'k Wil verlaten nu de schouw en
zijn gouden lippenbrand,
fluisterend van het verleden,
zacht vergleden,
als een zeil aan kimmewand,
om hun vreugd van meer nabij,
om hun blijde klare lach,
'k wil hun licht geluid om mij
in de zilverwitte dag.
Uit egale vale hemel
dralen
vlokken, in gewemel,
om van sproken te verhalen.…
Nu werd plotseling het water
Vlak nabij een rimp'lig vlak,
Waar het glazend toovervischje,
't Zilv'ren snuitje bóven stak.
74.
Ditmaal was 't zilveren vischje,
Piggelmee 's vragen voor,
Stuurde hem naar zijn ontevreden vrouw,
Die regeerde, en zich krabde achter heur oor!
75.
Zóó...'…
Nabij de haven is een bron water
daar put men koud, op de hete ka
Daar dronk hij diep het ijskoud water,
Mária Pepita Lécina
¿Porqué, Mária?
Er liep een zeeman langs de kade
's Nachts was hij in het paradijs
en 's morgens liep hij de trap van de hel af
en hij lag in zijn kooi als in het graf.
¿Porqué, Mária?…
Over het duin
Dreven ze door de lucht tot in de tuin
Van Holland, en die schoon en vol was zonk
En brak in 't zinken wijl muziek weerklonk
Schoner dan stemmen, en van mijmerij
Elk duin opzag verre en van nabij.…