil door fouten stuk gevallen spiegelende scherpe splinters van verraderlijke eigenwaan dat glas de glans ontneemt gebroken glas is niet te lijmen herinnering bewaard spiegeling nooit zal het ooit weer worden, en beter ook dat men niet…

Het regent buiten 'n storm gaande in m'n hoofd Hoe kan ik dit uiten als ik het zelf niet geloof Denken met je hart maakt het leven pas verward Toch weet ik pas echt als jij er ook voor vecht 'Ons' was echt niet voor niets is waar ik nog steeds voor kies 'Wij' zo moet het zijn Ja dat is pas fijn De tijd zal het leren of het tij…

Als het zo meteen donker is hoor je enkel nog mijn stem Zeggend dat ik je enorm mis wetend dat jij maft met hem Als je je strakjes triest voelt denk jij enkel maar aan toen Wetend dat je lief is bekoeld sedert onze allerlaatste zoen Als je aanstonds zacht huilt denk jij steeds weer aan mij Hoe jij mij zo hebt ingeruild toen je viel voor…

De tranen vullen langzaam m´n ogen. "Ben niet verdrietig" is wat ik tegen je zeg. Maar heb voor het eerst echt tegen jou gelogen.…

Als je nu warempel eens wist hoe ik iedere nacht lig te wenen Sinds jij je van bed hebt vergist heeft mij geen zon geschenen Als je nu warempel eens wist hoe ik naar jou kan verlangen En hoe ik je direct al heb gemist jij houdt mij eeuwig gevangen Als je nu warempel eens wist hoe ik ’s nachts lig te wachten Dromend dat jij vlug herbeslist…