668 resultaten.
opgetild
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
462 ze zet een
stap terug in
het schurende
bijtende zand
de zilte
zeelucht hongert
in de
zwarte nacht
de storm tilt
haar op
hoog boven
de tijdelijkheid
hoe onverschillig
is de nacht
voor de
zachte krachten…
vanzelfsprekend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
459 bij alles
wat ik zeg
wat er uit
mijn pen komt
weet ik
dat ik de
essentie
niet vangen
kan
bij alles
wat ik niet zeg
wat mijn pen
ongeschreven laat
weet ik dat
alleen in het
zicht van het
einde alles van
zelf spreken zal…
het is als de taal
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
433 het is als
de taal van
jou die niet
weet waar
ze is
die zich
verbergt in
een doos en
sluimert in de
open lucht
het is
als de taal
van jou die
niet weet
wie ze is
die ontvouwt
noch stroomt
zwijgt en versteent
die niet meer
spreken kan…
wachten
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
389 zeg dat je
haar nog hebt
de taal
je niet
verweesd bent
van het woord
je het
drijfzand niet
zal zoeken
zeg dat je
een vogel ziet
in de wolken
je ziet hoe
donker water
lichter wordt
je met me
wacht tot je
spreken kan…
bange armen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
444 in het tumult
van de leegte
wilden we ons
niet aan
elkaar branden
we tastten naar
een vuurvaste
draad die ons
pijnloos zou
verbinden
de draad verdroeg
de hitte
onze bange
armen schoten
tekort…
weten
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
457 we tellen
noch noemen
de breuken
de malen dat
Magere Hein met
zijn messcherpe
invitatie zwaait
we delen
ongebroken
een tere
traan van de
lenteregen
op prilgroen
voorjaarsblad
we weten
wat we
gisteren
wilden weten
de onmeetbare
tinteling van
droef verlangen…
stil en hoog
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
474 de lucht
is stil
en hoog
de zon laat
de aarde
schitteren
de oerboom
omsluit de
wereld
ruimte licht
en stilte
alles is
zoals het is
ze voelt de
littekens
op haar huid
wie maakt haar
vrij van de
ingeslagen
scherven
ik kan haar
kloppen met
een veer
de lucht is
stil en hoog
zoals de
oerboom…
buitenstaan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
466 ik keek
naar binnen
door mijn
eigen raam
alles stond
hing lag
alsof ik
daar zelf was
ik zag
een kleine
binnenwereld
vreemd veraf
in mij de
buitenstaander
reflecterend in
het raam…
op tijd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
598 in de luwte
van het riet en
kleine berken
groeit mooi ijs
in ondiep veen
boven ons
weifelt een
waterige maan
beneden een meer
van verliezen
waar de wind
het ijs splijt
tussen ons
de afgrond
de nacht komt
op tijd…
dag en nacht
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
402 vandaag de
storm die
omver blaast
wat op zijn
weg komt
mijn mond een
smalle streep
jouw verre
verwaaide
glimlach
vannacht de
stille dans van
een spreeuw
vloeiend
boven de
woestijn
ik leg het
harnas af
je glimlacht
me dichterbij…
even stil
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
512 aan de andere
kant van de
wereld regeert
Aeolus god
van de wind
langs stenen
paadjes
klimmen ezels
over de
verweerde krater
we plukken
de dag in
geleende tijd
verbranden we
de winter
aan een blauw
azuren zee zet
de schoonheid
onze hoofden
even stil…
samen vallen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
402 zal ik
de leegte
voor je vangen
het zonlicht
voor je
vinden
het broze
voor je
bewaren
en dan zullen
we dan
samenvallen?…
achter de coulissen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
416 ik verlies me
in de veiligheid
van blauwe
schemer en de
geur van bloemen
ik vergis me
in het vliegen
kom meestal
net niet van
de grond
ik verkijk me
op de muur van
zwijgzaamheid
terwijl ik te veel
uit de kast trek…
wit
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
472 een schilder
streek met verf
en dik penseel
witte windveren
langs het hemeldak
toen plots door de
lucht vier veertjes
dwarrelden
afgeschud
pluimage van
luchtig gewicht
opgeveerd
uit kussen
of matras
samen maakten
ze er het
beste van dit
licht reizend
kwartet de
regen draalde
liet nog
even op zich
wachten…
alleen maar
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
416 ik zag mezelf
graag als hinde
met glanzende
donkere ogen
al was het maar
voor even
was ik alleen
maar bang…
wakker
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
560 een bijna
briljante vondst
die sluimert in
de prullenmand
stukjes van
gebroken dromen
die ontwaken in een
kleurrijk mozaïek
het gedicht in
duizend stapjes dat
in zestien zinnen
adem vindt
daar kunnen ze me
's nachts wakker
voor maken
overdag liever niet…
hoe anders
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
441 in het licht van
het keukenpeertje
beoefenden we de
kunst van het bijna
verdwalen in het donker
verloren in de chaos
van mooie dingen
zagen we de lente
in de ongewisheid
van de nacht
de oude boomgaard
de takkenhoop erachter
waar de kleine winterkoning
zich veilig waande in
het sjofele schuilpaleis
thuisgekomen voor het
donker…
wat er gebeurde
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
484 het licht
en de dag
gleden traag
in een zee
zonder haast
toen kwam
de duisternis
met een zwarte
voile dekte ze
de wereld toe
in deze
nacht verhief
iemand zich
boven schuim
en as
zweefde
onzichtbaar
tussen
aarde en
hemel
vannacht
kwam iemand
met aarde
water en slijk
aan land
telde met
honderd vingers…
de geur van gras
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
422 onze dromen
vielen uit de
lucht op het pas
gemaaide gras
ze doofden als vanzelf
we harkten na
een tijdje gras en
dromen bijeen
een zanglijster
landde ritselend
in de groene wand
van het klimop
met een helder lied
riep hij ons op
niet te vergeten
we zwegen alleen
hij vloog naar de
groene vuilnisbak
en floot daar zijn…
niet leunen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
412 de binnenmuren
krijgen een verfje
het is geen kunst
geen nieuwe plek
nog niet thuis
niet leunen nu
het zonlicht vindt
haar smalle weg
door kleine ramen
de dichte zwarte
schaduw schuift met
de wijzers mee
strooi licht op de
beschilderde muren
het is een kunst…
mooie chaos
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
401 in een dronken
nacht verloor ze
hem uit het oog
hij verstond de
kunst van het
wegblijven
ze liet hem
een mooie
chaos na
de zon bleef
er vastberaden
op schijnen
waarom zouden
ze een
vlinder breken…
locked in
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
515 in het ziekenhuisbed
strijken zijn
gedachten neer
in troebel water
zwom hij de
fuik binnen
gekluisterd nu
aan de geur van
dennenbomen
aan liedjes van het
kindeke en een
Stille Heilige Nacht
hoe houdt de
losgescheurde mens
zichzelf bijeen
niets om zijn hoofd
op te leggen als
hij kopje onder gaat
in de taal van de
dokter…
uitkijken
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
498 in mijn weinig
bewogen bestaan
kan alleen zo
nu en dan een
kleine verschuiving
overleven
mondjesmaat staat
mijn geest geringe
sprongetjes toe
deze morgen is
een ochtend als
geen andere
ik kijk mijn ogen uit…
tweesprong
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
437 op weg naar de
kust raak ik het
spoor bijster
de tijd snelt een gestrand
mens graag met rasse
schreden voorbij
de kraanvogels boven
volgen vastberaden de
reis naar het zuiden
luid trompetterend doorklieven
de hemelbestormers een
blauwgrijze lucht
mijn gedachten
strijken neer in een
armzalig verzanden
kom ik in beweging…
vogel
gedicht
4.0 met 2 stemmen
3.333 De bomen kregen een betekenis
die zij nog zacht gebarend wilden weren,
maar 't noodlot was niet meer te keren;
een vogel streek klapwiekend in de wildernis
van takken neer en nu hij roerloos zit
(het licht wordt zo benauwend wit),
denk ik aan dood, verrotte geur van blaren,
hetzelfde zijn op steeds dezelfde plaats...
Hoe komt wie vliegt ooit…
over gaan
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
450 de mens
gaat over
niets hooguit
per ongeluk
over alles
aan deze of
gene zijde
van het heelal
de taal
met stomheid
geslagen
gekist abrupt
bedolven
verbrand en
verlaten gaat
over niets
hooguit
per ongeluk
over alles
als zij het
afscheid vertraagt
en ik je omarm
om je los te
kunnen laten…
hemelpost
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
498 in goddelijk
licht dalen twee
witte duiven uit
de hemel neer
alles brengt me
uit mijn doen
op deze vreemde
stille morgen
geen duiven maar
nukkige Angry Birds
lijken hier bezorgers
van de hemelpost
kan ik je brief in
een dode taal en
op z'n kop lezen
hoor ik je misschien?…
vuur
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
377 ik waste
mijn rode
hart wit ik
vulde de
ruimte met
verlangen
dat op het
ritme van
mijn adem
diep binnenin
me brandde…
verzamelde tijd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
418 we zagen
hoe de takken
van de eik en
de linde
elkaar raakten
het gedruis van de
bladeren voerde
onze fluisteringen
teder met de
lentewind mee
we waren slechts
de ruimte die we
innamen tussen de
bomen en in ons sliep
de verzamelde tijd…
reflectie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
468 niet om mij
te zien niet
om wie ik
ben ik weet
het ik ben
alleen een
spiegelend
oppervlak
voor jou
dat slechts
voldoening
schenkt in de
liefdevolle
terugkaatsing
van jezelf
steeds weer als
je me in de
ogen kijkt
zoek en vind
je een
bewonderend
beeld van
jezelf de
echo van de
weerkaatsing
van een diep
verlangen
op…