uitgespuwde
wolken van kritiek nimmer
als één voortdurende stortregen
hem ieder uur zuur doorweekte
daar hij immers nooit bezweek
onder de brutaalste klucht
of ooit verdwalen zou
als een te versmaden leek
met kloteteken in de nauwste naden
tussen onredelijk stekende naaldbomen
uit de versleten en vergeten lussen
van opgeborgen dromenlanden…
Als mijn hart gaat, als mijn hart slaat, blauwe golven, oceanen
Slaap ik uit in koningszalen, laat ik hemelbedden staan
Verzin ik sterren bij de vleet die wij in dromenlanden zagen
En vertelde ik van sprookjes en van vollemaanse dagen
Trok de hemel voor je open om je vleugels uit te slaan
Om jou in honderd liefdesbrieven naakt te zien in zonnestralen…
enige waarop zij vertrouwen is wat oude wijsheid
genoemd wordt in koude patriarchale jaknikkersculturen
waar de diepe structuren gebouwd zijn op ’t verbergen
van de tergende onzekerheid over de eigen seksualiteit
hier kan ’n diepslapende Doornroosje in ’n kort rokje
best ’n poosje liefkozend met ’n soort stokje geplaagd
in ’n gelaagd dromenland…