206 resultaten.
Sonnetten zijn vol liefde
poëzie
1.9 met 7 stemmen
2.731 Sonnets are full of love
Chr. Rossetti
Sonnetten zijn vol van liefde, dus ik zal
Mijn hoogste liefde ook in sonnetvorm uiten,
Niets weet ik dan die liefde, niets staat buiten
Niets boven haar - zij is mij 't een en 't al.
Zo liefde zwijge, waar ze in d'enge hal
Van aardse min de liefste aan 't hart mag sluiten,
Of stijgend, waar gedachte…
Kastanjes
poëzie
3.1 met 10 stemmen
3.343 Het is een heldere dag in mei,
De wind waait lustig, de zon schijnt blij
Op bloeiende paarse seringen,
En gouden regens in gele tooi
En alles is zo mooi, zo mooi!
En alle vogels zingen!
En zie hoe blauw de hemel blauwt
Boven de weiden geel als goud,
De zonnige, bloeiende landen,
En zie de kastanjebomen daar staan!
Daar groeien witte kaarsjes…
Bij 't venster
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.945 Het windje, zoel van bloemengeuren, streek
Mij langs de warme wangen, zwaar en loom,
De bijen gonsden om de lindeboom,
Vlak bij mijn open venster, en ik keek
Doelloos naar buiten, waar ik bij de heg
Aan de andere zijde van de eikenlaan,
Je moeder langzaam langs haar bloemen gaan,
En toeven zag en uitzien langs de weg.
En, toen je kwam, en…
Aan....
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.998 Ik durf met mijn denken
Uw smart niet genaken,
Niet aan te raken
Uw droefenis;
Hetgeen mij zou troosten
Licht zou het u krenken,
Het teerste en brooste
Dat in u is.
Ik zie uw verklaarde,
Uw stilfijne trekken,
Die, wat ze bedekken
Aan wanhoop en strijd,
Verheerlijkt belijden
En dankbaar aanvaarden
Het gevensbereide,
Dat in ons schreit…
Sinds ik het weet...
poëzie
4.7 met 3 stemmen
5.297 Sinds ik het weet - ik weet het wel, ofschoon
Nog onder ons angstvallig wordt ontweken,
Het boze woord te noemen, dat bij 't spreken
Licht ruw of wat onzuiver klinkt van toon, -
Sinds ik het weet, werd mij de overvloed,
De schoonheid en de zoetheid aller dingen,
Die mij alom omgeuren en omringen,
Nog wèl zo liefelijk en wèl zo zoet,
Sinds…
WINTERSTILTE
poëzie
3.5 met 2 stemmen
3.951 De grond is wit, de nevel wit,
De wolken, waar nog sneeuw in zit,
Zijn wit, dat zacht vergrijzelt.
Het fijngetakt geboomte zit
Met witte rijp beijzeld.
De boom houdt zich behoedzaam stil,
Dat niet het minste takgetril
't Kristallen kunstwerk breke,
De klank zelfs van mijn schreden wil
Zich in de sneeuw versteken.
De grond is wit, de nevel…
De spoortrein
poëzie
4.0 met 6 stemmen
2.651 Eens op een dag, toen ik de stad
Verliet en in de spoortrein zat,
En daar in stille lijdzaamheid
Geduldig wachtte tot de tijd
- Bij 't langzaam voortgaan van de klok -
Zou komen, dat mijn trein vertrok,
Geschiedde 't, dat in 't naaste spoor
Een trein rangeren ging en voor
Mijn venster schoof. Ik kende wel
De vreemde werking van…
KOMENDE SCHEPEN
poëzie
3.3 met 3 stemmen
2.556 Ik zit aan de zee in de donkere nacht.
Met ogen als vuurtorenlichten
Tuur ik naar verre kusten en wacht,
Op overzeese berichten.
Ik zit in het donker, ik wacht, ik staar
Naar schepen die langzaam komen,
Met lichtende blikken zoek ik naar
Het schip uit het land mijner dromen.…
Wintermorgen.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.063 Week op het wit van het wazige land,
Week door het grijs van de wolken daarachter,
schemert de schijn van de zon, die met zachte
goudglans de zomen omrandt.
Blank als de glans op het wazig verschiet,
week als de schemer van de zon door het grijze,
weifelt het licht door mijn stille gepeinzen,
schemert de vreugde door mijn lied.…
IK BEN MIJN ZONDE MOE EN MIJN BEROUW
poëzie
4.9 met 9 stemmen
3.953 Ik ben mijn zonde moe en mijn berouw,
ik ben mij zelve moede en ik ben
het zoeken moe naar God, die ik niet ken,
en die ik toch zo gaarne kennen zou.
Ik ben mijn zwakheid moe en mijn verdriet,
mijn arbeid en mijn hoop en mijn genot,
maar bovenal het zoeken naar mijn God! -
ik ben het zoeken moede - maar God niet.
Hij ziet en kent mijn zonde…
DE NAJAARSLAAN
poëzie
5.0 met 1 stemmen
9.701 Ik keek in de gouden heerlijkheid
van een najaarslaan...
Het was, of ik goudene deuren wijd
zag openstaan.
Het werd mij, toen ik binnenging
of ik door gouden gewelven liep:
Ik aarzelde even, ik ademde diep,
diep van verwondering.
Ik voelde me eerst als een kindje, dat stout
doet wat verboden is.
Ik sprak: "Zijn voor mij die gewelven gebouwd…
Avondnevel
poëzie
4.0 met 5 stemmen
2.173 O, die blinkend witte nevel over de venen! de uitgestrekte,
Grote, stille nevelzee, wier waatren de aarde bedekten!
Wij liepen des avonds tegen
De tijd, dat de zon onderging,
Samen op stille wegen
Door het moeras en zwegen
Van verwondering.
Slechts hoopjes turf en daken
Van donkere huisjes staken
Zwart uit de nevel omhoog.
Ze was zo…
De bladeren
poëzie
4.2 met 4 stemmen
2.096 De zonne zond haar stralen uit
om d'aarde te vergouden,
Die, al te lange tijd verwaaid,
verregend en ontverfd,
Niet meer aan blijde dagen dacht,
maar aan de winterkoude
Zich zonder klagen overgaf
en stil en willig sterft.
De stralen die op 't bladerdak
een wijle wilden rusten,
Ze gleden door de takken heen
en vonden vuil…
Bergen
poëzie
2.6 met 7 stemmen
2.572 Nu zien de grote bergen op mij neder.
Ze zijn verwonderd, dat ik al zo lang
Alleen geklommen ben, en half nieuwsgierig,
Half spelend volgt hun oog mijn trage gang.
Nu zien de bergen goedig op mij neder,
Terwijl ik altijd verder, rusteloos
Naar boven klauter naar hun kale toppen.
Niet ongeduldig zijn ze en niet boos
Om mijn vermetelheid;…
Acaciabosje
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.459 Klein, fris plekje
Groen gras in bronzen heide,
Teergroen bosje
Van lichte acacia's,
Omringd door donker dennenhout,
Hoe slaat mijn hart zo blijde!
Hoe slaat mijn hart zo lustigjes,
Zo jolig en zo dwaas!
Bén ik een kind?
Mijn jeugd moest lang voorbij zijn,
Mat ik mijn ouderdom
Naar mijner jaren tal.…
Afscheid
poëzie
4.0 met 9 stemmen
2.637 Eén ogenblik van het voorbije leven
Als voor 't bewogen spiegelvlak te staan
Van rimplend water, dat met stadig beven,
Het beeld, eer het tot stand komt, doet vergaan.
De vorm te zien, die in het water drijft,
Onzuiver zo van kleuren als contouren,
Die, vluchtig bij het allerlichtst beroeren,
Geen wezen heeft, dat in zichzelf beklijft...
En…
Bitterheid
poëzie
3.8 met 5 stemmen
1.573 Het woord, dat mij met kracht omgordde,
En vrede en vreugd gaf,
Is alsem voor mijn mond geworden,
En voor mijn ziel een straf.
De naam, die al mijn onrust stilde...
Het fluisterzachte woord,
Waarop ik eenmaal pleiten wilde,
Staande aan 's Hemels poort -
Die Grote Naam, zal ik niet noemen,
Die grendels open schoof…
Moeder
poëzie
4.0 met 5 stemmen
1.785 Moeder naar wier liefde mijn verlangen
Sinds mijn kinderjaren heeft geschreid,
Ach, hoe zult gij mij zo straks ontvangen
Na de lange scheidingstijd?
Zult gij me aanstonds als uw kind begroeten,
Als 'k ontwaken zal uit mijne dood?
Zal ik nederknielen mogen voor uw voeten
Met mijn hoofd in uwe schoot……
Maar wat dan? Wat zult gij tot…
Heb mij lief, gelijk ik ben
poëzie
4.0 met 4 stemmen
2.107 Ik zou tot al mijn vrienden willen gaan
- Ook wel tot hen, die niet mijn vrienden zijn -
En vragen: Heb mij lief, gelijk ik ben
En stel aan mij geen eisen. Zie, ik kan
Niet onderhoudend praten, niet gevat
Of geestig zijn, en niet vertrouwelijk
Vertellen van mij zelf of van mijn ziel...
Wat zouden we ons vermoeien voor elkaar?
Laat mij maar…
Moeder
poëzie
3.3 met 3 stemmen
1.891 Moeder naar wier liefde mijn verlangen
Sinds mijn kinderjaren heeft geschreid,
Ach, hoe zult gij mij zo straks ontvangen
Na de lange scheidingstijd?
Zult gij me aanstonds als uw kind begroeten,
Als 'k ontwaken zal uit mijne dood?
Zal ik nederknielen mogen voor uw voeten
Met mijn hoofd op uwe schoot...
Maar wat dan? Wat zult gij tot mij…
Wanklank
poëzie
4.3 met 6 stemmen
1.182 Dagelijks meer eerzuchtig
En minder in staat tot iets groots,
Telkens wanhopender roepend
Om kracht of de kalmte des doods,
Dagelijks vuriger wensend
Naar schoonheid, gezondheid en vreugd,
Dagelijks ouder en bleker,
En verder van blijdschap en jeugd -
Ik zit in de bloeiende velden,
Die schittren van zonneschijn,
En alles is jeugdig…
Een verjaardag
poëzie
3.9 met 21 stemmen
2.016 Nooit hebben de rozen zo schoon gebloeid,
Nooit zag ik de hemel zó blauw,
Nooit was het gras zó blij getooid
Met diamanten van dauw.
Ik had een rose kleedje aan,
En stond bij 't struikgewas.
Een vogel zong een lied. Hij dacht,
Dat ik een roosje was!
Nooit heb ik het veld zó onrustig gezien.
Ik liep door het golvende…
ridder ravot
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.604 in de laatste maand
op de zevende dag
vieren wij van ridder ravot
van duimelot tot kleine ding
de groeitocht van wiegklein
naar pinkeltje groot
jouw jaartjes tellen nu
vijf in getal
net zoveel als bij jou thuis
nu mensen wonen
papa patrick en mama jacqueline
immers maken jou
naast noa’s kleiner broertje
ook boaz’ grote broer!…
groter groeien
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.353 lieve noa
wat wordt de wereld groot
vind je ook niet
negen jaren oud ben je alweer
en soms – lijkt het
was het gisteren nog maar
dat jij jouw komst kondigde
van velen verrijk jij het leven
zielsgelukkig maak jij
jouw mama jacqueline
en jouw pappa - patrick binkemans
trots zijn ook de oma’s
jackie en adri
net als jan en peter paul…
dire op de rij
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.133 broer
hebben mij vervolgens gewogen en gemeten
dus dat mogen jullie nu ook even weten
53 cm en 3688 gram
van hier en aan de overkant hebben daarna de omi’s en opi’s
gevold door opa’s en oma’s – samen met jitske, arjan en bart
mij welkom gekroeld en geknuffeld
wat rest is het onthullen van mijn naam
die bedachten – heel bekwaam
mama jacqueline…
verlies voor het verlies
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
486 van zouttekort naar wanen
van paniek naar manie
een oorlog woedt in jou
en niemand ziet wat ik zie
de kanker neemt je lichaam
de chaos neemt je geest
ik zoek houvast in woorden
en vind nooit het antwoord
jij op je pad naar het einde
ik op mijn pad dat doorgaat
samen in hetzelfde huis
staan werelden wijd uiteen
soms vond ik je even…