inloggen
dichtwoordenboek

tabblad: gedichten

< vorige | alles | volgende >

gedicht (nr. 5805):

vogel

De bomen kregen een betekenis
die zij nog zacht gebarend wilden weren,
maar 't noodlot was niet meer te keren;
een vogel streek klapwiekend in de wildernis
van takken neer en nu hij roerloos zit
(het licht wordt zo benauwend wit),
denk ik aan dood, verrotte geur van blaren,
hetzelfde zijn op steeds dezelfde plaats...
Hoe komt wie vliegt ooit tot bedaren,
en wie niet vliegt ooit van zijn plaats?

... Kunst en vliegwerk ...

Schrijver: Jan Emmens
Inzender: J.Bakx, 28 apr. 2018


Geplaatst in de categorie: overig

3,5 met 2 stemmen 545



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:J.Bakx
Datum: 7 jun. 2018
Bericht:ik houd van dit gedicht (al heel lang). weemoed, verlangen, angst prachtig opgeschreven!


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)