Het stormt in de Jordaan,
wrakhout spoelt aan in stegen.
Op straat versplintert een bovenraam,
iedereen stopt met bewegen.
Zijn loeren was geen vluchtig gluren,
maar een peilloos drillen in de ziel,
hij gaf niks om zijn of mijn buren,
toen hij mij binnenstormend overviel.…
is het de needrigheid
zoals die van mijn ouders
weinig vragend levend
naar beperkingen blij
met wat de Heer hen gaf
sprokkelen van wrakhout
aangespoeld aan stranden
wakkerend soms in fakkels
misschien toch de galm
de siddering van de schicht
door het hart van de enig ware
ook in vreemde bedden
uiteraard weer alleen gelaten
na de schijn…
Want woorden zijn slechts wrakhout
dat strandt op de klippen
van een verlaten eiland.
Duwen opent een schuifdeur niet.
Ik wil niet langer schreeuwen in de wind:
vanavond zwijg ik liever, en toch niet.
Als je de deur behoedzaam opent op een kier
groet ik je enkel met mijn ogen
en lach je teder tegemoet.…