Van alles is er teveel, van de mensen, hun woorden, hun zinloosheid, van hun tragiek. Het bestaan zelf heeft niet langer meer een bestaansrecht, het leven is niet langer meer een knipoog van een goede verstandhouding, en God, God heeft niet langer meer carte blanche, wat mij betreft.…
leven getekend, niet overeind blijken te staan,
wat zich raden laat; de meter slaat aan op aardse kleuren,
bruin, oranje, gelig, groen, alsof de lente de herfst
niet loslaten kon, en alles was losjes, natuurlijk
en vernieuwend in vale tinten met op de achtergrond,
wat zich ook voorgrond wanen deed, de lange manen van
de kutmuziek; de tragiek…
In ons zelve hebben wij de Jordaan;
allen die nog Godsvreemd en belâan
met de erfzonde zijn, -
de dubbele machteloosheid van het naar buiten kijken
en de loutering, dit is de permanente zege in ons:
patos en tragiek,
dit het innerlike, daarom het heilige 'veni, vidi, vici', -
al die machteloze vreemdelingen van buiten,
al de gebeurtenissen…
Er was natuurlijk weinig échte tragiek: de voormalige vorstin was tweeëntachtig jaar oud geworden en had een rijk leven kunnen voltooien.
Hetzelfde geldt voor de socialistische politicus Willem Drees die langer leefde dan een hele eeuw en wiens begrafenis in 1988 ik mij trouwens helemaal niet herinner.…
Beschreven wordt de tragiek van respectievelijk het ontstaan uit en het verdwijnen in een tekst. Schrijven: leven en sterven. Niet kunnen leven. Opnieuw geboren worden. Uitsluitend in staat zijn tot lezen. Chronische francofilie. De martiale strijd tegen de angst voor de dood.…