Ik krijg nog elke dag reclame in mijn bus
en alle tv-kanalen zijn nog in bedrijf.
Vannacht weet Lugh de boel goed op te frissen,
want het stormt en dat is wellicht beter dan
zo'n symbolische wedstrijd in Hannover.…
Opstaan,
tegen de verdrukking.
Opstaan,
voor de weerlozen.
Opstaan,
gezamenlijk met anderen.
Opstaan,
voor vrede,
voor vrijheid,
voor rechtvaardigheid,
voor mooie idealen.
Opstaan,
voor elkaar.
Maar niet iedereen kan meer opstaan.
Velen zijn opgestaan en dan gevallen.
Zij kunnen niet meer opstaan,
liggen…
De kanalen helemaal dicht
met achter de oevers modder, suikerfabrieken, klaver bevroren en winterknollen voor het friese paard.
Steden met mensen met gezichten van geblazen glas lijkt wel.
En nederig worden.
Als een deurmat worden dat is mooi van ze.
Van de schaatsers.
Geen troetelhond op schoot.
Geen kachel.
Geen, niks meer.…
confronterender was het albast witte gezicht van de vader van vriendje Simon
opgebaard in de voorkamer, de gordijnen gesloten, de stilte in hun huis
geen verdriet, maar meer het besef dat er iets onzichtbaars rondwaart;
net als toen bij die jongen, die ze uit het kanaal hadden opgevist en
koud en nat bekeken kon blijven, omdat geen laken voorhanden…
De stad waar vroeger kanalen werden gegraven.
Waar arme mannen dag en nacht met een schop in de donkerte moesten arbeiden.
Met een schep kluiten na kluiten veen moesten ontworstelen
uit nare stroperige gronden zonder eind.
Kleurloze mannen die opgingen in de alledaagse narigheid.
Kluiten na kluiten brandbare veen opgroeven.…