Alle inzendingen over liefde

Blinkende blikken lokken beeldende glimlach rond jouw volle mond. Zachtjes, vloers en romig zoet speelt de liefde om ons rond.…

hij kent het wad zijn grillen en de lach in ademen verkent het pad van leven barend geven dat eb heeft blootgelegd roept de wind en storm waait door zijn krullenkop rust op het duin met puin dat aan zijn voeten vrede vindt toont in buitenkant wat op zijn ziel met pijnen is gebrand weer een jaar voltooid jouw cirkel in een…

Waarom is er oorlog op de wereld? Waarom maken mensen ruzie? Waarom pesten mensen elkaar? Waarom worden mensen depressief? waarom lukken me sommige dingen niet? Waarom ben ik soms druk en soms rustig? Waarom raken sommige dingen mij niet? Waarom ben ik soms gevoelloos? Waarom, waarom, waarom, waarom Waarom is de wereld soms zo triest?…

Het aardige is, dat we weten van de tijd, dat die eeuwig is. Ieder moment is centrum van eeuwigheid en eindeloosheid. Hemelhoog juichen en mateloos bedroefd zijn omarmen elkaar. Ik moet zo huilen om je verdriet en lachen om je jubelen. Wellicht is dit nu de eeuwige verrukking van mij en ieder.…

mijn hart bonkt in mijn borst de kamers gooien de deuren los kunnen haast niet verwerken zo groot mijn angst, doodszicht hoek na hoek en bocht na bocht dring ik verder door onafzienbaar doolhof van mij met in het middelpunt… de afgerolde levensdraad, mijn houvast geliefde, verlaat mij niet! ik keer terug naar jou na mijn gevecht…

de tijd is uit zijn kracht gegroeid door haast en wacht de dood zet magere jaren om door langer leven zo komt de zeis ondanks flink wetten niet aan zijn trekken zij gingen hand in hand van stad naar land maar tijd laat nu de dood verrekken…

Soms denk ik wel eens Zal ik je even smsen? Gewoon voor een borrel thuis? In jouw of mijn huis? Op de bank en schoenen uit Onze stemmen van verhalen en een lach van bevestiging Een blik die doet beseffen wat kan het toch gezellig zijn zo Soms denk ik wel eens Zal ik even langs je fietsen Met de ochtendkrant en verse jus Om de dag samen te…

De baskische muren luisterden nederig, bezadigd geworden door veel klanken Ze zwoegden, bedekt met mantel der hoop en onuitgesproken verlangen Hun onrust ontwaakte twee duivinnen Ze knepen de wilde bessen uit en delicieus vocht kleurde onbereikbare velden rood…

wij zijn elkaar vergeten ik zie je gelaat niet meer toch klinkt onze muziek in oneindigheid door bij het versterven van de laatste noot vinden wij ons weer ademen samen…

Alweer een nieuwe morgen, ontwaken met veel pijn, in klaterende lach verborgen, omdat ik niet bij je kan zijn. Alweer een nieuwe dag ontwaken zonder jou, dus grijs en achter die lach, alleen maar denken hoe ik van je hou. Alweer een dag vol gemis, een wolk van verdriet om mij hangend, die vol van leegte is en mij mateloos doet verlangen.…

ik zag je lopen in de stad laarsjes hooggehakt korte rok en broek een snoet die ondeugd spiegelde in ruiten speels bepakt met tal van tasjes flaneerde je met korte pasjes met de zon warm schijnend in je haar negeerde jij bewonderaars toch lachte je naar mij het was heel even hemel toen ging het paradijs voorbij…

hou van mij vroeg ik haar hou van mij zoals je nog nooit gehouden hebt leg je handen als een schelp om mijn hart warm het streel het troost het zodat het door jouw liefde blijft kloppen lucht blijft geven adem blijft geven mij leven blijft geven dan kan ik je ook weer terughouden van hou van mij vroeg ik haar hou van mij alsof ik je…

zij zwiert haar lange rokken tussen alle mannen door sommigen versieren haar doch blijft zij hen 'n dansje voor ontbloot haar ranke schouder terwijl zij sierlijk door 't leven glijdt nimmer lijkt zij 'n dag ouder beeldschoon hoe zij de dag verblijdt…

Heel veel wegen hebben wij bewandeld Heel veel hebben wij doorstaan We kennen elkaars kanten En willen er voor gaan Het verleden de pijn het verdriet de wanhoop de onmacht Gaat plaatsmaken voor een toekomst met nieuwe hoop liefde en kracht Twee zielen een gedachte verlangen naar elkaar De echte liefde komt er wel reken maar…

Hebt U het wonder wel aanschouwd? Hoe straks aan kale "dooie" takken. het prille groen zich weer ontvouwt. Hebt U dat wonder wel aanschouwd? Hebt U het wonder wel aanschouwd? Hoe straks de appelaar, zich in haar bloesem hult, hoe heel de natuur, zich met duizend geuren vult. Hebt U dat wonder wel aanschouwd? Hebt U het wonder wel aanschouwd…

de zon schijnt in kristal breekt in duizend kleuren je ogen lichten op een twinkeling glijdt over je gezicht lippen glanzen en je lach straalt warmte woorden gaan in lentevlucht cirkelen naar mij terug bloemen geuren wiegen in de sprankelende voorjaarslucht kom maar zonnefee neem in je verschijnen de voorboden van zomer…

Ik heb geen kennis van goed of kwaad of van liefde en haat Bij jou schaam ik mij niet al ben ik naakt Wij zijn het hoogste lied dat niet mag bestaan want ik weet wel ik mag niet van je eten Ik was het even vergeten…

Ik voel me zo geborgen bij jou want ik weet dat je nog steeds van me houdt. Ik kan niet zonder jou. Laat me niet alleen. Ik wil verder met jou in mijn leven En hoop met jou te beleven dat je nog lang bij me zult zijn. Want zonder jou, weet ik, lijd ik ondragelijke pijn!…

In mijn hoofd zie ik je stilletjes dansen op de muziek zonder woorden en tonen Je bewegingen en je voorkomen stralen uit naar een prachtig licht Je danst in mijn hoofd Ik voel het ritme zonder woorden en tonen Danseres in mijn hoofd…

de draden zijn niet strak die jou verbinden met het kruis soms stoot je ergens tegenaan als jij voor even te ver bent gegaan vrijheid heeft zijn grenzen in samenleven met zoveel mensen wij zijn geen harlekijnen weten met de draden redelijk goed om te gaan maar wie trekt er aan het kruis en leidt de massa’s door het leven…

het raam gaat open en ik draai rond verdwijn voortdurend in de wind, gekruld zoals een zee-adem of een woord van trouw dat minnend tot mij komt het zal zacht zijn, zachter dan de binnenvleugel van een vogel die geen andere naam heeft dan die waarmee hij geboren is uit het blauwe uit het lichaam van het licht in de…

Ik sluit de luiken van het denken en voel de speelsheid van het innerlijke Zijn, de bron van alle kracht, alles omvattend in wie ik ben en mag zijn. Ik kijk in de spiegel der spiegelingen en zeg "Ik hou van mij, ik hou van jou!"…

Azraël, o Azraël Uw aangezicht de windstreken gelijk Uw vleugelslag verduizendvoudigd doorheen de einders zo geijkt Neem mij zacht op van ’t aards besef opdat het loze tasten naar handen in voorgoed vaarwel te gane tijd slechts lengen wil, in vleug’len ingebed Mijn tranen reiken naar de wind waar heimwee zich laat leiden langs…

het is je hand die warm de mijne vat een lief gebaar in vertrouwen en houvast we kijken naar elkaar laten woorden stilte spreken niets wordt er verzwegen als we in de diepte duiken van ons zielscontact dan brengt de lach bevrijdend in een kus ons langzaam terug van even samen weg naar de velden van de geest waar nooit…

Ik zie haar naam in de sterren. Ik zie haar naam in mijn gedachten. Ik kan alleen maar denken aan haar. Haar sprankelende ogen, haar lieve lach, haar mooie gezicht en haar prachtige karakter. Ik droom. Ik droomde over haar. Wij waren bij elkaar. Ik zal voor haar vechten. Want die 'haar' is mijn alles. Mijn liefde!…

ik regen slechts een kleine bui mijn neerslag treft een enkeling tel mijn zegening naast donkere wolken weet mijn gouden rand aan de zonlichte kant wat lucht en ledig is maakt geen succes mijn waarde is het groeiproces dat oplicht in weerkaatsen dank aan allen die ik zo heb mogen raken…

Herinneringen worden opgeslagen oproepen kunnen we ze om dit alles weer te beleven boeken overrompelen penselen schrijven boekdelen het linnen krijgt kleur achtergrondmuziek in variatie uitingen verdeeld met contrasten toegevoegd aan belevenissen herhaaldelijk teruggekaatst in het denken en ervaren raak ik mijzelf kwijt zijn mijn gedragingen…

Vriend, gezel die meer of minder dan een mens voor anderen toegewijd, voor mij een minnares, tevens vermetel kind, speels van aard, ruimhartig en wijzer en jonger maar van dezelfde tijd. De diepste schoonheid die ze met mij deelt trooster om getroost te worden, verlegger van grenzen in eigenzinnigheid een verstilde temperament zonder rivaliteit…

de verf is verdroogd penselen hard geworden in een liefdeloze tijd het palet vol stof de felle kleuren somberen een zielloos dof het linnen is nog onberoerd maagdelijk in verwachten dan schetst het licht weer voor het eerst kruipt schaduw uit de nachten een compositie van zwart wit waarin al kleuren groeien de winterslaap…

Mijn pen ligt te rusten in mijn hand, het lijkt alsof de inkt is opgedroogd. In gedachten zoek ik naar zinnen, het is alsof de tijd mijn letters heeft geroofd. Ik kan de beelden niet stilleggen die dartel spelen door mijn hoofd, ik kan ze niet vatten om vast te leggen ze weergalmen in dat ene woord: 'liefde'.…