Hartenkreten over haiku

Flauw Septemberlicht Schijnt op vermoeide bomen Treft het bronzend blad…

Web in ochtenddauw Schitterende juwelen Geweven schoonheid…

het schuimend water neerstortend in de diepte de waterval leeft…

Praatjes en gaatjes Waterval van verwoorden Dijk zonder zoden…

De haan die kraait de dag kriekt dauw bedekt de aarde…

De gure herfstwind kleurt wangen als sterappels rood en verfrissend…

Vulkaan uitbarsting lavastroom ontvlucht de schoot van moeder natuur…

doorleefd groen ritselt een laatste zwoele streling de zomer voorbij…

Een leven met jou als een veldboeket bloemen gebonden maar vrij…

Het bos wordt verandert In de late avondzon vogels verstillen De duisternis lokt krabbeldiertjes van de nacht geritsel in't struweel De maan klimt hoger werpt de schaduw van een uil die troosteloos roept Stil zit ik daar als ongenode gast waar zij regeren.…

Treurende druppels tegen het slaapkamerraam de natuur weent zacht…

Hier aan de oever van het stil duistere meer diep in gedachten Fluistert het water uit onpeilbare diepten strelende woorden. Met troost voor de ziel en vredige gedachten voor een nieuw bestaan.…

De bleke nevels omhullen de waterlijn grijsgrauw ademend…

een vallende ster geeft je een wens voor morgen maar denk niet te ver…

Geboortegrond schudt Mijn veilig huis verzwolgen gejammer sterft af.…

Waterval klatert als zon op de bladeren. Gladgroen glinstert goud. Gegroepeerde vreugd bestelt bier op het terras, drinkt tentamens weg. Schouders gebogen, schaduw onder zijn ogen. Alleen de bieb in. Blond haar golft in staart. Gekorte rok, benen bruin: Rasparadepaard Klein bloemetje paars alleen in wapperend gras. Haar draagt…

keilen ja keilen over spiegelend water blik op oneindig…

mars regeert en thialf paradoxaal Gott mit uns rijp op de deken…

Het kamermeisje Heeft een te kort rokje aan Ik zie de natuur…

Een nachtvlinder vindt op mijn computer haar plaats het is weer zomer.…

lieve zonnebloem zaai je eigen nieuwe kroost schijn weer volgend jaar…

wolken werden zwart wind geselde de bomen eindelijk regen…

Klaproos zo hemels Tussen aarde, grint en rails hoe triest is uw lot…

Duister is het pad voor wie veel verborgen houdt in 't aardse leven…

Laat zonlicht gedoofd, levende zielen gaan heen waar doden dromen.…

Langs kille manen voorbij zeeën van leegte Droom ik mijn oorsprong…

Uit het niets ontstaan Enkel gevoed door liefde Wees welkom mijn kind…

Wederzijds zoeken van tranen naar échte troost zachte omhelzing In verbondenheid vloeit enge hopeloosheid zóveel sneller weg…

De maan weerspiegelt een stille traan en toont hoe koud de nacht kan zijn…

Maanvale stralen Wijzen de nachtuil zijn prooi Die hem leven doet.…