Hartenkreten over afscheid

Iedere jeugd is anders Elk mens is verschillend de één is moedig de ander heel welwillend generaties en culturen verschillen van elkaar de één z'n jeugd is leuk die van de ander juist heel naar. Vanuit het dieptepunt omhoog en daarna weer omlaag iedere jeugd is anders maar die van mij is gewoon vaag Ik lach en ik huil en voel me soms…

Laat mij nu maar in stilte sterven heel ver van alles en van iedereen Ik wil niet langer lopen zwerven laat mij maar sterven, heel alleen Breng mij nu maar geen kransen die hebben alle waarde verloren In stilte maak ik mij de balans en enkel mijn innerlijk kan ’t horen Geef mij ook geen loze woorden hoe goed ik wel zou zijn geweest Dat…

Een zich steeds herhalende beweging, het tij der seizoenen doet ons leven en dat echt jaar in jaar uit. Zo verstrijken opeenvolgende jaren, schuiven wij allen wat op in de tijd en dat echt jaar in jaar uit. Wij lopen trager waar jaren versnellen, de fleur vergaat de geur raak op en dat echt jaar in jaar uit. Geld en het goed in…

Er zijn al zoveel heen gegaan die ik mijn vrienden mocht noemen in de tijd die voorbij is gegaan... Afscheid nemen doet pijn... Omdat ze er niet meer zijn. Kon die tijd nog maar terug komen. Je kunt er alleen nog maar van dromen.…

Er was die lege stoel sinds jij bent weggegaan. Ik kon er niet meer tegen, ik heb hem weggedaan. Wat heeft het eigenlijk voor zin, ik weet het al te goed, maar ‘k denk zo bij mijzelf dat ik toch leven moet. Jij vult mijn leven, zo het vroeger was. Met dagen vol geluk en vrolijkheid, als was het gisteren pas. Houd ik mijzelf nu voor…

zo vaak voor de laatste keer gekeken naar de maan voor de laatste keer gedachten aan jouw naam vergeten voor de laatste keer omhoog naar de sterren verder en niet meer omgekeken de laatste keer beleef ik beleef ik jou telkens weer…

weken nog dacht je te gaan en plotsklaps ging het beter taartjes rukten we aan spelletjes werden gedaan je werd bijna een grote eter toch nog meer tijd gegeven misschien plannetjes nog gesmeed al waren ze o zo klein het mocht uiteindelijk toch niet meer zijn het haalde je in, tegen je zin de…

Overal waar ik ga, neem ik jouw foto mee. Vastgeklemd in een klein knijpertje. Al vijf jaar zeul ik je zo mee. Je glimlacht op dit fotootje. Dit mag allang niet meer. Een pasfoto moet nu ernstig zijn, dingen veranderen steeds weer. Ik weet waarom je lacht, het was die fotograaf. Zijn hoofd onder een doek, riep hij luid: "Het linkeroor…

betoverde luchtbellen bliezen we door de nacht ik keek ze na onwetend zwevend op weg naar een oneindig einde zoekend naar geluk een luchtbel zweeft tot de betovering verbreekt…

Toelichting: Nora Storm is op 65jarige leeftijd overleden. Ze was een begrip in Rotterdam en ver daarbuiten voor haar werk voor mensen die buiten de maatschappij-boot vallen. Ze heeft haar naam eer aangedaan. Ik draag dit korte gedicht op aan die vrouw van weinig woorden, veel daden! Dé Nora Storm is gaan liggen maar het slechte weer…

en wat als de lucht die blauwer dan blauw kan zijn blijft en niet weg gaat als de lust die roder dan rood tegen het weten in kan zijn voelt en blijft dan lief, wat dan als het niet waar is…

Hoe schrijf ik mijn woorden als herinneringen zoveel mooier zijn? Hoe dicht ik mijn zinnen als gevoelens zoveel dieper gaan? Hoe vertel ik anderen nog wat er was zo tussen jou en mij? Maar lieve lief, ik vond nog wat oude woorden van vele jaren terug. Want.... "Ja ik wil" die Lelietjes van Dalen, zo weer voor je halen…

Binnen aardse muren, op de eindige flanken van leven en gedurig verduren, valt de avond over de dag zonder morgenlicht. Een onbewogen stuiptrekking tart het laatste beter weten. Een gelaten vertwijfeling ten hemel gericht. De handen ineengevouwen tot een onafwendbaar lot.…

zo ver van de dag de eindeloze uren voel jij mij verder dan meer zo ver van hier herken jij mij mijn hart in dat van jou we dromen een ster en vergeten…

En menigeen en een en een Van homogeen naar molensteen Eerst vrij en blij dan zij aan zij Een eendenei en weer een ei en Dan nog een en dan alleen Van luchtkasteel naar groen en geel Van zielsveel naar pikhouweel Meestentijd steeds weer strijd Van sluitertijd naar eenzaamheid Machtssystemen afscheidnemen Van lief naar leed naar hartenkreet…

Vandaag heb ik mijn soulmate virtueel ter aarde besteld, het voelde alsof deze zachte lenteregen jouw afscheidsrede heeft geschreven ik vraag me af of jouw lippen die mij zo vaak hebben beroerd mijn naam nog kunnen spellen of ben ik al vergeten in die massa waarvan je denkt dat die al jouw wensen voedt nu ik weet dat ik je hand…

Ik huil van blijdschap en toch iets overschaduwt mijn gezicht ik zeg ik moet je iets vertellen hou me vast en luister lief mijn tijd is nu gekomen nu moet je mij dus laten gaan wees moedig liefste, laat je hart je leiden zoals ik dat altijd heb gedaan. Een week van liefde was ons nog gegeven van samensmelten, overvloeien in elkaar we verlegden…

De wind ligt stil, zonder te verhalen De tijd verstrijkt, de uren worden dagen weken, maanden, die overgaan in jaren zwarte nachten, nare dromen gevuld met pijn, verdriet, vervlogen hoop zou ik hem ooit nog zien? Het is nacht ik richt mijn blik naar boven daar aan de hemel staat een volle maan een vage stip komt dichterbij dan vlieg je door…

Dan onverwacht verhaalt de wind met hunkerend gefluisterd in mijn oor ik hoor jouw stem, vol van verlangen hij zegt: ik ben je nooit vergeten liefste, laat me weten hoe sta je er nu voor. Jouw stem gedragen door de wind streelt liefdevol mijn wang speelt met mijn haren ik ben niet bang weet toch dat jij het bent. De wind keert om haastig…

Wat vlieg je mooi, mijn allerliefste sterk en krachtig, met vleugels van satijn ik slaak een diepe zucht hemels waren onze dromen en denk: het is niet anders het mocht nog niet zo zijn. Dan glijdt een schaduw over mijn gezicht wanneer jij overvliegt, de allerlaatste keer een traan ontmoet het ochtendlicht je bent vertrokken, ik kijk je na…

Zo lang al, stil, o zo geduldig wachtte jij steeds maar weer op mij zei: lief ik hou van je reis met me mee naar verre landen maar diep van binnen wist je ze is nog niet zo vrij nog niet bij machte van zichzelf te houden gebrek aan zelfvertrouwen maakt haar vleugellam. Lief, wacht niet langer, je zou je vleugels branden wees sterk, wees…

Wat was je altijd vrolijk Wat hadden we een pret Ik heb onder een dikke boom Een houten kruis gezet Want daar lig je begraven Met bloemen in een gat Door papa met een schep gemaakt Mijn ogen worden nat Ik zal je erg missen Mijn allerliefste dier Ik denk de hele dag aan jou Was jij nu maar weer hier…

nu je hier niet meer vertoeft en ik woorden niet meer vind om je te zeggen dat het kind in jou mij trof en ons bond en de brieven die je zond mij dierbaar waren wil ik laten weten, dat voor wie jij wilde heten je naam niet mag worden vergeten.…

tot in het diepst gevoeld tot aan het einde geweest zing ik in het donker een ode aan het begin van de ochtend met het slotakkoord zonder geluid zonder een woord zeg ik je vaarwel…

wrede redenen verlangen te vervullen met onvervuld genot door handen te jong om echt lief te hebben zwerven in doorwaakte eenzame nachten als vervreemde gedachten in slapeloze dromen de tijd voorbij…

zijden draaien half om hun as alsof zinnen waaien net als toen jij mij voor het eerst las onrustig geworden woorden zweven in de lijnen zeven nachten wachtend op de windstilte in het raam blijven mijn dromen zoeken naar jouw naam…

de dood komt er aan de dood staat voor het raam, ik bel mijn kind en zeg kom snel; ze komt snel maar ze is te laat de dood is er al…

Ik wil dat je bij me blijft niet met stille trom vertrekt. Ga niet op reis met je koffers, stiekem gepakt, blijf bij me, ga niet op reis met je dromen bepakt. Ik vraag je blijf bij me tot het einde. Het komt snel genoeg. Ga niet op reis, immers niemand weet waar deze naar toe zal gaan. Blijf hier blijf naast me staan.…

Als leven lijden wordt En het lijden je leven gaat leiden Dan kan alleen het onvermijdelijke Je uit je lijden bevrijden…

Ze was al weg... voordat ze stierf. Ze dwaalde door de gangen, op zoek naar iemand... die er niet meer was. Ze kon het niet bevatten... hij zat bij haar aan het ontbijt, Dronk samen met haar koffie... zo was hij er... en dan ineens was ze hem kwijt. Ze ging het bij de buren vragen: "Hebben jullie hem gezien"? Ze kreeg steeds "Nee…